’Ik wil niet stoppen om anderen’

door John Graat

Een marge van 0,03 seconde veranderde de loopbaan van snowboardster Nicolien Sauerbreij ingrijpend. Maar ze gaat door, hoewel ze zich vaak onbegrepen voelt.

Ja, ze overwoog om er mee te stoppen. In april was ze nieuwe boards aan het testen toen ineens de vraag bovenkwam waar ze het eigenlijk allemaal nog voor deed. In die periode was haar plezier ontnomen door tal van omstandigheden. Na de Winterspelen van Turijn was veel financiële steun weggevallen en heerste ze in onzekerheid over het contract van haar vader Maarten met de Nederlandse Ski Vereniging.

„Ik dacht: als ik nu stop ben ik in één klap van het hele gezeik af.” Het bleek slechts een opwelling. „In de gewone maatschappij hebben mensen ook gezeik. Alleen is de topsport een verharde uitvoering. Maar ik wilde niet stoppen om anderen. Ik ga door, tot Vancouver in 2010.”

Maar na Turijn is alles anders. Vorig jaar was ze nog ambassadrice van NOC-NSF, ze verdiende een aardige cent. Een nadelige marge van driehonderdste seconde in de olympische kwalificatierun had ingrijpende gevolgen. Op knullige wijze miste ze de beste acht. Sauerbreij verloor haar A-status en daarmee haar stipendium. Bovendien brachten NOC-NSF en de skibond hun facilitaire steun terug tot het minimum. Nieuwe sponsors heeft ze niet gevonden. Een gang naar het CWI voor een uitkering zit er niet in, want ze wil blijven snowboarden. „Dan kun je niet vier keer per week solliciteren.”

De keuzes van de skibond begrijpt ze niet. „Ze sturen wel freestyle-junioren naar Nieuw-Zeeland voor een trainingsstage, terwijl ik toch twee keer op de Spelen was en in Turijn toch twaalfde werd, helemaal niet gek voor een niet-sneeuwland.”

In haar wedstrijdprogramma voor deze winter heeft ze om financiële redenen flink moeten schrappen. Een materiaalman kan ze niet meer betalen, een fysiotherapeut evenmin, terwijl dat voor haar kwetsbare rug heel belangrijk is. „Ik zet nu een paar stappen terug in professionalisme. Een groot deel van wat ik in jaren had opgebouwd valt weg.”

Driehonderdste, het is met een stopwatch niet te meten. Haar reactie direct na de uitschakeling in Bardonnechia werd door veel mensen niet begrepen. Ze deed opvallend luchtig. „Ik ben geen theatraal mens. Of ik nou ga huilen, slaan of schoppen, dat verandert toch niets aan de situatie. Het hele seizoen had ik problemen met mijn rug. Ik was al blij dat ik op de Spelen stond. Natuurlijk lag ik er ’s nachts wel van te balen. Op driehonderdste verslagen worden, dat had nooit mogen gebeuren.”

Ze voelt zich vaak niet begrepen. Nederlanders zien één keer per vier jaar snowboarden en denken vervolgens tegenover haar ’de wijsneus uit te kunnen hangen’. In het buitenland krijgt ze veel meer waardering. Voor de manier waarop ze haar sport beleeft, al tien jaar tegen de stroom in haar hart volgt, maar ook voor haar talent.

„In Nederland bombarderen ze je als medaillekandidaat en vervolgens stampen ze je de grond in. Kijk wat er met Van Basten gebeurt. Voetbal begrijpt iedereen, maar snowboarden blijft voor de Nederlander toch iets mysterieus. Als ik zeg dat de wax in Salt Lake City niet goed was, denken ze dat ik gek ben. Ik laat me daar niet meer door leiden.”

Ze doet het om de kick van een perfecte afdaling, om de extreme dingen die ze in trainingen weer durft en om de levenservaring die ze opdoet. Ze wil daarom ook geen ’huilverhaal’. Ze wil niet afhankelijk zijn van wie dan ook – Sauerbreij zoekt het zelf wel uit, met haar zus als grootste steun. „Zij is een houvast in een onrustige wereld.”

Het hoogtepunt dit seizoen moet het WK in Arosa worden. Sauerbreij zegt ondanks alles een ’geweldige zomer’ te hebben gedraaid, is ’pijnvrij’ en klaar voor de winter. „Als mijn kop het houdt kan ik verschrikkelijk veel aan.”

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden