Ik vlieg naar Kabul om Tamana Amiri te redden

Tinkebell schreef de afgelopen weken uitvoerig over Tamana Amiri Beeld Trouw
Tinkebell schreef de afgelopen weken uitvoerig over Tamana AmiriBeeld Trouw

Soms, een enkele keer gebeurt het. Dat een situatie je zó raakt dat je niet meer los kunt laten en iets móet doen. Wie mijn columns in deze krant vaker leest had mogelijk al in de gaten dat er voor mij momenteel zoiets aan de hand is. In de afgelopen weken volgde ik Tamana Amiri (23) en heb ik uitvoerig over haar geschreven.

Achttien jaar geleden zijn haar ouders om de opkomst van de Taliban met haar en haar twee broers vanuit Afghanistan naar Nederland gevlucht. Sinds 2006 hebben zij, haar broers en moeder een Nederlands paspoort, maar is de verblijfsvergunning van haar vader afgenomen omdat men hem er van verdenkt mogelijk mensenrechten te hebben geschonden.

Het is slechts een verdenking en die verdenking geldt voor meer dan 110.000 mensen die allemaal rond dezelfde tijd in dienst waren bij dezelfde organisatie. Onderzoek naar zijn persoonlijke achtergrond is nooit gedaan en ook is hij nooit voor een rechter gekomen. Toch werd hij op 5 januari j.l. uitgezet. Zonder dat hij afscheid mocht nemen van zijn gezin.

Tot overmaat van ramp gebeurde er nog iets: direct na zijn deportatie verloor zijn familie elk contact met hem en er ontstond grote ongerustheid. Hij is namelijk een man die wanneer hij zou kunnen, direct zou bellen met zijn gezin. Hij is geen Nederlander, dus de Nederlandse overheid zoekt niet naar hem. En toen na een paar weken nog niets van hem was vernomen reisde zijn 23-jarige dochter Tamana hem achterna in de hoop hem te vinden.

Ik volgde haar toen al een tijdje en had haar meerdere keren gesproken en ook ontmoet. Ook sinds haar aankomst in Kabul bleef ik dagelijks contact houden.

De verhalen die ze me vertelt zijn niet mooi: een bomaanslag naast de grot waar ze sliep. Een man die voor haar neus werd doodgeschoten. Geldproblemen omdat haar pinpas niet werkt bij de Afghaanse banken. Afgelopen week werd ze zó ziek van alles dat ze in een ziekenhuis werd opgenomen. En tot overmaat van ramp loopt elk mogelijk spoor naar haar vader tot op heden dood.

U begrijpt, ik maakte me al zorgen vóór ze vertrok. Maar door wat ik hoor worden die zorgen met de dag groter. Tegelijkertijd begrijp ik haar zoektocht maar al te goed want wie zou niet op zoek gaan naar zijn of haar vader wanneer hij plotseling uit je leven wordt gerukt, zonder afscheid wordt gedeporteerd naar een land waar 'code rood' geldt en vervolgens verdwijnt?

De gruwelverhalen over gemartelde gevangenen in Afghanistan liegen er niet om. Zorgwekkend is een understatement.

Soms, een enkele keer gebeurt het. Dat een situatie je zó raakt dat je niet meer los kunt laten en iets móet doen. Ik vind het onverantwoord dat Tamana in haar eentje op zo'n gevaarlijke plek zomaar, zonder aanknopingspunt en alle emoties die ik me daar bij voor kan stellen op zoek is naar haar vader. Het gegeven dat ze me afgelopen week vertelde dat ze niet van plan is om gebruik te maken van haar retourticket wanneer ze hem niet heeft gevonden, maakt me zeer ongerust.

Dus vlieg ik ook naar Kabul. Niet omdat ik de illusie heb dat ik haar vader wel kan vinden. Maar wel om haar niet alleen te laten zijn. En met de stille hoop dat ik haar kan overtuigen met mij mee terug naar Nederland te vliegen. Voor háár veiligheid.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden