Ik speldde voor het laatst rugnummers op een wielershirt

Beeld Maartje Geels

Het heeft even geduurd, maar ik denk dat ik de vraag eindelijk beantwoorden kan. Kun je topsporter worden op je dertigste? Ja, dat kan!

Wat een avontuur was het, dat uit de hand gelopen experiment van mij. Zes onvergetelijke jaren in het vrouwenpeloton hebben mijn leven voor altijd veranderd. Verrijkt. Mooier gemaakt.

Afgelopen week reed ik de Holland Ladies Tour. Het regende veel. Iedere ochtend dacht ik bij de start: wat heerlijk, vanaf nu hoef ik nooit meer in de regen te fietsen als ik daar geen zin in heb. Vanaf nu mag ik binnen blijven als het plenst. Maar als we eenmaal begonnen waren, ik het water van de weg in mijn gezicht voelde en de zuurstof uit de vochtige lucht diep in mijn longen doordrong, dacht ik: wat maakt nat zijn eigenlijk uit? Wat lekker dat ik dit doen mag.

Bekroning
Als je iets maar lang genoeg doet, word je een beetje blind voor hoe leuk het eigenlijk is. Een verslaggeefster van het AD liep afgelopen week een dag mee, zij keek hoe een koersdag eruit ziet en met haar praatte ik over het wielrennen en mijn team. Door haar ogen zag ik weer heel duidelijk wat voor fantastische ploeggenoten ik heb. En hoe bijzonder mijn leven de afgelopen jaren geweest is.

Gisteren speldde ik voor het laatst rugnummers op een wielershirt. Niet op het groen van onze Parkhotel Valkenburg-ploeg, maar op de blauwe trui van de strijdlust. Ik wilde me nog één keer laten zien en dat lukte me zaterdag. Met dit tricot als beloning. Geen overwinning, laat staan een leiderstrui, maar voor mij toch een bekroning op wat ik de afgelopen jaren bereikt heb.

Wereldtop
Wie had ooit gedacht dat ik me écht tussen de wereldtop zou kunnen scharen, zoals in het voorjaar van 2013? De wereldbekerwedstrijden in die maanden vormen zonder enige twijfel mijn sportieve hoogtepunt: achtste in de Ronde van Drenthe, veertiende in de Trofeo Alfredo Binda en negentiende in de Waalse Pijl.

Mijn lijf kan dingen die ik nooit had gedacht, mijn geest is sterker dan ik ooit had kunnen vermoeden. Ik heb mezelf leren kennen op een manier die ik niet voor mogelijk had gehouden. Vallen, opstaan en doorgaan: waar je niet dood aan gaat, daar word je sterker van. Het is écht zo.

Fietsen heeft me een gelukkiger mens gemaakt. Met dat gevoel neem ik afscheid. Niet omdat ik er genoeg van heb, maar omdat het tijd is voor andere dingen in het leven.

'Tot afziens' wordt 'tot ziens'
Lieve, fantastische meiden van het vrouwenpeloton: bedankt dat ik zes jaar lang een van jullie heb mogen zijn. Bedankt dat ik tijdelijk in jullie geweldige, bijzondere, bizarre leven hebben mogen delen. Vergeet dat niet: ons - nu: jullie - leven is bijzonder. Alles draait om hard trainen en presteren. Soms vergeet je waar je bent en wat je doet. Dat is heel logisch. Maar probeer het toch: af en toe stilstaan en om je heen kijken. Om te genieten. Want deze jaren gaan snel voorbij en ze komen nooit terug.

Bedankt voor alle mooie en bijzondere momenten die we deelden. Onze wielergroet 'tot afziens' wordt nu gewoon 'tot ziens'.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden