Ik mis de vliegen

Ik mis de vliegen! Zo vervloekt en opgejaagd als ik ze heb vanuit mijn kampeerstoel, zo kijk ik nu hopeloos rond of ik nog een slachtoffer in mijn huiskamer bespeur.

Ik ben nog niet aan het werk. Maandag mag ik weer. De caravan staat op stal. De kampeerspullen liggen alweer schoongemaakt in de kistjes op zolder, en hunkeren net als ik naar de volgende vakantie. Ik ben thuis, maar sta nog met een half been in de caravan. Als ik diep inadem snuif ik de geur van canvas en het boerenland nog op.

Deze keer bleven we dicht bij huis: een gezellige boerencamping in Noord-Holland.

De voordelen zijn duidelijk: een betrekkelijk korte rit in de auto, de rust van het platteland, eindelijk doen wat je eigenlijk al veel eerder had moeten doen: genieten van eigen land.

Nadelen zijn er ook: behalve de kans op een totaal verregende vakantie in augustus in de kustprovincie is de kans op ongedierte op een boerderij-in-bedrijf vele malen groter dan op een hygiënische alles-is-voor-u-georganiseerd-camping in een gegarandeerd warm verweggistan.

We waren gewaarschuwd. Onze dochter kwam gedag zeggen met een elektronische muggenvanger in de vorm van een badmintonracket. In plaats van het gezellige koekje voor onderweg. Ze heeft een aangeboren hekel aan kamperen en de gedwongen kampeervakanties in de kleine koepeltentjes hebben daar nooit verandering in gebracht. Of ze het moordwapen met een sarcastische ondertoon of uit liefdevolle bescherming heeft gegeven laat ik in het midden, maar we hebben er onverwacht veel plezier mee beleefd.

Op een zondagmiddag kwamen we terug van het strand met vrienden. Ze zouden bij ons eten.

We zagen de boer al scharrelen met de anti-vliegenspray bij de huurcaravan. “Hebben jullie veel last van vliegen”, vroeg onze zachtaardige vriendin Anna nog, toen we naar onze caravan liepen.“Welnee”, dat valt reuze mee”, schertste ik met een serieuze ondertoon. IK heb namelijk niet zo’n last van die beesten. Ze moeten me niet. Het verschilt per landstreek, maar hier weert mijn lichaamsgeur al het vliegende ongedierte. Muggen zoemen vrolijk langs me heen en landen op de dichtstbijzijnde bloeddonor, die vervolgens met luide petsen en gekrijs het dier verjaagt. Muggen zijn echter meestal net voor de fatale klap weg.

In deze vakantie ontdekte ik dat vrijen een uitstekend afweermiddel oplevert tegen muggen. Je moet wel vlug zijn, want het is tijdelijk. Op een redelijk warme middag doken wij enigszins verhit onze caravan in en hadden geen oog of oor voor muggen. Er waren er minstens twintig. Terwijl ze ons ’s avonds met hun gezoem uit de slaap hielden, plakten ze nu braaf tegen het plafond en aan de gordijntjes. Uit eerbied voor de grote liefde. Achteraf merkten we hun aanwezigheid pas op. Met fel gezoem vielen ze allemaal tegelijk aan. Alsof het liefdesserum metamorfoseerde in een sterk lokmiddel.. Gek werd mijn vrouw van hun alomtegenwoordigheid. Ik ging als dappere ridder op jacht. Het racket was nergens te vinden,dus de krant gepakt.. De jacht veroorzaakte een heftig bonken en klappen in de caravan en toverde de naburige kampeerders een glimlach op de mond. Toen we buiten kwamen kregen we bemoedigende knipogen toegeworpen.. Maar nog had IK geen enkele bult.

Anna deinsde terug toen ik de tent open ritste. De zwerm vliegen op het doek gonsde haar tegemoet. Enthousiast overhandigde ik haar het elektronische racket. “Nee, dat is zielig voor die beestjes”, protesteerde ze nog even. Maar toen ze het effect van de eerste geëlektrocuteerde vlieg zag kwam er een waas voor haar ogen en verloor ze haar zachtaardigheid. Met de felheid van een autocoureur scheerde ze met het apparaat door de tent. De vonken vlogen eraf. De tafel met kopjes moest eraan geloven. We haalden de stoelen weg. Anna gierde van het lachten als ze er weer een had Ze werd steeds behendiger. In korte tijd hing er een schroeilucht van verbrande vleugeltjes en overal lagen vliegenlijkjes. Uiteindelijk hebben we buiten gegeten Anna had het racket naast haar bord, maar de vliegen hadden op de een of andere manier lucht gekregen van het dreigende gevaar en lieten ons met rust.

Als ik nu aan een smetteloze, insectenvrije tafel zit bekruipt me een gevoel van weemoed. Het is saai.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden