Ik geef mijn organen aan andere donoren

LEZERSREACTIES | Het donorplan dat met een nipte meerderheid door de Tweede Kamer is aangenomen, heeft bij de lezers veel reacties opgeroepen. Een bloemlezing over instemming, twijfels en regelrechte afwijzing van het plan.

Dankbaar

Eind 1994 kreeg mijn jongste dochter een lever gedoneerd van een onbekend Duits verkeersslachtoffer. Wij zijn die familie nog steeds heel dankbaar voor de tien extra jaren dat we haar in ons midden mochten hebben. Ze had een auto-immuunziekte. Die transplantatie kwam geen dag te vroeg. Haar hele lichaam was vergiftigd. Ze had een buik alsof ze hoogzwanger was van een tweeling. Na de transplantatie heeft ze nog tien jaar gelukkig geleefd. Ze werd op een morgen niet meer wakker en daar hebben we vrede mee. Natuurlijk zijn wij allemaal donor en blijven dat ook!

H. Jonker van Donk Zoutelande

Ongewilde actie

Ooit kreeg ik een exemplaar van een nieuw tijdschrift toegestuurd. Als ik niet binnen een maand liet weten geen abonnee te willen worden, was ik automatisch betalend lid. Ik moest er ineens aan denken hoe ik opgezadeld werd met een ongewilde actie om baas te blijven over mijn eigen portemonnee, door het wetsvoorstel voor orgaandonatie.

Nu dreigt ons ongevraagd een actie te worden opgedrongen om baas te blijven over ons eigen lichaam. Als je in beide gevallen een en ander zou ontgaan (post die niet wordt bezorgd, vergeetachtigheid), dan zit je ineens ergens aan vast waar je zonder toestemming op eigen initiatief niet aan vast zou mogen zitten. Overheid, ga aan de slag met het idee om pas orgaanontvanger te kunnen worden als je zelf als orgaandonor bent geregistreerd.

Hanna van Ginkel Vleuten

Alleen voor mededonoren

De discussie over de donorregistratie wordt mijns inziens steeds egoïstischer. Ik sta mijn hele leven ingeschreven als orgaandonor. Daarnaast geef ik elk half jaar bloed. Daarbij heb ik me nooit afgevraagd wie dit bloed heeft ontvangen. Maar de reacties van veel briefschrijvers over de in hun ogen onacceptabele inbreuk op de onaantastbaarheid van hun lichaam, hebben mij aan het denken gezet. Elk mens mag ervoor kiezen geen donor te willen zijn. Maar ik vind dan ook dat zij moeten accepteren dat zij niet als ontvanger van bloed of organen in aanmerking komen. Mijn bloed en mijn organen zijn van mij en van niemand anders. Dus waarom zouden donoren dan niet het recht moeten krijgen te bepalen wie hun bloed of organen mogen ontvangen? Bij de aanmelding als donor zou dan aangegeven kunnen worden dat de donor zijn bloed of organen alleen beschikbaar stelt voor ingeschreven mededonoren.

Gjalt Gaikema Dedemsvaart

Onderaan

In de hele discussie over orgaandonatie is een aspect naar mijn mening onderbelicht gebleven. Hebben mensen die hebben aangegeven na hun dood geen organen beschikbaar te willen stellen, zich gerealiseerd dat er een moment kan komen dat zij zelf een orgaan nodig hebben? In dat geval lijkt het mij logisch dat deze mensen onderaan een mogelijke wachtlijst worden geplaatst voor een bepaald orgaan.

Jan Dirk Renes Maassluis

Blindheid

D66-Kamerlid Pia Dijkstra wekt sterk de indruk aan een tunnelvisie te lijden nu zij het een goed teken vindt dat er al snel gereageerd is op haar wetsvoorstel m.b.t. donorschap (Trouw, 16 september). Het geeft te denken dat verschillende mensen te kennen gaven dat zij hun vrijwillige 'ja' ten gevolge van het aangenomen wetsvoorstel bij het CIBG lieten veranderen in een 'nee', omdat zij van mening zijn dat de overheid niet het recht heeft om over deze organen te beschikken zonder vrijwillige instemming. Dat dit wetsvoorstel strijdig is met het recht op zelfbeschikking, lijkt ze niet te snappen. Mevrouw Dijkstra is voor mij een sprekend voorbeeld van hoe blind een ziend mens kan zijn. Voor deze vorm van blindheid zijn geen orgaantransplantaties mogelijk omdat het om inzicht en niet om zicht gaat.

Abeltje Boerstra Hurdegaryp

Zelf bepalen

Al 27 jaar ben ik donor: eerst droeg ik een handgeschreven dubbelgevouwen codicil bij me in mijn portemonnee en nu sta ik geregistreerd in het Donorregister. Ik vind ook dat zoveel mogelijk mensen donor moeten zijn, maar ik ben tegen het wetsvoorstel van D66. Mijn lichaam is van mij en niet van de staat of van de maatschappij of van wie dan ook. Ik bepaal op eigen initiatief wat er met mijn lichaam gebeurt als ik dood ben. Gaat D66 straks ook voorstellen dat iedereen gecremeerd moet worden omdat er te weinig ruimte is voor begraafplaatsen, tenzij je daar bezwaar tegen maakt?

Erik van Duijn Haarlem

Te ingewikkeld

Slechts 53 procent van de ondervraagden blijkt te weten dat een bezoek aan de huisarts niet ten koste gaat van het eigen risico (Trouw, 15 september). Vooral de lagere klassen zijn hiervan niet op de hoogte. Zou het kunnen zijn dat Nederlanders die niet in staat blijken de juiste informatie op te pikken over hun eigen risico, straks missen dat ze het moeten registreren als ze na hun dood hun organen niet ter beschikking willen stellen? Of dat gewoon niet begrijpen? Of dat het registreren te ingewikkeld voor hen is? Ook hier zullen de lagere klassen weer de dupe zijn. Zelfbeschikking is een recht voor iedereen, ook voor Nederlanders die de maatschappelijke veranderingen en eisen niet (kunnen) volgen.

Ans Fontijn Amstelveen

Nabestaanden

Mijn registratie in 1998 was keuze 3: u laat de beslissing over aan uw nabestaanden. Bij wilsonbekwame patiënten worden als regel ook die naasten erbij betrokken om zoveel mogelijk in de geest van de patiënt te handelen, ervan uitgaande dat zij hem/haar het beste kennen. Mijn naasten weten dat ik in principe geen bezwaar heb tegen donatie, maar dat ik de omstandigheden waarin zij dan verkeren graag voor hen wil laten meewegen. Zij moeten zich er op dat moment emotioneel ook in kunnen vinden. Voor de rouw is dat van belang. Met keuze 3 heb ik mij er niet van af willen maken, maar recht willen doen aan mijn nabestaanden en hun situatie, die ik niet kan voorzien. Een wezenlijk aspect dat in het huidige wetsvoorstel ontbreekt.

G.L. Kruizinga Dalfsen

Wederkerigheid

De discussies over het systeem van orgaandonatie zijn best ingewikkeld. Zelf ben ik, als christen, een groot voorstander van het 'iedereen is orgaandonor, tenzij...'-systeem. Het dwingt immers mensen een bewuste keuze te maken. Te veel mensen zijn gemakzuchtig, stellen eindeloos uit, of vergeten. Wat is er dan tegen dat de overheid eenieder als donor aanmerkt, tenzij je uit je luie stoel komt en zelf het initiatief neemt om donatie te weigeren? Een daad van naastenliefde in het systeem van nu staat buiten kijf, maar het grote belang van een levensreddend orgaan stijgt naar mijn mening daarbovenuit, ook ethisch gezien.

Mocht de Eerste Kamer er onverhoopt tegen stemmen, dan ben ik een groot voorstander van 'wederkerigheid'. Mijn organen stel ik beschikbaar aan diegenen die zelf ook bewust hebben aangegeven donor te willen zijn. Dat wil ik ook aan kunnen geven in mijn donorregistratie.

Niek van der Hoest Ermelo

Plicht tot nadenken

Er wordt wel gezegd dat het wetsvoorstel van Pia Dijkstra het lichaam van een hersendode reduceert tot een zak met organen. Ik vind dat een bedenkelijk frame. Ik geloof zeker dat het voor nabestaanden een bijzonder zware afweging is om te moeten beslissen over het lichaam van een geliefde. Een dergelijk frame kan je dan dwars gaan zitten. Je wilt je geliefde toch niet zien als leverancier van reserveonderdelen? Maar ooit heb ik meegemaakt dat een vrouw bij haar te vroege dood vijf anderen een nieuw leven mocht geven. Het feit dat een aantal organen van haar zou voortleven, maar meer nog de gedachte dat zo veel mensen geholpen zouden worden, waren voor de familie juist een grote troost.

Ik vind dus dat de regering ons niet de plicht moet opleggen om onze organen af te staan, maar wel de plicht om erover na te denken. Kan er niet bij elke gezondheidsverklaring die je moet invullen (bijvoorbeeld voor een ziektekostenverzekering) de vraag worden toegevoegd of iemand bereid is orgaandonor te worden? 'Nee' is een prima antwoord, maar 'geen bezwaar' als antwoord moeten we niet willen.

Aarnoud van der Deijl Hoofddorp

Science fiction

Soylent Green is een speelfilm uit 1973, gebaseerd op een sciencefictionverhaal van Harry Harrison. Daarin is euthanasie standaard geworden, de overheid voert de lichamen af. De clou is dat die worden gebruikt om een overbevolkte wereld te voorzien van wafels die Soylent Green heten. Een wanhopige Charlton Heston aan het eind van de film: 'Soylent Green is made of people!'

Ik moest hieraan denken nu het orgaandonatieplan van D66 het - althans in de Tweede Kamer - heeft gehaald. Levens redden via een onvrijwillig gedoneerd orgaan of door ze dode mensen te eten te geven. Is er veel verschil? De sciencefiction van toen wordt steeds meer werkelijkheid. Wie beschikt straks over mijn lijk?

Nico Koolsbergen Budel-Schoot

Wettelijke dwang

De reserves van Trouw (commentaar 14 september) ten aanzien van de wet orgaandonaties deel ik. Maar naast de morele overwegingen (het kwijtraken van de zelfbeschikking over het eigen lichaam) zie ik een tendens die verontrustend is. In toenemende mate lijkt het erop dat politieke partijen de bevolking nauwelijks nog kunnen overtuigen van hun gelijk. Stellig in hun eigen (politieke) gelijk nemen de politici dan hun toevlucht tot (wettelijke) dwang in plaats van overtuiging. Ik vind dat zorgelijk.

Rob Wildschut Noordwijk

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden