Ik wilde Antjie terug

Marjolijn van Heemstra is theatermaker en schrijver. Ze vertelt over goede vrienden en vage kennissen. Reacties naar info@marjolijnvanheemstra.nl

Sommige mensen wil je zo graag ontmoeten dat je ze eigenlijk niet meer wilt ontmoeten, postte ik vorige week op Facebook.

Die avond zou ik de Zuid-Afrikaanse dichteres Antjie Krog ontmoeten die voor korte tijd in Nederland was. Ik moest haar interviewen en een paar dagen later een programma rondom haar werk presenteren. In eerste instantie was ik vereerd met de twee uitnodigingen. Ik lees het werk van Antjie Krog al jaren en er zijn weinig schrijvers die ik zo bewonder als zij. Maar toen de avond dichter- en dichterbij kwam begon ik er tegen op te zien. Een schrijver moet je niet met zijn of haar werk verwarren, dat weet ik, en toch was ik Antjie Krog als mijn hoogstpersoonlijke vriendin gaan beschouwen gewoon omdat haar boeken me zo dierbaar zijn. En straks zou ik tegenover haar zitten en zou blijken dat die vriendschap niet bestond, dat ik geen vriend was maar gewoon een van haar duizenden fans.

Er kwamen reacties op mijn post. De strekking: geen zorgen, Antjie Krog is ook maar gewoon een mens. Dat stelde me niet gerust. Sterker nog, ik werd er alleen maar zenuwachtiger van, want dat was precies waar ik bang voor was, dat Antjie gewoon een mens zou blijken. Tijdens het diner voorafgaand aan het interview bleef ik op afstand. Toen de stoel naast haar vrij kwam ging ik er niet op zitten. Het moment dat ik haar spreek ben ik haar kwijt, dacht ik.

Een uur later zaten we naast elkaar op het podium. Ik keek naar haar handen die veel kleiner waren dan ik had verwacht. Ik stelde vragen, Antjie antwoordde. Het was een fijn gesprek, de zaal luisterde aandachtig, af en toe legde Antjie vriendelijk haar kleine hand op mijn arm. Na het interview was ze snel verdwenen, met de taxi naar het volgende evenement. Ik bleef achter met een onbestemd gevoel. De avond was geslaagd maar Antjie was ik kwijt. Op weg naar huis zocht ik haar op Facebook. Ik wilde haar terug. Als we geen echte vrienden zijn, dacht ik, dan maar Facebookvrienden.

Maar Antjie Krog zit niet op Facebook. Er is een fanpagina met een biografie, maar geen persoonlijk profiel. Geen updates over haar dagelijkse leven in Zuid-Afrika, over optredens in Nederland of over interviews met fans die je nauwelijks durven aankijken.

Ik verbaasde me over de opluchting die ik voelde. Twee dagen later zaten we weer naast elkaar om de avond door te spreken die ik zou presenteren. Ik wist me geen houding te geven. Ik wilde van alles vragen en tegelijkertijd niets weten en omdat ik bang was dat Antjie begon te denken dat ik niet helemaal goed bij mijn hoofd was vertelde ik haar maar over mijn gemengde gevoelens; over het willen wegduiken bij haar aanblik; over de opluchting dat ze niet op Facebook zit.

Antjie knikte. Het laatste wat je moet doen, zei ze, is facebookvrienden worden met een schrijver die je bewondert. Ze raakte kort mijn hand aan.

Als je van het werk houdt, zei ze, blijf dan ver van de mens.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden