'Ik hoef ook niet begrepen te worden'

interview | Niels Kerstholt gaat er nog steeds onder gebukt dat hij Sotsji zonder gouden medaille moest verlaten

Shorttracker Niels Kerstholt (30) kreeg een dreun na de mislukte aflossingsfinale van de Olympische Winterspelen in Sotsji. Hij is nu in Montreal voor het WK. Een monoloog.

"Ik ben het relativeren nu aan het relativeren. Je kunt alles relativeren, dus dat ook. Mijn broer zegt vaak: als je maar hard genoeg slaat wordt alles plat. Heerlijke uitspraak.

Ik ben heel goed in dit soort dingen zeggen, maar je mag af en toe best balen dat het glas niet eens half leeg is ¿ en zelfs bijna leeg is ¿ en je haast niets meer te drinken hebt. Ik deed dat nooit, máár, ik moet mezelf de ruimte geven om mezelf rot te kunnen voelen. Dat gaat niet met new-age-taal.

Ik ben iemand die bij tegenslag altijd eerst alles op een rijtje probeert te zetten. Op overlevingsstand: kalm blijven, zodat de wereld wat rustiger gaat draaien. Emoties druk ik even weg. Zo ving ik veel klappen op. Zo ben ik beter geworden, als shorttracker en als mens.

Ik deed de dag na de olympische finale zoals ik altijd deed: incasseren en weer verder. Maar teleurstellingen door het putje duwen werkte in Sotsji niet meer. Ik weet ook sinds Sotsji dat ik daar niet gelukkiger van word.

Ik schrok ervan dat de mislukte finale, waar Freek van der Wart in de eerste bocht viel, veel harder is aangenomen dan ik had verwacht. Niets had ik in handen. Ik was die dag erna kapot van binnen, praatte mezelf de eenzaamheid in en wilde die zaterdag niet geconfronteerd worden met die mislukte finale. Ik wilde weg uit de schaatsomgeving, maar dat kon niet in Sotsji.

Er is voor mij geen herkansing meer. Toen ik de andere drie jongens na een dag zag opkrabbelen, gleed ik naar beneden. Ik bleef op mijn bed liggen, probeerde het verlies te relativeren, maar het besef werd al indringender. Toen kreeg ik die vuistslag op mijn bek. Vijftien jaar. Álles, álles, álles opgeofferd voor shorttrack; mijn maatschappelijke loopbaan, mijn studie. Al mijn geld zit erin. Ik sta 25.000 euro rood. Ik dacht vijftien jaar geleden: al zegt iedereen dat het onmogelijk is voor mij en mijn beperkte shorttracktalent, ik ga proberen de top te halen. Shorttrack heeft mijn leven beheerst. En dat is nu klaar, zonder mooie kroon, die op die vrijdagavond in Sotsji wel voor het oprapen lag.

Ik stuurde die zaterdagavond een berichtje naar mijn vriendin en naar vrienden. Ik drukte op verzenden en ik ging kapot. Je schrijft dat je zo blij mag zijn met ze, maar na sent voelt het alsof je jezelf hebt neergestoken.

Toen ik mijn vriendin die dag dingen ging uitleggen, bleef ik me alleen voelen. Ik ben heel blij dat ze in mijn leven is. Als ik háár maar niet kwijtraak, dan heb ik het helemaal niet moeilijk. Dat besef helpt ontzettend. We gaan op 31 december trouwen. Ik ben gelukkig en dingen lopen nu eenmaal zoals ze lopen. Ik hoef ook niet begrepen te worden. Ik red mezelf. Ik heb een heel mooi leven. Begrijp me alsjeblieft niet verkeerd, dat besef is er echt wel.

Ik ben niet zielig en voel me niet zielig. Het belangrijkste is: een lieve vriendin, vrienden die om je geven en die je accepteren om wie je bent. Maar nu ik dat zeg, voel ik weer wat ik in Sotsji voelde toen ik dat bericht verzond. Mijn ploeggenoten zijn jonger. Die kunnen wel verder. Ik ga over vier jaar vanaf de zijlijn hopen dat ze het wel klaarspelen.

Ik zat die avond te janken op mijn kamertje. Wat moest ik met mijn gejank bij de uitzending van Studio Sport met alle winnaars van de Winterspelen? De bond belde me. Waar ik bleef. Ik moest komen. Ze wisten niet hoe kapot ik was. Ik, die altijd rationeel kon blijven, had nu even nul controle. Ik kón het grote probleem niet meer opzij zetten. Ik ging uiteindelijk toch, maar voor de studio barste de bom. Ik bleef maar janken, steeds harder.

Ik práát bijna alsof er iemand dood is, maar het is wel een soort van einde van mijn schaatscarrière, hè? Ik heb best veel opgehangen aan die gouden medaille die we hadden kunnen winnen. En dan moet ik meteen gaan relativeren en zeggen dat ik veel heb geléérd en dat ik een koffertje met bagage meedraag, blabla-bla? Ik besef dat die lange investering echt wel loont, onafhankelijk van die olympische medailles. Ik weet dat het aankomt op mezelf, maar betekent niet dat ik het nu ook voel. Het voelt nu even als recht praten wat krom is. Goud had ook rust en vrijheid van geld gegeven. Met die bonus van NOC-NSF had ik die studieschuld kunnen aflossen.

Die hoge studieschuld is mijn eigen schuld. Ik had zo'n boekje van Beau van Erven Dorens over het studentenleven gelezen. Hij schreef: studiegeld moet je zien als gratis geld, want of je kunt het later makkelijk missen of je bent arm en het wordt kwijtgescholden. Klopte totaal niet. Je bent nooit te arm om af te lossen. Ik denk wel dat het allemaal goed komt, maar het gaat niet vanzelf en daar snak ik toch wel eens naar; naar dingen die vanzelf gaan.

Ik ben nu bezig dingen anders aan te pakken. Ik weet niet of dit proces waar ik middenin zit te controleren is, maar als ik doorga zoals ik altijd deed, dan word ik weer de Niels die wild van binnen wordt, die alleen zichzelf hoort praten en niet naar anderen luistert. Ik zit hier nu aan tafel en ik kan zeggen: ik ben gelukkig. Alleen, er zit van binnen een wond. Ik voel van binnen allerlei vreemde dingen. Ik haat zielig doen, maar als ik zo doorga ben ik bang dat ik niet de rust vind.

Ik vind het moeilijk om een stap terug te doen, want ik heb altijd moeten vechten om er tussen te kunnen blijven in het aflossingsteam. De laatste keer dat ik vrij reed was tien jaar geleden. Vanaf het moment dat ik op het hoogste niveau rijd, is het knokken geweest. Elke dag werken voor elke meter. Ik ga het harde trainen nu afbouwen en werken aan een maatschappelijke loopbaan. Daar geef ik mezelf een jaar voor. Misschien nog een EK of anders wordt het NK in 2015 mijn laatste kunstje.

Ik moet nu doen wat goed voelt, en dat gaat me goed af. Ik denk dat ik op die manier de beste Niels kan geven in de relay op het WK in Montreal. En anders neemt iemand anders mijn plaats in bij de aflossing dit weekeinde en ga ik wat schaatsen slijpen voor mijn oude ploeggenoten."

Geen finaleplaatsen op WK in Montreal

Jorien ter Mors is er op de WK shorttrack in Montreal niet in geslaagd de finale van de 1500 meter te bereiken. De Twentse moest in de halve eindstrijd de Zuid-Koreaan Shim Suk Hee en de Britse Elise Christie voor zich dulden. Alleen de beste twee gingen door. Yara van Kerkhof redde het ook niet. Ze finishte in haar race als vijfde.

De Nederlandse aflossingsploeg haalde finale van de 3000 meter niet. Het Oranje-kwartet Ter Mors, Sanne en Yara van Kerkhof en Lara van Ruijven kwam in de halve eindstrijd niet verder dan de derde plaats. Italië was net iets beter dan de Nederlanders, China veel beter. Bij de mannen schaarden Sjinkie Knegt en Freek van der Wart zich niet bij de allerbesten op de 1500 meter. Het tweetal werd teleurstellend in de halve eindstrijd uitgeschakeld.

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden