'Ik kan al met pensioen'

De 150000 Nederlanders in Nieuw-Zeeland vormen in grootte de derde bevolkingsgroep. Maar alleen doorbijters en creatievelingen komen het land nog in: sinds 1992 is het voor Nederlanders moeilijker geworden naar Nieuw-Zeeland te emigreren. Die nieuwe groep immigranten heeft een andere instelling dan de vroegere Nederlandse emigranten. Hun stap is, door de moderne communicatiemiddelen, ook niet meer zo permanent. Aflevering 1 van een korte serie: bouwondernemer Olaf van Daal.

In de auto tussen Zoeterwoude en Hazerswoude kreeg Olaf van Daal de schrik van zijn leven. ,,Ik zat in de auto, aan de ene kant zag je een weiland met koeien, verderop had je de A11, de spoorlijn, nog meer rijkswegen, de vliegtuigen kwamen over, en op een fietspad zag ik in een flits een vader, moeder, twee kinderen en een hond. Het prototype van het Nederlandse gezin. Als dat mijn voorland is, dacht ik, dan moet ik hier weg.'

Olaf besluit met Irene, zijn vrouw, te emigreren. Ze willen naar een land met een stabiele economie, waar je naar het ziekenhuis kunt als dat nodig is; en bij voorkeur ook nog een land met zee, zon en een prettige levensstijl. Australië vinden ze te groot, dus komen ze uit op Nieuw-Zeeland.

Olaf van Daal is een gedreven man. De eerste tijd is onstuimig. ,,De eerste dag sliepen we uit, de tweede dag had Olaf een baan, de derde dag was er een auto en de vierde dag woonden ze in een huis', zo voelt het nu.

Niet iedereen is gecharmeerd van Van Daals ambities. In zijn eerste baan bij een botenbouwer botst de nieuwkomer met collega's. Hij wil hogerop en krijgt de kans om in het interieurontwerpteam te werken. Maar het wordt hem niet in dank afgenomen. ,,Meubels die ik ontwierp werden van de trap gegooid, ze stopten ratten in mijn lunchtrommel of gooiden mijn brood eruit.' Hij riep als keihard werkende Nederlander jaloezie op, denkt hij.

In de volgende jaren boekt hij succes in verschillende banen, maar mensen kijken hem met de nek aan; hij zou te hard, te nors zijn. Hij voert 'systemen' in en 'ruimt op' in bedrijven. Maar daarna wordt hem steeds vriendelijk doch dringend de deur gewezen. Van Daal mist gedrevenheid bij de Nieuw-Zeelanders en voelt zich vaak onbegrepen. Maar hij realiseert zich ook dat zijn enige kans in deze voor hem nieuwe cultuur is om mét de mensen te werken, niet tegen ze.

Irene van Daal runt het thuisfront. Ze spreekt met Olaf af dat ze twee jaar hard gaan werken. Mocht er dan nog geen kleurrijke toekomst gloren, dan gaan ze mogelijk naar Nederland terug. Voor Irene is het niet altijd makkelijk, ze voelt zich geïsoleerd en heeft heimwee. Er is inmiddels een eerste baby en aangezien Olaf de auto altijd mee heeft moet ze in het heuvelachtige Auckland nogal eens te voet met de kinderwagen op pad. Ze gaat terug naar Nederland voor een adempauze. Drie weken later is ze al terug. Ze is gesteld geraakt op het land.

Het thuisfront in Nederland heeft vooral in het begin moeite om te begrijpen waar zoon en schoondochter beland zijn. ,,Ze zagen een soort jungle voor zich', beschrijft Van Daal de reactie van zijn ouders. ,,Vaak stuurden ze koffie en sokken over.' Maar de ouders zijn ook altijd financieel bijgesprongen als dat nodig was.

Het succes waar Olaf van Daal naar streeft komt pas als hij voor zichzelf begint en een project aanneemt voor de bouw en financiering van 100 woningen in Auckland. Hij heeft net ervoor als leider van een ander bouwproject veel winst geboekt voor zijn baas, door met goedkopere materialen te werken, details anders uit te voeren. ,,Mensen zijn vaak alleen maar geïnteresserd in de kleur van een muur en of daar nu drie of vier centimeter beton achter zit maakt ze niet uit.'

Van Daal zet Ocon ltd. op, Olaf-bouw. Hij heeft bij investeringsmaatschappijen genoeg vertrouwen gecreëerd om dat te verwezenlijken. Het duurt nog 18 maanden voordat hij de conflicten met de gemeente en zijn vroegere werkgever overwint en hij de contracten krijgt om met het eigenlijke bouwen te beginnen.

De trotse projectontwikkelaar loopt langs de houten karkassen van de toekomstige studentenwoningen en filosofeert verder over de toekomst. Hij is van plan om studentenaccommodatie in heel Nieuw-Zeeland te bouwen, op grond van de universiteiten. ,,Ik wilde nooit eindigen als mijn vader, 30 jaar achter een bureau zitten. Ik was veel meer geïnteresserd hoe die miljonairs dat deden.'

Met een huis in noordelijk Auckland op 750 vierkante meter en met twee auto's voor de deur, behoren de moeilijke tijden tot het verleden. Nu, na acht jaar, kan Van Daal de eindbalans al opmaken.

Ondanks alle cultuurverschillen vindt hij Nieuw-Zeeland een gastvrij land. Hij moet wel wennen aan het feit dat de kiwi's -bijnaam voor Nieuw-Zeelanders- je niet snel thuis uitnodigen. Hollandse verjaardagspartijtjes zijn hier niet of buitenshuis.

,,Met wat ik heb verdiend kan ik al met pensioen', zegt hij. Er is weer tijd voor het gezin, dat altijd voor honderd procent achter hem heeft gestaan. ,,Nu kan ik het rustiger aan doen, in het weekend gaan we wandelen, soms kan ik vanuit m'n huis een orca langs zien zwemmen.' Snorkelen doet hij in het gezelschap van de pinguïns.

Geld en financiële onafhankelijkheid zijn belangrijk in het leven van Olaf van Daal. Toch is het belangrijkste voor hem de ruimte die hij ervaart in Nieuw-Zeeland. Hij is geboren en getogen in Sassenheim, totaal dichtgegroeid tot het Rijnmondgebied, geen natuur is er over, zegt hij.

Als projectontwikkelaar vreest hij iets soortgelijks ook in Nieuw-Zeeland, waar de druk op de fragiele natuur van moerasland en regenwoud groot is. Van Daal is van plan om grote stukken land te kopen zonder dat te bebouwen, om zo natuur te behouden voor de generaties na hem.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden