Column

Ik wil, besloot ik toen op de fiets, alleen nog maar bezielde spullen

Marjolijn van Heemstra Beeld Maartje Geels

Als ik de sjaal kom ophalen heeft hij precies een jaar in een tasje onder de toonbank gelegen. 

Ik bestelde hem vorige herfst. Het werd kouder, mijn zoon verkleumde op de fiets en ik had me net voorgenomen mijn duurzaamheidsprincipes ook toe te passen als het de aanschaf van kleding betrof.

Dus bestelde ik op een grauwe dinsdag in een winkeltje vol handgemaakte kinderpakjes een sjaal op maat. Een mevrouw met een grijze knot ging hem breien in de schemerige achterkamer van het pand. Ze vroeg of ze mocht bellen als hij klaar was en ik ging glunderend akkoord.

Werd alles in ons leven maar zo geproduceerd, dacht ik op de fiets naar huis. Dichtbij, met de hand en de liefde van een vrouw die eruitziet alsof het breien van kindersjaals haar lotsbestemming is. Ik dacht aan een boek dat ik had gelezen over de negentiende-eeuwse ontwerper William Morris. Voor hem had handenarbeid een bijna heilige status omdat hij geloofde dat met de juiste toewijding werk en leven samenvallen in het maakproces. Er is tijd en aandacht nodig om de dingen te bezielen.

Bezielde spullen 

En ik wil, besloot ik toen op de fiets, alleen nog maar bezielde spullen. De sjaal was het begin.

Maar in de weken die volgden drong langzaam tot me door welke cruciale fout ik maakte. Een duurzame levenshouding vraagt om een vooruitziende blik. En dat betekent niet: een sjaal bestellen op het moment dat je er een nodig hebt. Zo’n mevrouw met knot is geen bol.com, er moet een patroon gevonden, er moeten steken opgezet, er moet weet ik veel wat (ik kan niet breien). Hoe dan ook: het duurde maar. Het werd kouder en kouder, maar ik bleef wachten. Het was een principekwestie geworden, mijn levenshouding stond op het spel. De hele winter ging mijn oudste gewikkeld in een veel te grote geruite das van zijn vader naar buiten.

Op een warme dag in april kwam het verlossende telefoontje: de sjaal lag klaar.

Steeds ongeduldiger 

Onze tweede was niet lang daarvoor gearriveerd, we sliepen niet, het werk ging door, wanneer moest ik naar dat winkeltje fietsen? Nog drie keer stond de mevrouw met de knot op mijn voicemail, steeds ongeduldiger.

En nu sta ik eindelijk hier, schuldbewust een astronomisch bedrag af te rekenen voor een zeer bezielde sjaal. De mevrouw met de knot wijst mij trots op de steken, strijkt een oude hand over de wol en lacht. Precies op tijd, zegt ze, voor de winter.

Marjolijn van Heemstra is theatermaker en schrijver. Haar Trouw-columns zijn gebundeld in ‘Het groeit! Het leeft!’ Reacties naarinfo@marjolijnvanheemstra.nl

De andere columns van Marjolijn vindt u hier 

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden