Column

Ik leerde dat mensen die nooit dromen 'een gebrek aan interesse hebben'

Beeld Trouw

Wij hadden afgesproken dat we samen naar de film zouden gaan. Eergisteren, midden in de nacht. Ik klopte op zijn deur en hij verscheen in de gedaante van de man van middelbare leeftijd die hij ooit was geweest. 

Het frappeerde me omdat hij nu een zuchtje jonger dan ik bleek te zijn geworden. De volgorde was in een wanordelijk anachronisme veranderd en de boodschap die ik hem bracht, vulde me alvast met droefheid: ik moest onze afspraak helaas afzeggen. 

Maar die film, verzekerde ik hem schuldbewust, was toch niets voor hem geweest, hij die vooral van cowboys en gangsters hield. Het was een actrice, ja een vrouw, die de hoofdrol speelde. Mijn vader zweeg. Zoals hij nu zwijgt nadat hij tweehonderd en vijf dagen geleden om 7.20 uur in de ochtend stierf.

Deze droom hield me de hele dag van mijn huiswerk af. De Miljoenennota bleef in haar koffertje en het stille debat achter de mute-knop van de tv. In plaats daarvan surfte ik onafgebroken op de meest charlatanesque internetsites die dromen pretenderen te doorgronden. 

Wat brandhout

Ik leerde, even gerustgesteld, dat mensen die nooit dromen ‘een gebrek aan interesses hebben waardoor men niets onthoudt’. En ook dat elk individu iedere nacht minstens een twintigtal minuten droomt. Ergens werd ook beweerd dat een mens moet dromen om ‘een gezond, evenwichtig en gelukkig leven te kunnen leiden’.

Ach, ik zocht naar de sleutel van de mysterieuze schatkamer maar vond alleen wat brandhout voor de geest.

Wat had ik dan verwacht? De laatste keer dat ik met hem naar de bios ging, was hij 51 en ik 23 jaar. Ik was uit Nederland voor Kerst overgekomen. Het was mijn idee: vader en zoon naast elkaar op het rode­­ pluche van cinéma Le Cézanne. Geen vrouwen te bekennen in die film maar alleen stoere krijgers en aan het plafond een ventilator die het geluid van een helikopter nabotste. 'Apocalypse Now'. “Een film die ook nog met een Gouden Palm is bekroond, Pa!”

Met gespeeld enthousiasme trok hij uiteindelijk zijn pantoffels uit en ging mee. Ik kon mijn geluk niet op.

Brommen

Dit kunstwerk van Francis Ford Coppola duurt 2.27 uur. Maar toen kolonel Walter E. Kurtz met de stem van Marlon Brando over the horror begon te fluisteren, stolde het ritme. Het beeld zonk in het duister weg en de bewegingen werden traag. Ik keek geboeid. Te lang, want anders had ik opgemerkt hoe zijn keel licht was gaan brommen. Toen ik opzij keek had hij zijn ogen gesloten en zijn kin rustte op zijn borstkas. Ik kan hier nu om glimlachen maar toen voelde het voor mij als één van de schaarse teleurstellingen die onze relatie hebben gekenmerkt.

Ach, en die droom is eenvoudig te verklaren. Zondag kreeg ik van mijn provider een nieuw smartphone. Bij het overzetten van oud naar nieuw, viel mijn oog op een foto die ik tweehonderd en vijf dagen geleden had genomen en die ik al die tijd was vergeten. Die van een familiegraf van grijs graniet, onder de bloemen en de zon bedolven.

Drie keer per week schopt Sylvain Ephimenco in Trouw heilige huisjes omver. Zijn eerdere columns leest u hier.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden