’Ik leg de lat niet te hoog, als Nederlandse in sneeuwsport’

Tot haar verrassing domineert Nicolien Sauerbreij (28) dit seizoen de ranglijsten van het internationale snowboarden. „Ik vreet me ziek aan Snickers en voedingsupplementen.”

Snowboardster Nicolien Sauerbreij kan in het Italiaanse Bormio de kroon op haar seizoen zetten. Nadat ze eerder in Canada beslag legde op de wereldbeker parallel reuzenslalom, mag de Amsterdamse vanmiddag vrijwel zeker de titel voor beste allrounder in ontvangst nemen. „Mijn voorsprong is zo groot, dat ik achteruit van de piste kan afdalen”, grapt ze. „Dat doe ik niet. Ik wil dit topjaar in stijl afsluiten.”

In Nederland viel haar naam nauwelijks meer. Na een fonkelende start van haar carrière raakte Sauerbreij langzaam in de vergetelheid. Velen herinnerden zich slechts één fataal moment. Tijdens de Winterspelen in Salt Lake City (2002) vergooide ze haar medaillekansen door een onnozele materiaalman haar borden te laten prepareren. De favoriete kwam door een verkeerd soort wax nauwelijks vooruit.

„De mensen begrijpen niet hoe gesloten de wereld van het snowboarden is”, vertelt ze. „In de waxruimte van het olympisch dorp vroeg ik tien mensen om advies. Niemand wilde vertellen welk potje wax ze gebruikten. Zo kwam ik noodgedwongen uit bij die man. Als je niet bent geboren in een Alpenland, val je buiten de boot. Dat merk ik nu nog. Sommigen gunnen mij geen prijs, omdat ik Nederlandse ben.”

Sauerbreij betwist dat haar huidige succes voortkomt uit een gebrek aan honger bij de concurrentie, niet ongebruikelijk in postolympische jaren. „Die gasten hopen dat je dat denkt”, countert ze. „Het uitblijven van resultaten geeft hen kopzorgen en houdt ze ’s nachts wakker. Ik ken dat gevoel. Daarom zie ik wat er in hen omgaat. Ze zouden maar wat graag mijn sleutel naar succes in handen krijgen.”

Zelf kan ze de formule van haar wederopstanding lastig ontrafelen. „Na een goede voorbereiding in de zomer voelde ik me fysiek en mentaal oppermachtig”, verklaart ze. „Op het bord liep het perfect. Ik kon steeds een extra versnelling plaatsen. En de mooie resultaten gaven me vleugels. Maar één doorslaggevende reden? Die kan ik zo snel niet bedenken. Alle beetjes helpen.”

De hulp van sportdiëtiste Anja van Geel vormt een belangrijke bouwsteen in dit geheel. Dankzij haar adviezen bleef Sauerbreij voor het eerst tijdens een seizoen op gewicht. „Ik raakte voorheen zo zeven kilo kwijt”, legt ze uit. „Dat gaat ten koste van je snelheid en je energievoorraad. Daarom eet ik me ziek aan Snickers en supplementen. Dat helpt, al had mijn vetpercentage nog iets hoger gemogen.”

Het staken van de samenwerking met een sportpsycholoog ziet ze ook als een verbetering. Een academicus mist in haar ogen de specifieke ervaring van acteren op topniveau. Liever gaat ze te rade bij collega’s uit andere disciplines om mentaal een stap voorwaarts te maken. Zo sprak Sauerbreij intensief met de voormalige schaatscracks Ritsma, Veldkamp en Koss. De uitwisseling van informatie sloeg aan.

„Ze liepen vroeger tegen dezelfde dingen aan als ik”, verklaart ze de meerwaarde van de ontmoetingen. „Dat lucht enorm op. Vroeger dacht ik wel eens: ben ik de enige? Soms staan heel kleine dingen een goed resultaat in de weg. Ongeacht je vorm of trainingsmethode. Als een superkampioen als Koss dat bevestigt, valt alles op zijn plaats. Zo werkt sport nu eenmaal. Je moet rustig blijven.”

Haar huidige vorm noemt Sauerbreij ’idioot’. Een blik op concurrente Heidi Neururer doet haar beseffen dat het uitblijven van een slechte dag een klein wonder is. „Zij draait een perfect seizoen, maar eindigt als tweede. Zo stabiel als ik nu ski, mag ik in de toekomst niet als norm stellen. Komende zomer leg ik een lijstje met de resultaten van deze winter naast mijn bed. Anders vergeet ik misschien wat ik heb gepresteerd. Dit droomgevoel wil ik opnieuw kunnen oproepen.”

Ondanks haar suprematie wil Sauerbreij één aspect veranderen. Ze hopte tot haar ergernis de afgelopen maanden van de ene naar de andere materiaalman. Via een Nederlander en een Japanner kwam ze terecht bij een medewerker van het Sloveense mannenteam. „Tussendoor heb ik zelf moeten waxen”, verzucht ze. „Vier uur zweten in een hok, terwijl de concurrentie op de massagetafel ligt of uitrust. Zo kan het niet meer.”

Een recent voorbeeld illustreert de meerwaarde van een professional. „In Lake Placid prepareerde ik noodgedwongen zelf mijn bord”, zegt ze. „Ik maakte een verschrikkelijke inschattingsfout. Zo erg, dat het me deed terugdenken aan Salt Lake City. Toen ik eenmaal aanklopte bij die Sloveen, was de schade al te groot. Dat ik nog als zevende eindigde was eigenlijk een mirakel. Op zulke momenten zie je het belang van glijvermogen, de basis van deze sport.”

Vóór de Winterspelen in Vancouver (2010) wil ze een oplossing voor dit probleem vinden. Sauerbreij hoopt namelijk op een gouden medaille in de Canadese stad. „Een prachtig vooruitzicht, al moet ik de lat niet te hoog leggen”, tempert ze zichzelf. „Ik blijf een Nederlandse in een sneeuwsport.”

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden