Column

Ik heb heimwee naar Balkenende als Rutte weer staat te grijnzen

Beeld afp

Nooit gedacht dat ik dit nog eens zou zeggen, maar: ik heb heimwee naar Jan Peter Balkenende. Niet vanwege zijn politieke keuzes; ik liep ooit mee in een demonstratie met een vlag met daarop 'Weg met die BakEllende'. Niet de meest scherpzinnige analyse, maar ik sta er desalniettemin nog steeds achter

Nee, ik mis Balkenende om de manier waarop hij de burger slecht nieuws bracht. Eerst het zuur, dan het zoet - dat werk. Dat het met dat zoet uiteindelijk vies tegenviel, kon hij toen niet weten. Waar het me om gaat is dat hij gewoon eerlijk toegaf dat zijn kabinet om redenen van zwaar economisch tij beleid ging maken dat pijn zou doen in onze collectieve portemonnees.

Stemmig kijken
Na tweeënhalf jaar Rutte verlang ik naar zo iemand. Iemand die niet lachend op een persconferentie een maatregel aankondigt die mij honderden, zo niet duizenden euro's per jaar gaat kosten. Die niet vrolijk kijkt als hij vertelt dat er miljarden bezuinigd moeten worden; ook op dementerende bejaarden en kinderen met autisme. Die niet optimistisch glimlachend komt melden dat het nieuwe sociaal akkoord vol teruggedraaide broodnodige veranderingen op de arbeidsmarkt een 'boost' zal zijn voor de economie. 'Het zou goud zijn als het lukt', zei hij. En hij grijnsde nog eens joviaal.

Ik ben vast niet de enige die bij tijd en wijle de tv in zou willen duiken om die grijns van Ruttes hoofd te slaan. Die dan tegen de kijkbuis roept (de scheldwoorden moet u er zelf maar even bij denken, want dit is een nette krant): 'We weten wel dat jij bijna anderhalf ton per jaar verdient. Maar voor de gewone stervelingen onder ons doet het wel zeer als we dik moeten inleveren. Dus gaarne een beetje stemmig kijken, lolbroek.' Of iets van die strekking.

Zulke negatieve emoties zijn noodzakelijk. Mensen kunnen niet zonder woede, frustratie, ergernis, teleurstelling, verdriet. Dit idee is niet helemaal conform onze huidige cultuur, waarin optimisme en een hands-on-can-do-mentaliteit worden behandeld als psychologische hoofdprijs. Waarin wordt gesteld dat alles kan, als je maar je schouders eronder wilt zetten.

Niet weglopen
Dit gedachtengoed is op twee punten een vergissing. Ten eerste kan helemaal niet alles als je maar wilt - ik kan nog zo hard willen dat de opvang van mijn twee kinderen weer betaalbaar wordt, maar helaas pindakaas, volgende maand valt de rekening weer gewoon op de deurmat. Ten tweede is het gezond om je af en toe ergens rot over te voelen. Zo geven we zin aan het leven, stellen psychologen, en sporen we onszelf aan om een langetermijnoplossing te zoeken: zuiniger leven, geen derde kind maken, noem maar op.

Bovendien blijkt uit onderzoek dat mensen die weglopen voor treurigheid vaker op andere vlakken in de knel komen: ze slapen onrustiger, met meer nare dromen over datgene waar ze overdag zo luchtig en blij over doen, ze krijgen vaker eetbuien of drinken meer alcohol dan goed voor ze is.

Het zou mooi zijn als onze premier zijn volk zou voorgaan in het voelen van rottigheid, en zich zou bedienen van het gehele palet der menselijke emoties. Al was het maar zodat ik niet het gevoel heb dat hij me zit uit te lachen als ik weer eens zit te rekenen wat we na deze laatste maatregel per maand nog overhouden, of me zorgen maak over de toekomst van mijn kinderen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden