'Ik kan nog steeds niet echt koken'

Zo'n beetje elke student kent haar blog 'Gewoon wat een studentje 's avonds eet'. Kookboek nummer twee is net uit en volgende week opent ze een pop-up-restaurant in Amster- dam. Foodblogger Leonie ter Veld (26) gaat als een speer. 'Bizar toch?'

Les 1

Geef me een flinke dot tegengas

"Ik heb een duidelijke mening en die laat ik horen ook. Op de middelbare school al, terwijl ik toen nog amper wat van de wereld had gezien. Veel dingen vond ik onzin. Overal een verzekering voor afsluiten? Niet nodig. Elke avond stipt om zes uur eten en klokslag acht uur koffie? Waarom zou je in hemelsnaam? Kinderen krijgen? Ikke niet.

Dat ik zo uitgesproken was, leidde thuis soms tot pittige discussies. Vooral na school, dan moest ik bij een pot thee mijn ei kwijt. Mijn moeder probeerde mijn wereldbeeld een beetje bij te stellen. Maar Leonie, zei ze dan, zo zít het gewoon niet, bekijk het eens van de andere kant. Ik was best arrogant, vond ze, soms zelfs onsympathiek. Maar ja, ik was een jaar of zestien en van mijn moeder nam ik weinig aan. Dat dus ook niet.

We zijn tien jaar verder. Dat tegengas heeft wel gewerkt. Ik ben minder extreem. Als puber vond ik mezelf het allerbelangrijkst. Ik was inderdaad best arrogant, vooral met mezelf bezig, en niet zo attent. Nu ben ik degene die het eerst roept: Hé jongens, zullen we een kaart of een bloemetje sturen?

Ik ga mijn eigen weg, maar waardeer de mening van anderen meer dan toen. Ook die van mijn ouders. Ik betrek ze bij belangrijke keuzes, zoals toen ik erover dacht om mijn vaste baan op te zeggen en ik van bloggen mijn werk wilde maken.

Dit jaar heb ik een tattoo laten zetten. Dat wilde ik al jaren, maar mijn ouders vonden dat altijd vreselijk. Dus appte ik heel voorzichtig een foto naar mijn moeder. Kijk eens mam, zie je hoe klein hij is, en hoe leuk? Ze belde meteen, een beetje verbaasd wel. Weet je wat ze zei? 'Je weet dat we het niet mooi vinden, maar we houden nog steeds heel veel van je.' Zo lief."

Les 2

Ik kan de hele wereld aan

"Rond mijn 21ste kreeg ik last van een spastische darm. Heftig ook. De invloed op mijn leven was enorm. Ik moest overal meteen naar de wc kunnen. Wandelen met mijn ouders op de Drentse hei - het idee alleen al vond ik rampzalig. Als iemand voorstelde om gezellig met een bootje op de grachten te varen, was mijn eerste gedachte: maar dan kan ik niet naar de wc. En als je wéét dat er geen wc is, nou ja, dan moet je dus meteen. Ik werd steeds onzekerder, durfde op den duur zelfs amper te solliciteren. Stel, ik moest bij binnenkomst meteen vragen waar het toilet was? Heel gênant.

Een werkreis naar IJsland, een jaar geleden, heeft me erbovenop geholpen. Het programma was geheim, ik wist alleen dat we met een groep waren. En toch - of eigenlijk juist daarom - ben ik meegegaan, om mezelf over de drempel te duwen. Ik heb uren in een busje gezeten, in the middle of nowhere, zonder problemen. Toen ik terugkwam dacht ik: ik ben dus mooi wél naar IJsland geweest en hoe vet was dat! Dit kan ik gewoon, met deze shit, letterlijk. Als ik nu iets spannends moet doen, denk ik: weet je nog, Leo? IJsland."

Les 3

Twijfel niet te lang, maar dóe

"Ik stond in de rij bij de kassa. Achter me waren twee meisjes in gesprek. Eentje vertelde dat ze was gestopt met haar studie, want ja, ze vond eigenlijk zo veel studies leuk. En nu deed ze dus maar helemaal niets. Ze werkte ook niet, want ze twijfelde steeds over alles en durfde geen keuze te maken. Toen ik dat hoorde, viel mijn kin zowat op de grond. Dat besluiteloze, ik kan daar echt niet bij. Daarvoor heb ik veel te veel energie en ambitie. Bovendien: denk je heus dat het antwoord komt door op de bank te blijven zitten? Hoe stom kun je zijn? Neem liever de regie over je leven. Ga in elk geval iets doén!"

Les 4

Het leven kan een bizarre wending nemen

"Wat eet ik vanavond? Vraag me niet waarom, maar met die vraag ben ik de hele dag bezig, al zo lang ik me herinner. Als student maakte ik dagelijks een foto van mijn avondeten en zette die op Facebook. Gewoon omdat ik dat wel grappig vond. Daar kwamen veel leuke reacties op. Steeds meer mensen zeiden: waarom begin je geen blog? Dat was in 2011.

Over de naam heb ik precies twee seconden nagedacht. 'Gewoon wat een studentje 's avonds eet', dat klonk leuk en er zat een lekker ritme in. Ik wilde het ook niet te serieus maken, want koken kon ik eigenlijk niet. Ik gooide maar wat in een pan. Mijn eerste blog ging over de pizza die ik had gemaakt. De bodem was zo dik als een boek. Niet te eten, haha.

Recepten toevoegen was de volgende stap, daarna zat ik al snel op alle sociale media. In juni 2013 ging ik opeens viral: van 1500 naar 25.000 volgers in één weekend. Het was tentamenweek, iedereen zat boven de boeken. Het schijnt dat een Groningse student de pagina heeft geliket en dat gaf een sneeuwbaleffect. Die vrijdagavond zei ik tegen mezelf: als ik op 5000 likes zit, trek ik een fles wijn open. Binnen no time zat ik daar met die fles. Zaterdagochtend waren het er al 18.000.

Heel even heb ik druk gevoeld: wat eet ik vanavond in hemelsnaam? Bloggen voor 25.000 mensen is wel wat anders dan voor 1500. Het werden wraps met paprika en gamba's. Best duur voor een student, maar daar had ik toevallig zin in. Hopla, meteen 40.000 bezoekers. 'Shownieuws' belde, het stond zelfs op Teletekst. Bizar toch? Die maandag had ik zo'n 350 mails van bedrijven en uitgeverijen die met me wilden samenwerken. En wat gebeurt me op de fiets naar het station? Ik word aangereden. Arm op twee plaatsen gebroken. Toen heb ik een tijdje eenarmsgerechten gekookt."

Les 5

Blijf jezelf, blijf echt

"Hoe tof is het dat ik nu mijn geld verdien met wat ik het allerleukste vind: schrijven over mijn avondeten en zo anderen inspireren. Ik laat producten zien die ik gebruik en krijg daarvoor betaald. Daar zitten vaak pakjes en zakjes tussen. Zo kook ik en dat heb ik altijd gedaan, ik hoef me dus niet te verantwoorden tegenover mijn lezers. Een kruidenmengsel voor spaghetti bolognese of wraps of zo maak ik echt niet zelf. Geen idee wat daar in moet.

Een product moet wel bij me passen. Anders werkt het niet. Ik heb net nog een prima betaalde aanbieding afgeslagen om een jaar lang advertorials te schrijven over margarine voor op brood. Zelf gebruik ik die niet.

Ik verdiep me wel in voeding, maar niet genoeg om te pretenderen dat ik er verstand van heb. Recepten met groenteshakes, rare sapjes en grassen tref je bij mij niet aan - daar heb ik niets mee. In mijn tweede kookboek staat het zo: welkom in de wereld waarin frikadellen superfood zijn en chiazaad aan de vogels gevoerd wordt, zoals het hoort. Gezonde brownies? Wat een onzin. Als je zin hebt in een brownie, éét die dan. Doe normaal en geniet ervan; voor mij is dat het belangrijkste van eten.

Ik heb nu bijna 100.000 volgers en nog steeds kan ik niet heel goed koken. Ik probeer gewoon eindeloos van alles uit. Tosti's zijn mijn signature dish. Ik maakte ze al met frikadel, een gehaktbal, maar ook met vruchtenhagel. Lekker hysterisch.

Niet alles lukt. Cakejes verbranden standaard, mijn eerste zelfgemaakte kaasfondue liep uit op een drama. Ook dat laat ik allemaal zien. Als ik een video opneem is het vaak een enorme zooi in mijn keuken. Dikke wallen na een nacht doorhalen, afgebladderde nagellak - ik ben er niet mee bezig. Op een foto voor mijn nieuwe kookboek zag ik een paar vetkwabjes en lelletjes. Daar kan ik echt hard om lachen.

Ik ben geen Jamie Oliver, nee. Mijn kookboeken hoeven ook niet per se in de schappen bij de kookboekhandel te liggen. Ik neem mezelf vooral niet al te serieus. Kijk maar naar mijn tattoo: een tosti. Misschien schuilt juist in dit soort dingen mijn succes."

Les 6

Het is fijn om bij iemand te horen

"Mijn vorige relatie heeft ruim zes jaar geduurd. We waren gek op elkaar en konden heel goed samen, totdat onze levens steeds minder synchroon liepen. Uiteindelijk heb ik er een punt achter gezet. Om al snel te ontdekken hoe zeer ik een boyfriend miste. Ik wil bij iemand horen, iemand met wie ik alles kan delen.

Daten via Tinder is leuk, daar niet van.

Maar Amsterdam heeft een giga overschot aan jonge vrouwen. Allemaal zijn ze knap, slim, leuk en ambitieus. En waarom zou je je als kerel binden als je elke avond met iemand anders kunt zijn? Nee, single vrouwen van mijn leeftijd in Amsterdam zijn echt niet te benijden.

Jan en ik hebben vorig jaar tien maanden gedatet. Ik werd verliefd, hij niet. Toen hebben we het maar afgekapt. Wat was ik verdrietig, ik ben maanden uit mijn flow geweest. Tot de dag dat ik de knop omzette, zijn nummer uit mijn telefoon verwijderde en serieus werk begon te maken van mijn tweede kookboek.

Op Lowlands is het deze zomer alsnog goed gekomen. We wisten dat we er allebei zouden zijn. Hij stuurde een appje: weet je nog, vorig jaar? We hebben toen keihard staan zoenen. Pas een dag later stuurde ik een berichtje terug - nu wilde ík aan het roer staan. In de Heineken-tent zagen we elkaar. Bleek dat hij het ook moeilijk had gehad. Hij zei letterlijk: je weet pas wat je mist als het er niet is."

Les 7

Leef het leven in alle kleuren

"Coldplay vind ik geweldig. Ik heb de afgelopen paar jaar eindeloos naar hun muziek geluisterd, vooral als ik na een leuke dag thuiskwam, helemaal blij en stuiterend van de energie. Dit voorjaar was ik voor een werktrip op Malta. Zit ik daar met een privégids in een taxi, komt er een nummer van Coldplay voorbij. Dit is geen toeval, dacht ik. En ik realiseerde me: dit maak ik dus allemaal mee, gewoon omdat ik vijf jaar geleden met een blog ben begonnen.

Ik draag een armband waarop 'Life in Technicolor' staat. De titel van een van mijn favoriete nummers van Coldplay. Het begint rustig en bouwt heerlijk op. Leef het leven in alle kleuren - zo wil ik het ook. Ik vind het groots, en ik geniet er ontzettend van. Ik fietste laatst in de regen door de stad, Coldplay in mijn oortjes. Een enorm geluksgevoel overspoelde me."

Leonie ter Veld

Leonie ter Veld (1990) groeide op in Assen. Na haar studie communicatie en multimedia design was ze online marketeer bij het DeLaMar Theater in Amsterdam en hoofdredacteur van Vrouwen.nl. In 2011 begon ze haar blog gewoonwateenstudentjesavondseet.nl. Van haar eerste kookboek werden 10.000 exemplaren verkocht. In oktober verscheen de opvolger 'Gewoon wat een studentje nog meer eet'. Leonie opent op 5 december voor de periode van een week een - al geheel uitverkocht - pop-up restaurant in Amsterdam.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden