'Ik leerde veel van die staalzwijnen'

Welk voorwerp staat op een ereplaats in uw huis, wat neemt u beslist mee als er brand uitbreekt? Misschien is het niet eens het kostbaarste wat u heeft. Vaak bepalen herinneringen en emoties wat ons dierbaarste bezit is.

Backstage-passen van: Robin van Sambeek (38)

In bezit sinds: 1998

Aanschafwaarde: n.v.t.

"Toen ik als tweedejaars economie met mijn studie stopte wist ik niet goed wat ik daarna wilde doen. Mijn vader wees me op een advertentie van StageCo. Gezocht: podiumbouwer, 40 uur per week. Meer stond er niet, dat maakte nieuwsgierig. StageCo bleek een zooitje ongeregeld in gestapelde portakabins. Wat het werk inhield kreeg ik niet echt te horen, maar ik kon hetzelfde weekend beginnen. De eerste werkdag duurde twaalf uur. Ik moet in het busje terug in slaap zijn gevallen. Mijn armen, schouders, mijn voeten, alles deed zeer.

Podiumbouwers leiden een apart leven, dat vooral bestaat uit rock-'n-roll, hard werken en weinig verdienen. Staalzwijnen, noem ik ze altijd. Ze schreeuwen, fluiten naar vrouwen en houden wel van een geintje. In de trant van: snel je vorkheftruck in de achteruit, nét als een collega er 21 kilo staal op wil leggen. Als ik een fout maakte of niet hard genoeg aanpootte, kreeg ik dat te horen ook. Of ze gooiden een stuk hout naar mijn hoofd. Maar diezelfde avond dronken we wel samen een biertje. Het heeft me geleerd dat er verschil is tussen privé en werk, tussen wie je bent en wat je doet. Heel waardevol.

Ik heb veel grote namen gezien - The Stones, Tina Turner, Doe Maar, om er een paar te noemen. Maar de grap was: de concerten boeiden me al snel niet meer. Na twaalf uur keihard werken ben je vooral blij dat het af is. Alleen ACDC heeft op mij een verpletterende indruk gemaakt. Zo'n gaaf optreden was dat. Die jongens kwamen op, ze speelden twee akkoorden en bam, de zaal ging plat. Angus Young trok zijn broek uit, terwijl iedereen 'Go! Go! Go!' schreeuwde. Stond hij daar in een onderbroek met de Nederlandse vlag erop. Waanzinnig.

De MTV Awards in Dublin vond ik vooral heel maf. Op tv leek de zaal giga, maar er was plek voor amper duizend man. Lowlands was loodzwaar. Dagen van tien, twaalf uur en dan 's avonds natuurlijk wel bier drinken, dat helpt ook niet. Bijna direct erna begon de tournee van K-Otic. Ik heb het einde op karakter gehaald.

Nieuwjaarsdag 2002 ging ik op het werk door mijn rug. Rug stuk, einde verhaal. Jammer? Zeker, ik heb een toptijd gehad. Daarna ontdekte ik wat die vijf jaar StageCo me écht allemaal had gebracht. Ik was niet alleen fysiek sterker geworden, maar ook als persoon gegroeid. Op mijn lange zoektocht naar dé baan heb ik alles aangepakt. Want dat had ik geleerd: ga het gewoon maar doen en los zelf je problemen op. Ik heb vaak mijn neus gestoten, maar opgeven was er niet bij. Een concert zonder podium, dat kan immers niet.

Ik werk nu bij een softwarehuis. Eindelijk heb ik mijn plek gevonden. Deze pasjes koester ik nog steeds. Als je jong bent, is het heel goed een tijd iets zó anders te doen. Echt, ik kan het iedereen aanraden."

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden