Column

Ik krijg het benauwd van de scholen-bombarie

Marjolijn van HeemstraBeeld Maartje Geels

De eerste informatiebrief over basisscholen in Amsterdam kregen we toen de oudste anderhalf was. Er was een scholenmarkt in de buurt, en of we ons alvast kwamen oriënteren.

Onze zoon kon net lopen en niet praten, hij had anderhalve tand en het kapsel van een kuiken.

Dat hij ooit naar zou school gaan begreep ik heus wel, maar dat zou nog jaren duren, dus nee, ik ging niet naar die markt. Een jaar en nog wat brieven later loop ik plotseling achter de feiten aan. Hij is tweeënhalf, ouders van zijn leeftijdgenoten zijn scholen aan het bezoeken, aan het bedenken in welk systeem hun kroost het beste zal gedijen. Montessori, dalton, vrije school, wereldschool, christelijk, openlucht, openbaar - en dat zijn dan alleen nog maar de scholen die al bestaan.

In de buurt worden plannen gesmeed om met een groep betrokken ouders iets anders te beginnen, een nieuw soort leeromgeving waarin onze kleuters zich optimaal kunnen ontplooien of de extreme make-over van een zwakke school verderop.

Ik krijg het benauwd van de scholen-bombarie. Van de brieven en de markten en de plannen en de scholenwijzers en de lijst die we moeten maken om vervolgens wel of niet te worden ingeloot. Hoe meer ik erover na moet denken, hoe beslissender deze keuze lijkt. Een deel van mij voelt zich geroepen om aan te sluiten bij de ambitieuze ouders die iets geweldigs uit de grond gaan stampen. Een ander deel heeft er gewoon niet zo’n zin in, ik vrees dat dat het grootste deel is. Ik wil het basisonderwijs niet bagatelliseren, het is belangrijk en ik wil dat mijn zoon de juiste dingen leert, maar daar wringt dus de schoen. Wat zijn de juiste dingen?

Toen wij op mijn negende van Amsterdam naar Capelle aan den IJssel verhuisden kwamen we terecht op misschien wel de minst inspirerende basisschool van het Westelijk Halfrond, en terugkijkend was het juist het gebrek aan creativiteit in de klassen dat voor mij stimulerend werkte. Ik ontdekte hoe ik niet wilde leven en daardoor hoe ik wel wilde leven. Ik leerde me vervelen en me aanpassen, vaardigheden waar ik nog altijd profijt van heb. Maar een dergelijke school zou nooit als mijn favoriet uit de scholenwijzer komen.

Ik scan de beschrijvingen van basisscholen op woorden als ‘avontuurlijk’ en ‘vernieuwend’. Met in mijn achterhoofd het antwoord van mijn moeder toen ik haar ooit vroeg waarom ze destijds voor die oersaaie school koos. Het was gewoon het dichtst bij.

Marjolijn van Heemstra is theatermaker en schrijver. Haar Trouw-columns zijn gebundeld in ‘Het groeit! Het leeft!’ U kunt uw reactie mailen naar info@marjolijnvanheemstra.nl

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden