Ik wil oud worden door jong te blijven Robert Schoemacher

Robert Schoemacher (Rijswijk, 1958) is cosmetisch arts. Vanaf 1990 werkt hij mee aan uiteenlopende tv-programma's. Zo is hij komend najaar te zien als een van van de kandidaten in de Avro-avonturenserie 'Atlas'.

I Gij zult geen andere goden voor mijn aangezicht hebben

"Kijk, dit zou je mijn bijbel kunnen noemen: 'De gesprekken met God' van Neale Donald Walsch. Nooit gelezen? Moet je echt doen. Waanzinnig interessant boek. Mijn vrouw heeft het een paar jaar geleden gekocht, we nemen het iedere vakantie weer mee op reis. Dit boek gaat uit van de gedachte dat God zichzelf door ons wil leren kennen. God is de Schepper, maar hij maakt - als Schepper - ook deel uit van zijn eigen schepping, begrijp je? En de belangrijkste boodschap is liefde. Alles is liefde. Er is geen intrinsieke slechtheid en er hoeft dus ook niet met eeuwige verdoemenis gedreigd te worden. Het zal voor sommige mensen misschien heftig zijn om te lezen, maar Walsch laat God ergens zeggen dat zelfs Hitler in de hemel komt. Ook Hitler heeft gehandeld met het idee dat het goed was wat hij deed. Misschien heeft hij in een volgend leven begrepen dat het toch anders was dan hij had bedacht. Ja, dat geloof ik echt: dit leven is tijdelijk, we krijgen de kans om door te groeien. Ik merk vanzelf wel of de volgende stap weer een stoffelijk bestaan zal zijn, of een voortgang in de geest - daar ben ik niet concreet mee bezig. Ik leef dít leven en ik leef het nu."

II Gij zult u geen gesneden beeld maken noch enige gestalte van wat boven in de hemel, noch van wat beneden op de aarde, noch van wat in de wateren onder de aarde is

"Het is echt niet zo dat ik rondloop met de gedachte: hoe kan ik alle mensen mooier maken? Ze vragen mij altijd, overal, wat ik aan iemand zou willen verbeteren. Voor mij hoeft niemand iets aan zichzelf te veranderen, en ik zal er zeker niet uit mezelf over beginnen. Ik vind dat ik, als cosmetisch arts, niet te veel op de ontwikkelingen vooruit moet lopen; ik ben eerder terughoudend dan voortvarend.

Hoewel het een dynamisch proces is - wat nu kan, was een paar jaar geleden nog uit den boze en andersom - heb ik wel mijn eigen grenzen, of mijn eigen opvattingen over wat mooi of lelijk is. Daar ga ik nooit overheen. Laatst had ik een vrouw op bezoek met zúlke lippen. Ze zei: 'Ik kom voor een lipvergroting'. 'Maar u hébt al volle lippen', antwoordde ik, 'en eerlijk gezegd zijn ze voller dan voor uw gezicht mooi zou zijn.' Ze hield vol: 'En als ik dat nou gewoon wil?' "Dan moet u naar een andere kliniek gaan,' zei ik, 'want ik ga u niet helpen'."

III Gij zult de naam van de Here, uw God, niet ijdel gebruiken

"Als je wilt vloeken, provoceren of namens God denkt te kunnen spreken, dan moet je dat lekker zelf weten. Ik heb er geen behoefte aan. Voor mij gaat het hier over respect voor iemand - iets, hoe je het ook wil noemen - die deze waanzinnig mooie wereld heeft gemaakt. Ik heb niks met religies, maar ik bid wel iedere avond voor het slapen gaan. Dan overdenk ik mijn dag en spreek ik een bepaalde dankbaarheid uit. Dat doe ik al sinds de dag dat het tot mij doordrong dat het leven helemaal niet zo vanzelfsprekend is."

IV Gedenk de sabbatdag, dat gij die heiligt, zes dagen zult gij arbeiden en al uw werk doen; maar de zevende dag is de sabbat van de Here uw God, dan zult gij geen werk doen

"Het hoeft niet per se op zondag, maar op een of andere manier is het wel de meest geschikte dag om een kerk te bezoeken. Ik houd van die gewijde sfeer, van de tijdloosheid. Een uurtje zitten, beetje om mij heen kijken en de stilte ervaren. Heerlijk."

V Eer uw vader en uw moeder

"Mijn vader heeft zich opgewerkt van gymleraar tot cosmetisch chirurg. Een self-made man, een eigen baas, iemand die zich altijd tegen autoriteiten heeft afgezet. Dat wij later, toen we allebei voor vijftig procent eigenaar van de kliniek waren, zouden botsen was eigenlijk wel voorspelbaar. Twee kapiteins op één schip, met een generatieverschil van 27 jaar: dat moest een keer fout gaan. Het is de zwartste bladzijde uit mijn leven geworden. We hadden totaal verschillende ideeën over bedrijfsvoering: mijn vader was behoudend, ik zocht de aandacht. Ik vond het leuk om de media te gebruiken, hij begon zich er meer en meer aan te ergeren. 'Moest je nou weer zonodig op televisie?'.

Het werd voor hem pas echt pijnlijk toen er een keer een vrouw bij de balie van de kliniek stond die hem wilde wegsturen omdat ze naar dokter Schoemacher had gevraagd. 'Maar ik bén dokter Schoemacher!' riep mijn vader. 'U moet me niet voor de gek houden, meneer', zei ze, 'de echte dokter Schoemacher ziet er heel anders uit'. Dokter Schoemacher, dat was ik, de man van de televisie. Terwijl hij de man was die het bedrijf had opgericht.

De ruzies werden steeds heftiger. Niet alleen de staf van de kliniek, maar ook de familie kreeg ermee te maken. Iedereen voelde zich voor een keuze gesteld. Mijn moeder ook. Toen mijn vader haar ging vragen partij voor hem te kiezen, ging het tussen hen definitief mis. Hoe kon hij van haar verlangen om haar eigen kind af te wijzen? Ik vond het heel pijnlijk toen ze besloten om van tafel en bed te gaan scheiden. Op een of andere manier voelde ik me verantwoordelijk voor die scheiding; als ik mijn mond had gehouden waren ze nog bij elkaar geweest... Maar nee, het was misschien wel het laatste zetje. Mijn ouders hebben ons, mijn zus en mij, heel liefdevol opgevoed, maar ik heb erg veel angst en verdriet gehad vanwege hun geruzie, iedere avond weer. Ik herinner me nog goed hoe ik daar, met mijn oor tegen het luik gedrukt, op mijn zolderkamertje naar lag te luisteren. Vaak duurden de ruzies tot diep in de nacht. Wanneer houdt het op? Maken ze het weer goed? Tot mijn zestiende ben ik bang geweest dat ze uit elkaar zouden gaan. Daarna dacht ik: zoek het maar uit, ik wil er niets meer mee te maken hebben.

Ze zijn nu tien jaar uit elkaar. Ze wonen op een paar minuten lopen van elkaar. Ik geloof dat ze elkaar inmiddels alweer iets beter verdragen, maar het komt nooit meer goed.

Tussen mijn moeder en mij is er nooit iets veranderd. We hielden al veel van elkaar en dat zullen we altijd blijven doen. Voor mijn vader en mij geldt dat, diep van binnen, ook, maar we hebben destijds toch een jaar niet met elkaar willen spreken. Pas na een paar zakelijke veranderingen - eerst was er een overname, in 2009, waarbij ik directeur en hij adviseur werd, en sinds 2012 ben ik zelfstandig en heb op dat terrein niets meer met hem te maken - konden we het weer iets beter met elkaar vinden. Soms gaan we samen naar de film, of naar voetbal. Laatst hebben we samen een wedstrijd van Moos, mijn zoon, gezien... Weet je wat ik me wel eens afvraag? Of ik tot zoiets in staat zou zijn: een jaar lang niet met Moos praten. Eerlijk gezegd vind ik dat de vader meer verantwoordelijkheid heeft dan de zoon. Een vader houdt onvoorwaardelijk van zijn kind; hij mag het nooit zo ver laten komen. Maar goed, zo is het gegaan. Ik neem het hem niet meer kwalijk, maar ik moet je eerlijk zeggen dat ik er wel een paar jaar voor nodig heb gehad om zo ver te komen."

VI Gij zult niet doodslaan

"Een journalist van de Nieuwe Revu belde mij begin april met de vraag of ik Volkert van der G. zou helpen als hij mij zou vragen hoe hij anoniemer door het leven kon gaan. Ik antwoordde dat hij zijn straf had uitgezeten en dat ik hem dus best wilde adviseren - z'n haar laten staan, een bril gaan dragen, misschien een beetje vet in zijn gezicht laten spuiten omdat hij nogal hologig is - maar dat ik hem niet zou opereren omdat je als arts ook een relatie aangaat met een patiënt en ik wil niet iemand helpen die zo'n vreselijke daad op zijn geweten heeft. Het artikel werd overgenomen door het AD en De Telegraaf: 'Volkert welkom bij Robert Schoemacher!' en de doodsbedreigingen stroomden binnen. Ze wisten me te vinden. Mijn gezin zou er aan gaan. Mijn vrouw is zich rot geschrokken, maar ik dacht alleen: stelletje krankzinnigen! Ik heb niet eens aangifte gedaan. Ik heb op televisie gemeld dat ik die dreigmails had gekregen, dat schrikt voldoende af. Ik laat me niet bang maken. Door niemand."

VII Gij zult niet echtbreken

"Niemand wil scheiden, maar ja, in 2005 was het voor mij en mijn ex-vrouw na zeven jaar en één kind, Moos, toch definitief afgelopen. De rek was eruit, de passie was weg.

Tijdens mijn huwelijk had ik een affaire met een vrouw die beweerde de pil te gebruiken, maar een half jaar later, toen het al lang klaar was tussen ons, kwam melden dat ze zwanger was. Te laat voor een abortus. Ik vind het nog steeds onbegrijpelijk hoe ze daar in haar eentje een beslissing over heeft genomen. Zoiets doe je toch samen? Zelfs over het aanschaffen van een hond neem je met z'n tweeën een besluit. Hoe dan ook: het meisje werd geboren en haar moeder en ik bedachten dat het beter was om het hele verhaal geheim te houden. Dat leek ons het beste voor ons dochtertje.

Twee jaar na mijn eerste huwelijk trouwde ik met Claudia. Ik heb haar alles over het meisje verteld. Ze kwam, met haar moeder, bij ons op bezoek. Zo kon ik toch contact met haar hebben, ook al was het geen vader-dochter verhouding; ik kon mijn emoties niet de vrije loop laten. Maar mijn dochter bleek heel gevoelig en kreeg er problemen mee niet te weten wie haar vader was. Haar moeder en ik besloten daarop met de waarheid naar buiten te komen. Ik moest mijn ex gaan vertellen dat ik haar acht jaar eerder had bedrogen en dat onze zoon dus nog een zusje had. Dat was moeilijk, ze was erg boos en verdrietig, maar ze kon het toch beter uit mijn mond horen dan in de krant lezen.

Claudia en ik kregen ook een dochter samen. Mijn drie kinderen kunnen goed met elkaar opschieten; ik heb een mooi gezin. Ik moet er ook niet aan denken om zoiets op het spel te zetten. Sinds ik met Claudia ben, heb ik geen behoefte meer aan andere vrouwen. Ze is aantrekkelijk, een grappige persoonlijkheid, ze blijft me inspireren. We hebben het allebei erg druk waardoor we niet vaak samen eten en sinds de uitzending van 'Jouw vrouw, mijn vrouw' (RTL-realityshow, AV) weet iedereen nu ook dat we niet samen slapen. Laatst vroeg iemand: hebben jullie dan ook geen seks meer? Integendeel! Het is veel spannender zo, het vanzelfsprekende is er vanaf. Als we seks willen, zoeken we elkaar op."

VIII Gij zult niet stelen

"Of belastingfraude een vorm van diefstal is? Natuurlijk, maar als je doelt op die media-affaire uit 2009, dan moet ik je toch even corrigeren: onze kliniek werd ervan verdacht patiënten 'zwart' te hebben geholpen, maar we hebben een schikking getroffen met de fiscus. Er is geen veroordeling geweest, er is geen zaak meer. Als de Belastingdienst een honderd procent dichte casus heeft, gaan ze echt niet met je schikken. Dan zeggen ze gewoon: 'Hier is het bewijs'. Waarom dan toch een schikking? Luister, ik ga niet zeggen dat ik helemaal niets heb gedaan maar... als je het opnameapparaatje even uitzet, zal ik het je vertellen."

IX Gij zult geen valse getuigenissen spreken tegen uw naaste

"Er is niks mis met een leugentje om bestwil, anders kun je niet functioneren in de maatschappij. Los daarvan ben ik een eerlijk man. Oprecht, waarachtig. Gekonkelfoes, daar houd ik niet van. Ik vind het ook heel erg als mij dingen in de schoenen worden geschoven.

Zo heb ik in 2006 een berisping gekregen van het Tuchtcollege voor de Gezondheidszorg omdat ik mezelf ten onrechte een cosmetisch chirurg zou hebben genoemd, maar dat héb ik nooit gedaan! Ik heb keer op keer brieven laten uitgaan naar al die mensen: cosmetisch arts, cosmetisch arts, cosmetisch arts! Maar nee hoor, het stond er gewoon iedere keer wéér. Journalisten nemen gewoon alles klakkeloos van elkaar over. Het is geen boze opzet, het gewoon luiheid... nou, wacht: bij Nieuwe Revu was het anders. Volgens mij waren ze daar gewoon uit op een schandaaltje. Van der G. komt vrij... hmm, welke Bekende Nederlander zullen we daar eens aan koppelen? Tuurlijk, je hebt gelijk, het is een haat-liefde verhouding; ik werk ook graag met de media samen, maar het spelletje moet wel eerlijk gespeeld worden."

X Gij zult niet begeren uws naasten huis; gij zult niet begeren uws naasten vrouw, noch zijn dienstknecht, noch zijn dienstmaagd, noch zijn rund, noch zijn ezel, noch iets dat van uw naaste is

"Er is nooit verzadiging, maar ik ben wel heel tevreden met wat ik heb, hoor. Mijn BMW - Jaguar? Nee, die is van mijn vrouw - is tien jaar oud, maar hij doet het nog prima. Soms denk ik: zullen we nu eens huisje in Saint Tropez kopen in plaats van ieder jaar iets te huren? Maar dat zijn onbelangrijke dingen. Als ik een ding echt begeer dan is het oud te worden door jong te blijven. En daarmee bedoel ik geen gevecht tégen de ouderdom, nee, ik wil gewoon zo fit mogelijk blijven. Mijn oma ging op haar 98ste met een vriendin in Spanje de bloemetjes buiten zetten. Op haar honderdste hielp ze in het tehuis waar ze woonde nog met koffiezetten. Een jaar later kreeg ze een urineweginfectie en was ze, ploink, in één keer weg. Zo wil ik het ook wel. Een lang, energiek leven en dan, zonder veel gedoe, door naar de volgende ronde."

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden