'Ik kan niets zeggen of zingen dat ik niet voel'

Het concert 'Zolang er maar liefde is', waarmee ze tot mei volgend jaar in het theater staat, is de soundtrack van haar leven. Willeke Alberti (68) over haar huwelijken, ouders, kinderen en de kunst om steeds meer op jezelf te lijken.

Les 1

Familie is alles

"Ik had en heb geen idee van mijn roem. Dat klinkt heel gek, maar pas als ik buiten ben, denk ik: o ja, ze kennen me. Ik had ook de dochter van de bakker kunnen zijn, maar toevallig ben ik een dochter van Ria en Willy Alberti, twee topouders. Ik ben heel blij dat ze mijn ouders waren. Dat besef ik steeds meer: hoe belangrijk de basis is waar je vandaan komt. Dat ze er niet meer zijn, is het allergrootste verlies dat ik heb geleden.

Vooral mijn moeder is een gigagrote kracht in ons leven geweest; een stille kracht op de achtergrond. Van de manier waarop zij is omgegaan met de dood van mijn vader heb ik veel geleerd. En ik heb ook dingen gezien die ik anders wil doen. Ik heb mijn moeder altijd op handen gedragen, maar moeders en dochters, dat is soms een beetje moeilijk. Door die periodes ga je heen en het mooie is dat je het ook weer oplost. Ik ben ontzettend blij dat ik de tijd gehad heb met mijn moeder, dat we alles hebben uitgesproken en rechtgezet.

Met mijn broer Tonny net zo. We zijn nu weer hecht, maar als ik eerlijk ben: het is een tijdje minder geweest. Dat komt omdat hij zijn vader net zo miste als ik. Maar het was altijd: het is zo zielig voor Willeke. Ik kan niet zonder mijn broer en zijn familie. En hij ook niet zonder mij. Dan ben je een tijdje boos, maar uiteindelijk vergeet je waarom je ook al weer boos was.

Ik ben nu ontzettend blij. Mijn kinderen en mijn kleinkinderen zijn het allerbelangrijkste voor mij. Dat is ook de reden dat ik kan stralen. Als er iets niet goed zit in mijn familie, heeft dat meteen effect. Dan heb ik letterlijk een brok in mijn keel."

Les 2

Lever kwaliteit

"Mijn vak is het mooiste vak van de wereld. Het maakt mij elke keer weer ontzettend blij en gelukkig. In welke situatie ik ook zit, ik heb altijd dat vak dat me opvangt en het publiek dat me omarmt.

Na afloop van een concert ga ik altijd naar de mensen toe. Ik probeer voor iedereen de tijd te nemen. Ik ga met ze op de foto, praat met ze. Wij hebben al die herinneringen samen. Want ja, ik zit al meer dan 55 jaar in het vak. En mensen weten alles van me. Daar sta ik nog steeds achter. Ik heb niks te verbergen, voor niemand.

Ik ben blij dat ik alles nog kan en mag. En verder moet je maar afwachten hoe lang je die benen nog kunt bewegen. Ik blijf net zo lang optreden tot ik niet meer kan zingen.

Mijn stem was vroeger vrij hoog, nu is hij zwaarder, donkerder, warmer. Dat past bij het repertoire dat ik zing: kleine vertelliedjes. Mijn kracht is om een liedje te brengen.

Ik ben meer een acteur dan een zanger. Maar ik kan niets zeggen of zingen wat ik niet voel. Vandaar dat ik ook repertoire zoek waarbij ik iets met de tekst kan doen. Elke avond zing ik het met het gevoel dat ik op dat moment heb.

Ik ben een doordrammer. Met geluid bijvoorbeeld: ik wil altijd het allerbeste geluid als ik optreed. Ik lever liever in op mijn salaris dan dat ik minder kwaliteit bied. Daar ben ik stellig in, eigenwijs. Dat heb ik van moeder. Ik ben lief, een aardig mens, maar door die eigenwijsheid kan ik ook krengig zijn.

Het was niet logisch dat ik in mijn vaders voetsporen zou treden. Mijn vader was juist heel erg tegen. Het is een zwaar vak. Je moet sterke beentjes hebben om het succes te kunnen dragen. Je bent kwetsbaar als je in de schijnwerpers staat. Mijn vader heeft mij beschermd tot aan zijn dood. Het is voor een echtgenoot heel moeilijk om die onvoorwaardelijkheid te evenaren."

Les 3

Blijf jezelf

"Ik ben op een gegeven moment een tijdje gestopt met werken. Hoewel, nu ik terugkijk bedenk ik dat ik toen af en toe wel wat heb gedaan, maar niet zo intensief als nu. Ik stopte voor mijn kindjes, ik wilde voor ze zorgen. En ik trof fantastische mannen, die het leuker vonden als ik thuis was.

Daar was ik zelf bij hoor, het is mijn eigen beslissing geweest en ik heb het met liefde gedaan. Tegenover mijn eerste kind, Daniëlle - ze is inmiddels 45 - heb ik wel een schuldgevoel gehad. Ik was dag en nacht aan het werk.

Het was de tijd van 'De kleine waarheid', van allerlei shows. Mijn toenmalige man was een geweldige huisvader, dus het kon. Uiteindelijk heeft Daniëlle drie scheidingen meegemaakt. Gelukkig neemt ze me niets kwalijk.

Als je samen een kind hebt, staat er veel op het spel. Je hebt dat kind op de wereld gezet en daar moet je voor zorgen. Levenslang. Dus als je besluit te scheiden, lig je daar wakker van, ja. Vreselijk.

In mijn eerste huwelijk waren we allebei nog zonder bagage. Bij het tweede had ik al iets van: ik moet minder werken, dit is niet goed voor een relatie. Achteraf denk ik: onzin, je moet altijd jezelf kunnen blijven. Maar zo is het nu eenmaal gegaan. Ik kan er niks meer aan doen. De derde keer had ik beter moeten weten. Ik had mijn vak niet moeten opgeven, ik had mezelf moeten blijven. Dan sta ik in mijn kracht.

Ik ben nu al achttien jaar alleen. In die tijd heb ik alles kunnen doen wat ik mijn leven lang al wilde. Films maken, theatershows, werken voor mijn stichting. Een dag in de week houd ik vrij zodat ik met volle overgave op mijn kleinzoon van een jaar kan passen. Gelukkig heb ik mensen om me heen die ervoor zorgen dat ik die oma kan zijn."

Les 4

Kijk echt naar mensen

"Ik vind het belangrijk om dingen voor anderen te doen. Voor senioren, voor mensen met een verstandelijke beperking. Die hebben geen dubbele agenda, bij hen voel ik me veilig. Er is nog nooit iemand geweest die zo scherp, zo écht naar mij heeft gekeken als iemand met een verstandelijke beperking. Mijn zoon Johnny heeft daar net een tv-programma over gemaakt. Hij heeft het ook: hij kan op een pure manier met mensen omgaan. Op de première van mijn theaterconcert waren geen 'Bekende Nederlanders', maar de mensen uit Johnny's programma zaten er allemaal. Daar word ik blij van.

In de seniorenhuizen, waar ik voor de Willeke Alberti Foundation veel optreed, zie ik prachtige koppen vol rimpels. Zo mooi. Daar zit een leven in. Mensen met een verstandelijke beperking vind ik ook zó mooi. Die zijn mooi van binnenuit."

Les 5

Spreek je uit

"Er zijn best momenten dat ik denk: wat wil ik nu echt? Soms kun je niet doen wat je wilt doen omdat je verplichtingen hebt. Ik heb de verantwoording voor de mensen met wie ik samenwerk; en dat zijn er veel. Maar ja, soms moet ik beslissingen nemen voor mezelf. Omdat het beter is voor míj.

Vroeger wilde ik ook niet steeds die vader bij me hebben. Niet omdat ik niet van hem hield, maar omdat ik ook wel eens een keer met een grote big band heel ander repertoire wilde zingen. Dat vond hij moeilijk. Als je jong bent, heb je daar geen erg in. Dat merk ik nu met mijn kinderen en kleinkinderen, die allemaal een eigen leven hebben. Die denken niet altijd aan hun moeder. Dat is logisch. Mijn ouders gingen zitten mokken als ik een dag niet belde. Dan was het: 'O, leef je nog?' Dat zal ik nóóit tegen mijn kinderen zeggen. Ik zeg: 'Wat lekker dat je belt.' Of: 'Ik zou het leuk vinden als jullie langskomen.' Dat heb ik pas onlangs geleerd. Je moet het zeggen, anders weten ze het niet."

Les 6

Blijf geloven in onvoorwaardelijke liefde

"Mijn vader is gestorven toen hij 58 was. Mijn lieve, fantastische moeder is daarna 26 jaar alleen geweest. Ze is 89 geworden. Ze is in mijn armen gestorven, daar ben ik heel dankbaar voor. Ze had een wondje op haar been dat ze heeft verwaarloosd. Ze had niks met dokters en pillen. Toen kreeg ze een bloedvergiftiging. Ze wilde niet naar het ziekenhuis, want ze zei: 'Dan ga ik dood'. En zo is het gebeurd. Ik denk dat haar veel is bespaard. Ze is ontzettend liefdevol heengegaan en ze heeft een prachtige begrafenis gehad met een staande ovatie. Er mocht alleen maar muziek worden gedraaid van mijn vader. Ik zei: 'Nou mam, je hoeft niet bang te zijn dat ik ga zingen.' Toen heb ik toch, op mijn manier, alle liedjes uit mijn leven benoemd die zij mooi vond.

Twee dagen voor ze overleed, zei mijn moeder: 'Ik vond het veel mooier als je acteerde. Maar er is één liedje uit 'De kleine waarheid' dat ik ook mooi vond.' En dan schilder ik mijn hele hemel blauw. En daaronder, ja daaronder, daar voltrekt zich dan het wonder, dat wij samen zullen zijn als man en vrouw. Ze is ook weggegaan met een stralend blauwe hemel. Net als in het lied. En ik weet zeker dat mijn vader op haar stond te wachten boven.

'Zolang er maar liefde is' heet mijn nieuwe theaterconcert. Dat heeft van het begin tot het einde te maken met mijn leven. Het zijn mijn liedjes. Een ander heeft ze misschien geschreven, maar ik heb ze me eigen gemaakt. Ik ben een bevoorrecht mens dat ik altijd de allerbeste mensen om mij heen heb gehad. Zo'n 'Telkens weer', dat is het mooiste liedje dat ooit is geschreven, en dat is dan voor mij! Het is ook een lied dat ik altijd kan zingen, zelfs als ik hees ben of verkouden. 'Telkens weer' kan ik al-tijd zingen. Het is een positief lied, hè. Dat je, ondanks alles wat je in de liefde hebt meegemaakt toch blijft geloven dat er weer iemand op je pad komt. Ik heb die onvoorwaardelijke liefde zelf meegemaakt, ik weet waar ik over zing."

Les 7

Wees trouw

"Ik hoop dat er nog een keer een grote liefde langskomt. Maar ik zit er niet op te wachten. Ik maak er ook geen tijd voor. Blijkbaar sta ik er niet open voor. Vroeger werd ik heel snel verliefd. Ik ben op al mijn tegenspelers verliefd geweest. En zij op mij. Maar ik deed er niks mee, zeker niet als ik getrouwd was. Dat is een principe voor mij. Ik heb in al die jaren zo veel verdriet gezien door ontrouw en ik heb het zelf in mijn huwelijken ervaren. Dat wil ik niet meer meemaken. Ik kan alles delen, maar niet mijn partner. Misschien als ik tachtig mag worden dat ik dan iemand tegenkom. Dat ik denk: nou, die zal me niet ontrouw meer zijn, haha. Nee, ja, ik weet niet. Onbewust is dat toch wat me tegenhoud om een nieuwe relatie te beginnen, denk ik. Ik wil niet meer zo gekwetst worden."

Willeke Alberti
Willeke Alberti wordt op 3 februari 1945 geboren in Amsterdam als Willy Albertina Verbrugge. Haar eerste plaatje verschijnt in 1958: 'Zeg pappie, ik wilde u vragen'. Daarop zingt ze een duet met haar vader Willy Alberti. In 1963 heeft ze haar eerste hit, 'Spiegelbeeld'. In 1970 speelt ze Marleen Spaargaren in de tv-serie 'De kleine waarheid'. Ook speelt ze de hoofdrol in de film 'Rooie Sien' (1975), waarin haar lijflied 'Telkens weer' zit.

Ze trouwt drie keer; de eerste keer met bassist Joop Oonk - met wie ze dochter Daniëlle krijgt; met tv-producent John de Mol - met wie ze zoon Johnny heeft; en met voetballer Søren Lerby - met wie ze zoon Kaj krijgt. Ze heeft drie kleinkinderen. Onlangs was ze te zien als Lucy in de film 'Alles is familie' en speelde ze Na Druppel in de musical 'De Jantjes' (die vanaf september 2014 weer wordt opgevoerd). En ze is tot en met 24 mei 2014 te zien in het theater met haar concert 'Zolang er maar liefde is'.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden