Interview Europese Spelen

‘Ik stond twee maanden zo scheef als de toren van Pisa’

Kim Polling. Beeld Koen Verheijden

Judoka Kim Polling stond bijna een jaar langs de kant met een hernia. Nu mag ze op de tatami weer om een titel strijden.

Kim Polling wordt wakker. Ze ligt in een ziekenhuisbed, met haar benen gestrekt, en begint te huilen. Een uur lang huilt de judoka van blijdschap. Het is 5 september 2018 en ze is net geopereerd aan een hernia. Ze kan weer normaal liggen zonder pijn en weet dat de operatie is gelukt. Dat haar carrière niet voorbij is.

“Ik heb drie maanden lang mijn benen niet kunnen strekken. Ik sliep met mijn benen opgetrokken of op mijn zij, anders kreeg ik die zenuwpijn”, vertelt Polling op Papendal, waar ze zich voorbereidt op haar eerste internationale titelstrijd sinds de hernia, de Europese kampioenschappen in Minsk. “Ik was zo blij dat ik niet ophield met huilen. De zuster zei: ‘ik kan wel een deken halen, hoor’. De zakdoekjes waren zo op.”

Terug naar de eerste klachten. Begin april vorig jaar voelt de 28-jarige Groningse een steek in haar been. Het lijkt op een verrekte spier. De week erna voelt ze dezelfde pijn in het andere been. In februari heeft ze haar laatste MRI gehad om haar rug te controleren. Polling heeft al ruim tien jaar rugklachten. De MRI ziet er dan nog normaal uit.

Pijnscheuten

Polling wordt op 27 april voor de vierde keer ‘gewoon’ Europees kampioen. Een paar dagen later voelt ze de pijnscheuten weer. “Ik dacht: ‘ik zal wel een tik hebben gehad op het EK’. Ik maakte me nog geen zorgen.” Als ze bij haar fysiotherapeut komt, moet Polling als test op haar hakken gaan lopen. “Krijg ik die voet niet omhoog. Ik denk ‘nou hup, kom op. Hoe simpel is dat?’ Ik moest lachen omdat het niet lukte. Tot ik het gezicht van mijn fysio zag. Ik dacht ‘oh help, dit is niet goed’. Twee uur later lag ik in die MRI.”

Diagnose: hernia. Remedie: wachten tot het vanzelf over gaat, anders een operatie. Polling vertelt in een luie stoel in een café op Papendal over de blessure waardoor ze tien maanden langs de kant stond. Het is haar huiskamer als ze tijdelijk in Nederland is, ze woont dan in een hotelkamer op het sportcomplex.

In de weekenden gaat ze veel terug naar Zevenhuizen, het dorp bij Groningen waar haar ouders nog steeds wonen. Het grootste gedeelte van het jaar woont ze met haar Italiaanse vriend in San Mauro Torinese, een gemeente naast Turijn.

Beeld Koen Verheijden

De voormalige nummer één van de wereld hoopte dat een operatie niet nodig was. “Ze opereren alleen als er erge uitval is, als je bijvoorbeeld geen controle meer hebt over je blaas. Soms gaat het vanzelf weg. Daar wachten ze liever op.”

Polling krijgt na een paar weken haar voet weer omhoog, maar dan begint de pijn toe te nemen. Ze gaat steeds schever staan, krijgt tintelingen in haar benen en kan niet meer normaal slapen. Ze brengt de zomer in Italië door. Uit verveling gaat ze vloggen.

Haar vriend Andrea is ook geblesseerd. Hij breekt de aanhechting van zijn rib naar zijn borstbeen. In Italië weten ze niet wat ze met de zeldzame breuk aanmoeten. In Nederland, waar eerder een judoka is geweest met deze blessure, kan hij wel onder het mes. Een paar dagen later, op 5 september, krijgt Polling haar operatie.

Na de operatie is alle pijn in één klap verdwenen. Het is wennen na een zomer vol pijnstillers. “Als ik wakker werd, wachtte ik altijd op een pijnscheut. Na twee weken verwachtte ik zelfs nog pijn na niezen of hoesten. Ik was er zo aan gewend.”

De eerste weken moet ze bewegen ‘als een boomstam’. Polling moet haar rug zoveel mogelijk recht proberen te houden. In november, twee maanden na de ingreep, begint ze weer met judoën.

Onwennig

Het voelt onwennig. De judoka heeft in de maanden dat ze niet op de tatami stond elke dag herstelshakes met eiwitten genomen om geen spiermassa te verliezen. Judo voelde vreemd. “Heel gek is dat natuurlijk niet. Ik stond twee maanden zo scheef als de toren van Pisa en moest twee maanden daarna als een boomstam bewegen. Ik vond het wel lang duren, heel irritant. De grepen moesten opnieuw in mijn systeem komen.”

Polling weet niet precies wat ze van het EK kan verwachten. Ze haalde nooit iets anders dan goud, maar weet niet waar ze nu staat. Het toernooi is voor Polling de eerste stap op weg naar de Olympische Spelen. Haar resultaten van dit jaar tellen voor de helft mee in de olympische kwalificatie. Volgend jaar moet ze op haar best zijn om een olympisch ticket voor Tokio af te dwingen. “Dan moet er echt gescoord worden.”

Gelukkig

Nu is ze vooral blij dat ze weer terug is in haar oude topsportleven. Gelukkig kocht ze in de tussentijd een huis in Italië met haar vriend, op een steenworp afstand van haar schoonouders. Had ze wat te doen. “Weet je hoe moeilijk het is in Italië om iets simpels als een energiecontract af te sluiten? Alles gaat daar langzaam.” Muren werden doorbroken, behang verwijderd – door een aannemer, uiteraard – en het bed is er inmiddels. Na tien maanden zijn haar gedachten nu weer bij wat ze het liefste doet.

Judoka's mikken op drie medailles 

De doelstelling van de Nederlandse judoka’s op het Europees kampioenschap judo in Minsk is drie medailles. “Daarvan moet er dan één van goud zijn”, zegt Maarten Arens, sinds jaar en dag de bondscoach van het gezelschap.

Voor de tweede keer, na Bakoe in 2015, maakt het EK voor de judoka’s deel uit van de Europese Spelen. “Ik vind dat alleen maar mooi”, aldus Arens. “Een aantal sporters maakt op deze manier voor de eerste keer kennis met een evenement waar ook veel atleten uit andere disciplines zijn. Dat past goed in de voorbereiding op de Olympische Spelen van Tokio.”

In Minsk zijn bovendien punten te halen voor de ranglijst die van belang is voor olympische kwalificatie. Arens: “Er speelt veel. Vergeet ook niet dat nog geen twee maanden na ‘Minsk’ alweer het WK is, in Tokio. We moeten zorgvuldig plannen. Maar ik heb er zin in.”

De Europese Spelen zijn gisteren begonnen en duren tot 30 juni. Het EK judo is van 22 juni tot en met 25 juni in de Wit-Russische stad. Bij de vorige Europese Spelen (2015) won Nederland drie keer goud (Henk Grol, Kim Polling, Marhinde Verkerk) en twee keer brons (Guillaume Elmont, Guusje Steenhuis).

Fontijn vlaggendrager tijdens opening

Boksster Nouchka Fontijn mocht gisteravond in Minsk de Nederlandse vlag bij de openingsceremonie van de tweede Europese Spelen dragen. De Schiedamse won vier jaar geleden bij de eerste editie van het sportevenement goud in haar klasse (middengewicht). Fontijn voert bij het binnenlopen van het stadion de 86-koppige Nederlandse equipe aan. “Ik ben heel trots en vind het een enorme eer.”

De Europese Spelen vormen een tamelijk onbekend evenement. Het is een soort Olympische Spelen voor Europese landen, georganiseerd door het EOC, het Europees Olympisch Comité. Het evenement vindt eens in de vier jaar plaats, een jaar voor de Zomerspelen.

Er doen 4000 sporters mee uit vijftig landen. Dit wordt de tweede editie, vier jaar geleden had Azerbeidzjan de primeur.

Aerobic, beachvoetbal, baanwielrennen, gymnastiek, badminton, 3x3 basketbal, boksen, handboogschieten, judo, karate, sambo (vechtsport), schietsport, tafeltennis, wielrennen en worstelen zijn de sporten die op het programma staan. 

Lees ook: 

De moeizame geschiedenis van de Europese Spelen

Minsk is vanaf morgen gastheer van de tweede Europese Spelen. Tachtig jaar geleden werd al over zo’n continentaal evenement gesproken.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden