'Ik heb een vreugdedansje gemaakt'

Na ruim twee decennia in de grafische industrie laat Chris van der Veen zich omscholen tot beveiliger

Zenuwslopend was de middagdienst die Chris van der Veen draaide op 10 november vorig jaar. Tot zijn verrassing zou zijn werkgever, een Groningse drukkerij, die dag al melden wie van de middagploeg zijn baan verloor. Van der Veen (44) had die mededeling pas later verwacht.

Hij trok zijn blauwe overall aan en ging aan het werk, net als altijd. Soms werd een collega gevraagd 'even mee te lopen'. Nou, dan wist hij het al. Om half tien 's avonds begon Van der Veen voorzichtig optimistisch te worden. Nog anderhalf uur te gaan en nog niet op kantoor geroepen. Dat ging goed. "En toen was ik aan de beurt. Ik vond het zó akelig. Na het gesprek ben ik meteen weggegaan."

Om zijn volgende dienst gewoon weer te draaien. Pas in december kwam de klap en meldde Van der Veen zich ziek. 23 jaar had hij gewerkt in de grafische industrie. "Dan kom je op straat te staan. De grond zakt onder je voeten weg."

Rond die tijd kreeg hij een brief. Loopbaanbegeleider C3, het mobiliteitscentrum van werkgevers en -nemers in de creatieve industrie, bood hem individuele begeleiding naar nieuw werk aan, of een groepstraject met collega's die net als hij hun baan verloren. Vrijblijvend, meedoen hoeft niet. "Maar ik vind: alle hulp pak je aan."

Chris koos voor het groepstraject. Al had hij zijn twijfels. "Is dat niet van dat zweverige gedoe?" C3 laat deelnemers niet recht afstomen op een nieuwe baan, maar geeft ze bijvoorbeeld een aikido-workshop om 'weer in hun kracht te komen', maakt ruimte voor rouw en afscheid nemen en laat partners een rol spelen. Met vijftien anderen ging Chris drie dagen kamperen bij de boer. Individuele gesprekken - wie ben je, wat wil jij doen tot je 67ste? - wisselden af met groepsbijeenkomsten. "Het was heel goed. Ik heb grote mannen zien huilen. Je geeft jezelf bloot. Alle frustratie kan eruit."

Op dag drie kwam zijn begeleider van C3 naar hem toe. "Ik ben een echt mensen-mens, kwam uit mijn gesprekken naar voren. Ik had eigenlijk beroepsmilitair willen worden. In mijn vrije tijd ben ik reservist. Mijn begeleider zei me dat het UWV een traject startte voor mensen die de beveiliging in wilden. Met baangarantie. Of ze me daarvoor zou aanmelden? Ik heb ter plekke een vreugdedansje gemaakt."

Dus is hij nu - met behoud van uitkering - portier bij een sociale instelling die begeleid wonen en crisisopvang aanbiedt. Hem op zijn lijf geschreven, vertelt iedereen hem. "Ik ben makkelijk in het gesprek, maar ik geef ook heel duidelijk de grenzen aan." In april is hij begonnen met zijn opleiding en eind dit jaar is hij klaar. Dan krijgt hij een halfjaarcontract. Daarna loopt het wel los, verwacht Van der Veen. "Ze willen graag met me verder, zeggen ze."

"Het heeft zo moeten zijn, denk ik wel eens, al is het op dit moment afzien. Zo'n uitkering is geen vetpot. Bovendien, ik heb 23 jaar gewerkt en nog nooit mijn handje opgehouden. Het voelt niet goed. Ik zit bij 'de soos'. Maar er gloort licht aan het einde van de tunnel."

Werkloos geworden? Dan niet achteroverleunen en je WW-uitkering gebruiken om van de schrik te bekomen. Nee, onmiddellijk op jacht naar een nieuwe baan. Dat lijkt de nieuwe praktijk. Maar hoe werkt dat? Drie mensen vertellen in Trouw over hun van-werk-naar-werk-traject. Vandaag deel 2: nabewerker Chris van der Veen.

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden