'Ik heb me laten gebruiken'

Vandaag begint in Indonesië het proces tegen de Nederlandse vrouw Sybil Yalvac, die op 11 juli met 4000 xtc-pillen op het internationale vliegveld van Jakarta werd gearresteerd. Haar zaak wordt behandeld door de strengste rechtbank van Indonesië. In bijna alle drugszaken spraken de rechters daar tot nu toe de doodstraf uit.

Het gezicht van de twintigjarige Sybil is nog witter dan het witte trainingspak dat ze draagt. ,,Ik weet niet wat ik moet doen. Ze zeggen dat ik de doodstraf krijg. Ik ben helemaal ziek van de stress.''

Ze vertelt dat ze onlangs met een scheermesje zichzelf probeerde te doden. ,,Het is niet gelukt'', zegt ze enigszins opgelucht. Ze laat de littekens op haar linkerpols zien. ,,De vrouwen in de gevangenis hielden me tegen. Ze pakten me vast. Een zwarte vrouw uit Nigeria gaf me een klap en schreeuwde tegen me dat ik gek was geworden. Ze zei dat doodgaan geen zin heeft.''

,,Ik voel me ook zo alleen'', zegt ze bijna huilend. Sinds haar arrestatie heeft ze nauwelijks contact met haar familie of vrienden in Nederland. ,,Ik mag niet naar mijn familie bellen. Mijn familie mag mij niet bellen. Je mag hier geen mobiele telefoon hebben. Je mag niet roken. Geld moet je afgeven. Je mag hier helemaal niets'', schreeuwt ze vol woede.

Dan is ze even een tijdje stil en luisteren we samen naar het vrolijke gefluit van de vogels in de tuin van de vrouwengevangenis. Tussen de groen en witte paviljoentjes, waarin de cellen van de gedetineerden liggen, hangen vrouwen de was op. Een ander groepje vrouwen is aan het tuinieren. Kwebbelend stoppen ze hun zelfgekweekte plantjes in bloempotten. Bijna negentig procent van de tweehonderd vrouwen in deze gevangenis zit hier vanwege een drugsdelict. Ze zijn bijna allemaal, net zoals Sybil, drugskoeriers.

,,Ik heb mijn leven lang al zoveel problemen gehad, met de politie, met mijn ouders'', begint Sybil uit zichzelf te vertellen. ,,Ik was zes jaar toen de politie me uit huis haalde. Mijn vader mishandelde me. Ik werd naar een kindertehuis gebracht, maar daar liep ik weg. Ik ging terug naar huis. Mijn vader beloofde me mij nooit meer te slaan. Maar een week later begon het opnieuw. De bovenbuurvrouw hoorde mij gillen en belde de politie. Ik werd opnieuw meegenomen. Tot mijn vijftiende heb ik in verschillende kindertehuizen gewoond.''

Meer dan twee decennia geleden kwamen Sybils ouders vanuit Turkije naar Nederland. Haar vader was een gastarbeider, zoals dat toen heette. Integreren deden haar ouders niet. Bijna twintig jaar later spreken ze amper een woord Nederlands. Ze vertelt dat haar vader nog steeds boos is op de kinderbescherming omdat die zijn dochter uit huis plaatste. Hij vond helemaal niet dat hij haar mishandelde. De klappen die hij uitdeelde waren slechts opvoedkundige tikken. Sybil was nu eenmaal een moeilijk kind dat niet wilde luisteren. Ze heeft nog twee kleine broertjes en een zusje. ,,Die sloeg hij niet. Ik weet niet waarom hij me zoveel pijn heeft gedaan.''

Ondanks de voortdurende mishandelingen keerde ze toch telkens terug naar huis. Op haar vijftiende ging ze opnieuw bij haar ouders wonen. Binnen een jaar ging het weer mis. Ze besloot op kamers te gaan. Haar vriend trok bij haar in. Ze volgde destijds een opleiding als verzorgster aan een huishoudschool. Maar omdat haar ouders weigerden nog langer de school te betalen, stopte ze met de opleiding. ,,Ik heb sindsdien van alles gedaan. Ik heb in bars gewerkt, in restaurants, in pizzeria's, in ijswinkels. Ik heb alles gedaan om aan geld te komen''.

Toen ze zich ging verloven nam ze weer contact op met haar ouders. Die ontvingen haar met open armen. Ze trouwde op haar achttiende en binnen twee maanden was ze zwanger. ,,Maar die jongen was niet goed voor mij. Ik ben bij hem weggegaan. Ik kon niet voor een baby zorgen. Ik heb abortus gepleegd.''

Daarna liep het compleet mis tussen haar en haar ouders. Haar vader zou haar opnieuw hebben mishandeld. Volgens haar familie keerde ze op een dag terug met een pistool in haar hand. Ze dreigde haar vader dood te schieten. Er zou zelfs een kogel zijn afgevuurd. Maar Sybil zegt dat haar vader haar dreigde te vermoorden. ,,Hij bedreigde mij. Hij zei: als ik je zie maak ik je dood. Ik zei: dan kom ik vandaag, dan kun je me doodmaken.''

Weer zijn we stil en luisteren naar de vogels. Ze vervolgt: ,,Onlangs heb ik stiekem met een geleende mobiele telefoon naar mijn ouders gebeld. Mijn moeder schreeuwde hysterisch tegen mij. Mijn vader was woedend. Ik heb ze daarna nog een keer gebeld. Ze huilden zachtjes aan de telefoon.''

,,Want wat gebeurt er straks met mij? Als ik de doodstraf krijg? Mijn ouders kunnen niet komen. Word ik dan hier begraven of gaat de kist terug naar Nederland? Ik kan er niet van slapen.''

Ze begint te huilen. ,,Ik weet helemaal niets. Ik weet niet eens wie momenteel mijn advocaat is.'' Als ik haar vertel dat haar zaak over twee dagen voorkomt, valt ze bijna van haar stoel af van schrik. ,,Is dat waar? Dat weet ik echt niet'', zegt ze met een piepstemmetje.

Twee weken geleden schreef haar advocaat Saprudin zijn ontslagbrief aan de Nederlandse ambassade. De brief is aan de verkeerde opdrachtgever gericht. Niet Nederland maar Indonesië wijst een pro Deo-advocaat aan. Maar aangezien de vergoeding voor juridische bijstand niet meer is dan 30 euro en de advocaat zelfs dat niet ontving, bedankte hij voor de eer. Sinds gistermiddag heeft ze een nieuwe advocaat.

Maar Sybil vertrouwt geen advocaat meer. Na haar arrestatie vertelde ze de politie namens wie ze de 4000 xtc-pillen naar Indonesië had gesmokkeld. ,,Voor mijn baas, de eigenaar van het Turkse restaurant uit Rotterdam waar ik werkte. Ik zou er achtduizend euro voor krijgen. Vierduizend kreeg ik vooruit betaald. De rest als ik de pillen in Indonesië had afgeleverd.'' Ze vertelt dat op het vliegveld een Indonesiër haar stond op te wachten, een compagnon van haar baas. Ze zou de pillen naar zijn huis brengen en 's avonds weer terugvliegen naar Nederland. ,,Na mijn arrestatie vertelde mijn toenmalige advocaat dat ik gedeporteerd naar Nederland zou worden als ik samen met de politie het huis van mijn Indonesische baas wist aan te wijzen.'' Toen gebeurde er iets vreemds. ,,We reden op een avond naar het huis van mijn Indonesische baas. Er brandde licht. Zijn auto stond voor de deur. Maar de politie maakte alleen maar foto's. Toen reden we terug en zei de politie dat ze hem wellicht pas morgen zouden arresteren. Ze hebben hem nooit gepakt.''

,,Ik heb me laten gebruiken. Ik had de achtduizend euro nodig. Ik had schulden gemaakt. Dat wist mijn baas. Ik wist niet dat je in Indonesië daarvoor de doodstraf kunt krijgen. Ik ben stom geweest. Toen mijn koffer op de bagageband lag, zag ik dat er een groot wit kruis op was gezet. Ik snapte dat er problemen waren. Ik heb nog geprobeerd de pillen weg te gooien, maar de politie was sneller.''

Met haar mobieltje kon ze nog een telefoontje doen. Ze belde haar Turkse baas in Nederland. ,,Ik vertelde hem dat ik was gepakt. Hij drukte me op het hart niets te vertellen, alleen dan kon hij me helpen. Ik heb de Indonesiër die op het vliegveld stond te wachten ook niet verraden. Ik dacht werkelijk dat ze me zouden helpen.''

,,De Nederlandse ambassade moet echt wat voor me doen'', zegt Sybil wanhopig. Ze vertelt dat de contacten met de ambassade niet zo goed verlopen. Sinds ze een maand geleden vanuit een politiecel naar de vrouwengevangenis in Tangerang werd overgebracht is ze door niemand van de ambassade bezocht. Gisteren, een dag voor het proces, kreeg ze bezoek. ,,Ik ben toch ook een Nederlander. Mijn ouders zijn dan wel uit Turkije afkomstig, maar ik ben in Nederland geboren''.

Ze vertelt dat ze zich 'rot verveelt' in de gevangenis. Van boeken houdt ze niet. ,,Wil je de volgende keer een borduurwerkje voor me meebrengen? Dan heb ik wat te doen.'' Het bezoekuur zit erop. Langzaam sloft ze terug naar haar cel.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden