Ik hoor nu bij het maskerdragende deel van Peking

Ik sta op het punt de deur uit te gaan voor een lunch met een vriendin en de weekeindboodschappen als mijn vriend aan komt zetten met dat masker. "Doe het nou op, het was om acht uur vanochtend bijna vierhonderd buiten," zegt hij.

Hij krijgt koppijn als de vervuilingsindex boven de als gezond beschouwde waarde van vijfentwintig komt. Hij raadpleegt bijna religieus de smogmeter op zijn mobiele telefoon en dan pas beslist hij of er gefietst gaat worden.

Mijn smog-gedrag lijkt op de houding van een verstokte roker: ik weet dat het ongezond is, en ik moet er iets aan doen, maar vandaag nog even niet - en dan adem ik lucht in, die volgens wetenschappelijk onderzoek het leven met vijf jaar bekort.

Ik ben een Peking-veteraan uit de tijd dat de stad naar zwavel rook, omdat iedereen op kolen stookte. Je wist pas hoe erg het was als je na een fietstocht je gezicht waste en zag hoe zwart je washandje was. Luchtvervuilingscijfers waren staatsgeheimen.

Nu vertelt mijn smartphone op elk moment hoe verziekt mijn leefmilieu is. Het veldje dat datum, tijd, temperatuur en het weer aangeeft, is zelden blauw. Meestal is het oranje, met de waarschuwing 'gevaarlijk' of grauwgeel, wat ronduit ongezond betekent. Wil ik op de komma na weten hoe erg het is dan is daar een applicatie voor. Een deprimerend ding, dat opstart met leuke foto's van frisse bloesems en zuivere berglandjes. Dan komen de nieuwste vervuilingswaarden door en al naar gelang de ernst van de smog, trekt er een grauwsluier over die foto's. Echt iets om goed chagrijnig van te worden.

Vandaag waren de bloesems grijs, dus besluit ik mijn vriend een plezier te doen en dat masker te gebruiken. Twee elastieken en een neusklemmetje houden het op zijn plaats. De laatste keer dat ik met een masker op de deur uitging was in het Sars-tijdperk. Wat een raar gevoel is dit: ik heb een psychische grens overschreden. Ineens behoor ik tot het maskerdragende, smogmetende deel van de bevolking. De volgende stap is een luchtzuiveringsinstallatie voor in huis.

Ademen door zo'n masker is een warme, natte aangelegenheid. Het is dat ik met dat ding 300 microgram fijnstof buiten mijn longen hou, maar ik vind het een kleffe sensatie, vooral als ik een loopneus krijg. En wanneer mag het eigenlijk af?

Als ik niet meer fiets, vind ik. Eindelijk frisse lucht, denk ik, als ik de koude smog inadem. Wat een absurde gedachte. Als ik wacht op mijn afspraak merk ik dat mensen me iets te lang aankijken. Ik bekijk mezelf in een spiegelende ruit en begrijp waarom. Door die natte adem is mijn make-up dusdanig uitgelopen dat alleen de zone van het masker nog schoon is.

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden