Interview

'Ik wil een normaal leven. Ik doe het voor mijn dochtertje'

Ex-dakloze Chahid Aaddi, bij een fietsenstalling onder een bedrijvenpand waar hij een jaar heeft moeten slapen.Beeld Joris van Gennip

Dakloze Chahid Aaddi krabbelt met begeleiding weer op. 'Ik heb het druk. Maar ik moet bezig blijven.'

Chahid Aaddi (48) wacht. Hij komt in aanmerking voor een plek in een beschermdwonenproject, maar die is er nog niet. "Maar het gaat al beter met me, hoor. Zeker weten", zegt hij. Hij slaapt tegenwoordig op een opvangplek van het Leger des Heils, vlak bij de Zeedijk. Dat opvanghuis is nog vrij nieuw en beter dan andere huizen. "Hier geen muizen en zo. En op andere plekken zitten mensen met wie je niets te maken wil hebben."

Nog niet zo lang geleden bracht hij zijn nachten door in een box onder een studentenflat. Met toestemming van de eigenaar, maar toch gaf de politie hem er meerdere malen een boete voor: 140 euro, nogal veel voor iemand die moet rondkomen van een uitkering van 400 euro per maand.

Aaddi - mager gezicht, levendige ogen, muts op z'n hoofd - is al lang dakloos. Dat begon toen zijn relatie stukliep, zo'n twintig jaar geleden. Hij vertrok naar Marokko (waar hij het eerste jaar van zijn leven doorbracht), kwam terug en had niets meer. "Ik zag het niet meer zitten. Niets, helemaal niets." Hij ging zich bezighouden met smokkel, "hash en zo, ik was constant onderweg, Spanje, Brussel, Zwitserland", en belandde in de gevangenis.

Verslaafd

En ja, hij raakte verslaafd. Hij zat al eerder in een opvanghuis met een traject dat hem er weer bovenop moest helpen, maar dat liep dood toen dat tehuis sloot en hij opnieuw op straat kwam te staan. Dat hij nu op de wachtlijst staat, ziet hij als zijn 'laatste kans'. "Als het mis gaat, is alles voor niets geweest."

Inmiddels heeft hij een dochtertje van twee. Ze zit in een pleeggezin, af en toe zoekt hij haar op. Haar moeder ziet hij nooit, "die is ook verslaafd". Zelf slikt hij alleen nog methadon, hij is 'herstellend', zegt hij. "Ik heb nog wel eens de neiging. Die wordt getriggerd door van alles en nog wat, het is best moeilijk. Maar er is een team van psychiaters, die kan ik altijd bellen."

Die psychiaters zijn niet de enigen die zich om hem bekommeren. Eén keer per week moet hij zich melden bij de politie en de reclassering. Twee keer per week werkt hij bij Basic Wheels, waar mensen zoals hij bij wijze van dagbesteding rolstoelen in elkaar zetten. En ook bij de belangenvereniging voor drugsgebruikers MDHG heeft hij iemand die hem begeleidt. "Een druk programma, ja. Maar dat moet ook. Ik moet bezig blijven."

Maar nu is het wachten dus op die beschermdwonenplek, al vijf à zes maanden. Een eigen kamer, 'middelenvrij', dagelijkse begeleiding, daar verwacht hij veel van. En uiteindelijk een eigen woning voor hem en zijn dochtertje. "Voor haar doe ik het. Dat ze kan zien dat alles weer goed gaat. Ik wil een normaal leven."\

De Amsterdamse rekenkamer schreef een kritisch rapport over de maatschappelijk opvang van daklozen. Lees hier de bijdrage van verslaggever Hanne Obbink: 'Amsterdamse daklozen krijgen te weinig hulp'.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden