Ik heb een droom

‘Ik, hippiedochter, wilde Anna Wintour worden’

Beeld Jorgen Caris

Mijn ouderlijk huis lag veraf, aan een onverhard pad achter een doodlopende weg aan de rand van Finsterwolde. Mijn ouders waren anders: hippies, vrijbuiters die terug naar de natuur wilden. 

Daardoor paste ik niet tussen de kinderen op school, mijn Gronings kwam niet verder dan nait soezen (niet zeuren, LD). Ik had nachtmerries vol geesten, spoken en buitenaardse wezens. Wat schrok ik - een kwetsbaar, angstig kind in een afgelegen huis, overgeleverd aan de natuur.

Begrijp me goed: m’n ouders waren fantastisch, ik was een paardenmeisje met een eigen pony dat woonde op een droomplek. Maar ik wilde genoeg verdienen om van niemand afhankelijk te wezen en zelf bepalen waar ik woonde.

Op de middelbare school, in Winschoten, hielden die nare dromen op. Ik had vrienden gekregen die bij me pasten, met dezelfde idealen: wij waren ánders en gingen naar De Stad. Utrecht, en uiteindelijk Amsterdam. Het zijn nog steeds mijn beste vrienden.

De vrijheidsdrang die ik voelde, bleek ambitie te zijn. Ik was planmatig, móest journalistiek studeren, móest naar Nieuwe Revu en daar hoofdredacteur worden. Altijd stond mijn carrière op één. Familiedagen, vriendjes: het werk ging voor. En met succes. Voor mijn 25ste een boek schrijven: gelukt. Voor mijn 30ste hoofdredacteur zijn: gelukt, al was het van een ander blad.

En dan m’n American Dream. Vorig jaar was het zover, ik solliciteerde bij Condé Nast, de uitgever van Glamour, Vogue, Vanity Fair en The New Yorker, die boven in de Freedom Tower zeltelt, waar ooit de Twin Towers stonden en waar Anna Wintour elke dag in en uit loopt, de legendarische Vogue-hoofdredactrice uit de film ‘The Devil Wears Prada’. Ik wilde, heel onbescheiden voor een Oost-Gronings meisje, Anna Wintour worden, als artistiek directeur in het internationale walhalla van de lifestyletijdschriften.

Toen ik de Freedom Tower uitliep, besefte ik dat ik het hoogste onder handbereik had. Maar terug in Nederland heb ik afgebeld. Ik zag mezelf al zitten na tien jaar, met een dikke bankrekening, maar kinderloos. Veertien uur per dag gewerkt, feitelijk 24/7, twee weken vakantie in een jaar, nooit meer die vrienden gezien en mijn relatie verspeeld. Een te groot offer. Het was mijn biologische klok, kreeg ook een prachtaanbod van Linda, maar het belangrijkste was dat het succes dat ik had nagejaagd mijn vrijheid belemmerde. Succes is nog geen geluk.

In mijn dromen komen veel dieren voor. Laatst nog, een slang. En vorige week een wolf. Dieren staan voor wat je onbewust bezighoudt, ik ben daar gevoelig voor, dat is mijn spirituele kant. Dan googel ik ‘wolf droom’ en lees: ‘kan een oncontroleerbare macht of situatie in je leven symboliseren’. Daar denk ik dan over na, vraag me af hoe ik er weer controle over krijg.

New York blijft een droom - zeg nooit nooit. Hard werken blijf ik doen, ook straks als hoofdredacteur van Quest, maar wel op z’n Nederlands, met tijd voor vrienden, minder stress en misschien als moeder. Ik merk dat mijn geluk meer zit in worden als mijn ouders. Want ik heb nog een etage in Amsterdam, maar sinds kort ook een huisje op het platteland.”

Sanne Groot Koerkamp (35) werkte voor onder andere Nieuwe Revue, Glamour en Linda.meiden. Op 1 september wordt ze hoofdredacteur van 'braintaintment'-maandblad Quest 

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden