'Ik wist meteen: bij deze top wordt historie geschreven'

Welk voorwerp staat op een ereplaats in uw huis, wat neemt u beslist mee als er brand uitbreekt? Misschien is het niet eens het kostbaarste wat u heeft. Vaak bepalen herinneringen en emoties wat ons dierbaarste bezit is.

"Eind 1997 reisde ik als delegatielid van het toenmalige ministerie van Vrom naar de klimaattop in Kyoto. Het zou een spannende trip worden. Ik was nog nooit in Japan geweest en bovendien stond er veel op het spel. Het was immers de eerste keer dat er serieuze, concrete afspraken zouden worden gemaakt over het terugdringen van de CO2-uitstoot. Ons team was heel ambitieus en hoopvol gestemd - we zouden het op deze klimaattop dus gewoon gaan regelen. We hadden haast, een gevoel van: 2000 komt eraan, het is nu of nooit.

Vanuit het vliegtuig stapte ik in een totaal andere wereld. Onbekend en best vervreemdend. Het was ijskoud, maar aan de bomen zat gekleurd blad. Kyoto maakte op mij grote indruk: een hypermoderne stad, waar tussen alle hoogbouw duizenden boeddhistische tempels staan. Ik herinner me het straatbeeld in details. De taxichauffeurs droegen witte handschoenen, maar ze stapten niet uit en bogen naar achteren om de deur van binnen te openen. De auto's reden links. Je zag ze amper langs de straat - parkeren was onbetaalbaar.

De klimaattop speelde zich af in de bergen, buiten de stad. Dag en nacht werd er onderhandeld. Want ambitie is één ding, we zaten daar met 200 landen te praten over klimaatbeleid. Zie daar maar uit te komen. Op een gegeven moment was het eten op, maar de sake nog niet. Overal vormden zich lange rijen. Iedereen had zo'n traditioneel sakebakje met inscriptie gekregen, dus daar dronken we uit. Ik wist meteen: bij deze top wordt geschiedenis geschreven, dit bakje moet mee.

Afgelopen december was ik bij de klimaattop in Parijs, nu voor een Amerikaanse milieuorganisatie. De aanslagen waren net geweest, het bleef lang onzeker of de top wel kon doorgaan. Aan het begin was de sfeer gespannen, maar die verschrikkelijke gebeurtenissen zorgden ook voor een grote solidariteit met de Fransen. Ik denk dat iedereen daar rondliep met het gevoel: we moeten nu bij elkaar blijven en eruit zien te komen, want linksom of rechtsom zitten we allemaal in hetzelfde schuitje. Het contrast met Kyoto was enorm, in alle opzichten. Daar liep ik in een dikke jas, in Parijs zat ik in hemdsmouwen op een terras. In Kyoto dronken we sake, hier kregen we waterflesjes die we bij tappunten konden navullen. Die nuchterheid zie je terug in het akkoord. In Kyoto ging het om ambities, maar ontbrak de concrete aanpak. Dat werkt dus niet of nauwelijks, weten we inmiddels. We zijn behoorlijk op ons gezicht gegaan met z'n allen. De uitkomst van Parijs is realistischer. De wereld regelt het niet meer vanaf die spreekwoordelijke hoge berg, we gaan juist vanaf de grond opbouwen, beginnen met wat we kúnnen doen. Een doorbraak die, met alle emoties rond de aanslagen, Al Gore en François Hollande in tranen deed uitbarsten.

Sinds 1997 ben ik een paar keer verhuisd. Dit bakje gaat steeds mee. Ik bewaar er nutteloze, maar belangrijke dingen in: een verdwaalde aansteker, oude medailles, luciferdoosjes uit hotels waar ik ooit overnachtte. Ik ben heel blij dat ik het nog heb."

Houten sakebakje van: Jos Cozijnsen (55)

In bezit sinds: 1997

Aanschafwaarde: n.v.t.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden