Review

'Ik heb een zachte kant, maar ook een kwade'

Amper een jaar geleden kon de platenmaatschappij interviews met zangeres Anastacia aan de straatstenen niet kwijt. Inmiddels heeft de Amerikaanse in bijna alle Europese landen met haar debuutalbum 'Not that kind' de eerste plaats in de hitlijsten gehaald en met de single 'I'm outta love' een vette hit gescoord.

Het resultaat is een persdag met een hectisch schema waar menig topsporter nog bleek van zou wegtrekken. Als dan ook nog het vliegtuig vertraging heeft en de make-up-sessie voor haar optreden in de 'TV-show' van Ivo Niehe anderhalf uur beslaat, loopt het schema helemaal in de soep. Maar een uur later dan gepland stuift Anastacia Newkirk (27) dan toch het Amsterdamse hotel binnen: een energiek onderdeurtje in oranje hippie-outfit, compleet met bijpassende bril.

Omdat het diner er bij in is geschoten, stort ze zich vol overgave op het pak stroopwafels en roept tussen twee happen door: ,,Wat is dit? Het is heerlijk!'' Als we haar bekend maken met het fenomeen stroopwafels en vertellen dat het ook de favoriete Nederlandse snack van Janis Ian is, kijkt de Amerikaanse ons niet-begrijpend aan. ,,Janis wie? Janis Joplin?'' Nee, Janis Ian. Schaterend: ,,Ken ik niet, andere generatie zeker, girlfriend!''

Haar kennis van de popgeschiedenis mag dan te wensen over laten, als we over haar eigen muziek komen te spreken, weet Anastacia precies waar ze het over heeft. In rad Amerikaans verhaalt de singer/songwriter van haar moeizame start in de popbusiness. ,,Toen ik net begon, probeerde ik producers er steeds van te overtuigen dat ze me gewoon achter een microfoon moesten zetten en dat het dan wel goed zou komen. Maar ze hadden een beschrijving van me nodig, zochten een hokje om me in te plaatsen. Maar ik paste niet in de R & B-categorie omdat het publiek geen platen zou kopen van een blanke R & B-zangeres. Ik hoorde niet bij de pop, omdat mijn stem daarvoor te zwart klinkt. Vervolgens probeerden ze me met twee achtergrondzangeressen te laten zingen. En met drie en met vier. Ik heb alles geprobeerd, maar het werkte niet.''

,,Uiteindelijk zat ik helemaal aan de grond. Ik werd ontslagen uit mijn baantje bij een beauty salon, omdat ik de verkeerde kleren droeg en te luidruchtig was. Als zangeres kon ik alleen schnabbels krijgen op bruiloften. Nadat ik voor de twintigste keer 'Havana gila' had gezongen op een joodse trouwerij, besloot ik met zingen te stoppen en te gaan studeren. Maar net op dat moment kwam mijn huidige manager Lisa Braudé voorbij en praatte me om. Ze schreef me in voor de talentenjacht van MTV en liet me als eerste zingen zoals ik dat wilde.''

,,Vanaf het moment dat ik in dat programma 'Not that kind' zong, veranderde mijn leven volkomen. We werden overstroomd met telefoontjes en aanbiedingen en tenslotte tekende ik bij Epic, omdat zij me vanaf de eerste ontmoeting precies zo zagen zoals ik mezelf zie: een energieke meid, met een fantastische stem en een bril. In tegenstelling tot andere platenmaatschappijen probeerden ze me niet over te halen mijn bril af te zetten. Dat is maar goed ook, want zonder bril ben ik zo blind als een mol en ik haat contactlenzen. En het belangrijkste was: ik had het gevoel dat ze me echt wilden hebben.''

Bovendien gaf de platenmaatschappij Anastacia veel vrijheid bij het opnemen van haar eerste cd. Daardoor is 'Not that kind' een zeer eclectisch album geworden, dat zowel rauwe rock en soul-nummers bevat als gelikte ballads. ,,Die veelzijdigheid, is wie ik ben. Ik heb verschillende soorten energie. Ik heb een zachte kant, maar ook een kwade. Als je naar een plaat van Sade luistert, hoor je maar één kant van haar. Het is alsof je een album lang naar een en dezelfde song luistert.''

,,Ik zie mijn album echter eerder als een boek dan als een plaat. 'Not that kind' is een boek met verschillende hoofdstukken, die het verhaal verschillende dimensies en overgangen geven. Het enige dat de songs bindt is de eerlijkheid van mijn muziek. Ik lieg niet over wat ik zing. Ik probeer op niemand indruk te maken. I am not here to be everyone's little girl.''

Ondanks deze nobele insteek, is 'Not that kind' toch een beetje een plaat met twee gezichten, die nauwelijks met elkaar te verenigen lijken. Zo overtuigt de zangeres moeiteloos met de energieke up-tempo nummers 'I'm outta love', 'Not that kind' en 'Cowboys & kisses'. De ballads zoals 'I ask of you' doen door hun hoge Whitney-Houston-gehalte (lees: mierzoete productie) echter het glazuur van je tanden springen en missen het gevoel van oprechtheid van de rest van de plaat. Geconfronteerd met deze kritiek valt Anastacia voor het eerst even stil. Met gefronste wenkbrauwen: ,,Tja, de dynamiek van het nummer is zeker Whitney Houston. Maar ik kan niet begrijpen dat het nummer je niet raakt. Want die song is voor mij zó intens. Het gaat over de enige ware liefde die ik ooit beleefde en ik kan het nog steeds niet zingen zonder bijna in tranen uit te barsten.'' Dan weer triomfantelijk: ,,Wacht maar tot je het me een keer live hebt horen zingen. Ik beloof je: dan zul je het mooi vinden!''

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden