Ik schrok van jouw verslag uit de stad van de liefde

Lieve Tascha,

Weet je nog dat we in augustus 1994 de herdenking van de bevrijding van Parijs meemaakten? Je was toen pas acht dus misschien dat je daar niets meer van bijstaat. We hadden ons met zijn drieën voor de Disney Store op de Avenue des Champs-Élysées opgesteld om het defilé te volgen. Oude mannetjes die nog hadden geholpen de Duitse bezetter te verjagen trokken voorbij. Straaljagers vlogen over de Arc de Triomphe want het land hield ook toen al van grandeur.

Na afloop schaften we bij de Virgin Megastore een CD met partizanenliedjes aan, want de met moeite door de binnenstad marcherende veteranen hadden mama en mij diep vertederd. Ik draai ze nog vaak in de auto: de liedjes van Rina Ketty, Edith Piaf en Charles Trenet en vooral 'Le chant des partisans' van Germaine Sablon.

Voor de generatie van mama en mij is Parijs altijd een bijzondere stad geweest. In onze studentenjaren slenterden we al graag romantisch langs de Seine, om daarna zo'n jazzkeldertje in te duiken waar Miles Davis nog had opgetreden of een glas Brouilly te drinken op het terras van Café de Flore, want dat deden Jean-Paul Sartre en Simone de Beauvoir in hun tijd ook. Het was de stad waar de studenten in mei 1968 in opstand waren gekomen tegen het ancien régime: 'Ouvriers, étudiants, un seul combat'. Daniel Cohn-Bendit en zijn strijdmakkers wilden de verbeelding aan de macht brengen, een voorbeeld dat we aan de Universiteit van Amsterdam graag volgden ('Medebeslissingsrecht voor alle geledingen op alle niveaus'). In de jaren zeventig waren we fan van de sociaaldemocratische leider François Mitterand die samenwerkte met héél links. Mama en ik zijn nog een keer speciaal naar Parijs afgereisd om een redevoering van hem bij te wonen. En ja, het verhaal klopt dat ik een keer over de verkeerspaaltjes in het Quartier Latin ben gesprongen omdat ik te veel wodka op had.

Jouw reisverslag uit Parijs van vorige week bracht me aan het schrikken. Hoe kan de Lichtstad, de stad van de liefde, een plek zijn geworden waar voornamelijk nog paniek heerst? Wat richt zo'n aanslag als in het tiende arrondissement ook mentaal een ravage aan! En wat kwam de angst in de straten van de Franse hoofdstad door jouw brief verschrikkelijk dichtbij!

Inmiddels zijn de regionale verkiezingen achter de rug, waarvan de eerste ronde in bijna de helft van la douce France door Marine Le Pen werd gewonnen. Ik vrees dat we in nog meer landen rekening moeten houden met de fatale wisselwerking tussen jihadistische terroristen en rechts-populisten: de een pleegt aanslagen op restaurant Le Petit Cambodge en theater Bataclan, de ander gaat er met de bange en boze kiezers vandoor.

Zoals je ook in Amerika zag na de schietpartij in San Bernardino. Meteen steeg Donald ('We sluiten de grenzen voor alle moslims') Trump in de peilingen. Het is niet de wereld waarin ik me happy voel. Maar wel de wereld waarin jouw generatie zal moeten leven.

Liefs en sterkte van

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden