'Ik wil mijn hele leven zangeres blijven'

Stormachtig, zo verliep de carrière van Caro Emerald. Van haar debuutalbum werden in Europa een miljoen exemplaren verkocht. Nu denkt ze aan een sprong naar de States, waar roem en geld wachten. Als de poliep op haar stembanden tenminste niet terugkeert. Die was het angstige dieptepunt van 2011 en een reden om extra alert te zijn. 'Mijn stem is mijn dierbaarste bezit.'

INTERVIEW | SASKIA BOSCH

'Ik kan mijn emoties niet verbergen. Als ik gestresst ben, merkt iedereen dat. Ik ga meteen huilen of schreeuwen. Maar dat is juist goed, omdat ik niks opkrop."

2011 was voor Caro Emerald een jaar van extremen. Terugkijkend constateert de Nederlandse zangeres dat juist haar vermogen zich te uiten haar heeft geholpen op de been te blijven in een jaar waarin succes en tegenslag elkaar in rap tempo afwisselden.

Enerzijds was er het succes. Nadat in 2010 Nederland massaal was gevallen voor haar debuutalbum 'Deleted scenes from the cutting room floor', ging in 2011 de rest van Europa voor de bijl voor haar moderne maar toch behaaglijke interpretatie van jaren 40- en 50-jazz. Het resulteerde in verkoopcijfers die voor Nederlandse begrippen haast onvoorstelbaar zijn. In Europa werden van het album meer dan een miljoen exemplaren verkocht en in deze zomer haalde de plaat de vierde plek in de Britse albumlijst. In eigen land verbrak de 30-jarige Amsterdamse, die werd geboren als Caroline Esmeralda van der Leeuw, zelfs een record van Michael Jackson. Haar debuutalbum stond 30 weken op de eerste plaats in de Nederlandse Album Top 100, vier weken langer dan Michael Jacksons 'Thriller'.

Het maakte van Emerald een van de meest gevraagde zangeressen van Europa. "Vanaf 1 mei ben ik 35 keer naar het buitenland geweest", rekent de zangeres voor, als we haar aan de vooravond van Kerst spreken.

Hoe heeft ze zich staande weten te houden in zo'n orkaan van succes? Emerald schiet in de lach: "Ik kan het niet altijd aan hoor! Na drie heftige dagen heb ik wel een dag of twee nodig om weer tot mezelf te komen. Iemand als Amy Winehouse werd veel jonger beroemd, op een leeftijd dat je nog niet weet wie je bent en dan word je meer gevormd door de mensen om je heen. Maar ik was al 27 toen ik doorbrak en wist wie ik was. Toch moet je je wel wapenen en dichter bij jezelf gaan staan om alle heisa aan te kunnen. Zodat als iemand je geweldig vindt, je dat kunt relativeren. Want uiteindelijk is het toch niet meer dan gezelligheid die je biedt. Daarnaast houdt de muziek me overeind, daar kan ik altijd mijn ei in kwijt. Ik kan best nerveus zijn voor een optreden. Soms stijgt het naar je hoofd, duizenden mensen die staan te schreeuwen. Maar zodra de muziek begint, is dat weg."

Haar vermogen tot relativeren had Emerald hard nodig toen gebeurde wat ze altijd had gehoopt te voorkomen. "De ene dag was ik nog supertrots toen ik de Popprijs 2010 had gewonnen. En letterlijk de dag erna kwam het dieptepunt van het jaar, toen ik te horen kreeg dat ik een poliep op mijn stembanden had."

De exacte oorzaak van de poliep zal ze naar eigen zeggen wel nooit weten. Verkeerd stemgebruik zal het niet zijn geweest, want de zangeres die zang en jazz studeerde aan het Amsterdamse conservatorium heeft een geschoolde stem en gaf zelf zanglessen. Waarschijnlijker is dat het een kwestie van overbelasting was. "Ik heb altijd gedacht: ik zal ervoor zorgen dat ik geen operatie nodig heb. Want mijn stem is mijn dierbaarste bezit. Maar het zingen ging al een tijdje moeizaam en ik moest steeds meer moeite doen om hetzelfde met mijn stem te bereiken. Toen het echt zwaar werd dacht ik: 'Ik moet er toch even naar laten kijken want misschien heb ik beginnende knobbels'. Ik had er geen moment aan gedacht dat het zo erg zou zijn dat ik geopereerd zou moeten worden."

De gevreesde operatie bleek onvermijdelijk en er volgde een spannende tijd voor Emerald. "Ik ben wel even bang geweest dat het niet goed zou komen. Een littekenweefsel van één millimeter is al funest. Dat was eng om te weten. Gelukkig werd me zodra ik uit de narcose bijkwam verteld dat het fantastisch was gegaan. In begin voelde het zingen wel gek. Het was alsof ik steeds met twee kilo extra aan een been had gezongen. En als dat gewicht er opeens niet meer is, is het alsof je omvalt. Ik sloeg ook steeds over met mijn stem, net als een jongen in de puberteit. Dus ik ben langzaam gaan trainen tot mijn stem weer op het oude niveau was en ik het vertrouwen had dat mijn stem het aankon."

Toch betekende de gedwongen rust niet alleen een moeilijke periode voor Emerald. "Het was ook een periode van bezinning, een cadeautje eigenlijk. Ik had opeens de tijd om te genieten van alles wat ik had meegemaakt en te bedenken wat ik nog beter kon doen. Ik dacht dat ik al veel opgaf om mijn stem goed te houden. Ik houd bijvoorbeeld wel van een biertje en kletsen en roken. Maar dat doe ik dus niet. Nu heb ik echter begrepen dat het nog beter moet. Ik kies heel bewust een weekend uit dat ik wel los kan gaan en kan doorzakken. En bij elke twijfel ga ik naar de dokter." Grinnikend: "En geloof me, het is geen pretje om zo'n slang in je keel geschoven te krijgen!"

Naast voorkomen dat opnieuw stemproblemen ontstaan, heeft Emerald voor 2012 nog twee belangrijke zaken in haar agenda staan: nadenken over een manier om in Amerika voet aan de grond te krijgen en werken aan een nieuw album. "Een doorbraak in Amerika is een droom. Alles is er zoveel groter en je kunt er zoveel meer geld verdienen. Ik heb daar absoluut fans en Perez Hilton heeft al een paar keer op zijn blog over mij geschreven. Maar we hebben er nog geen label en het moet wel goed gebeuren."

Minstens zo belangrijk vindt de zangeres het werken aan haar tweede album. Ze wil wel verklappen dat dat niet radicaal zal verschillen van het debuutalbum. Daarvoor is over haar sound, net zoals over de internationaal klinkende artiestennaam en haar herkenbare imago met retrokleding, te goed nagedacht. "Ik snap heel goed waar de mensen bij mijn eerste plaat voor zijn gevallen", legt de zangeres uit. "Het is de combinatie van goede liedjes, herkenbaar en catchy, met aanstekelijke ritmes. De mix tussen beats en jaren 40- en 50-jazz. Toen we de cd maakten, wisten we al dat het een eigentijdse mix moest zijn, want ik wil geen kopie zijn van een jaren 40-band. Daarom is het zo grappig als ik op Facebook lees: 'Hè hè, eindelijk echte muziek die niet uit een doosje komt!' Dan moet ik wel lachen. Want mijn muziek komt wél uit een doosje. De plaat is juist een en al knip- en plak werk."

Emerald is eerlijk genoeg om toe te geven dat het enorme succes van de eerste plaat geen radicale koerswijziging toestaat voor de opvolger. "Ik voel de vrijheid niet om een totaal andere plaat te maken. Maar daar heb ik ook geen behoefte aan. Ik vind deze stijl van muziek te gek. We hebben die sound zelf ontwikkeld en het is als een kindje dat je zelf wilt grootbrengen. Dus ik zal niet opeens met een singer/songwriter-plaat komen. Dan zou iedereen maar in de war raken. Ik ben geen Lady Gaga die mensen wil shockeren."

En tijd om met andere stijlen te experimenteren is er volgens Emerald nog genoeg. "Ik wil mijn hele leven zangeres blijven. Ik zal heus niet over twintig jaar nog steeds dezelfde muziek maken. Maar ik heb geen haast."

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden