Nederland, Amersfoort, 7 april 2020. Sandra Goren.Beeld Jorgen Caris

Ik heb een droomSandra Goren

‘Ik droomde dat iedereen op het werk mondkapjes droeg’

In deze interviewrubriek vraagt de redactie van Trouw aan bekende én minder bekende mensen waar ze over dromen, overdag of ’s nachts. Vandaag: Sandra Goren.

“Het zijn hectische dagen in onze instelling voor mensen met een verstandelijke beperking, alles draait om corona. Ik hou wel van brandjes blussen en ladders zetten, maar nu lopen we steeds tegen nieuwe problemen aan: wie gaat er in quarantaine, waar halen we beschermende kleding vandaan, hoe regelen we een noodhospitaal? Ik ben vooral aan het organiseren en bellen, voor het gewone patiëntenwerk dat ik anders als arts doe, heb ik geen tijd.

Ook thuis stopt het niet. Deze week kwamen ’s avonds nieuwe testresultaten binnen waarover ik me zorgen maakte en dat had meteen effect op mijn nachtrust. Ik sliep, zoals vaker de afgelopen weken, licht en droomloos, om vijf uur ’s ochtends was ik wakker en alles wat ik doen moest maalde door mijn hoofd.

De laatste dagen slaap ik beter en zijn de dromen terug. Er figureren regelmatig collega’s in, op een verknipte manier: stel, ik heb een collega gesproken, het journaal gezien en ergens rare schoenen gezien, dan zie ik in mijn droom de collega in het journaal, met die schoenen aan. Ik herinner me een recente droom waarin iedereen mondkapjes droeg tijdens het werk, niet vanwege corona, maar omdat het heel gewoon was.

Nauwelijks nabijheid

Ons woonzorgpark is eigenlijk een klein dorp, de jongste bewoners zijn tieners, de oudste hoogbejaard. Veel mensen moeten hand in hand begeleid worden, dan kun je geen anderhalve meter afstand houden en toch proberen we dat zoveel mogelijk. Heel triest. In een paar weken lijkt de tijd teruggedraaid: cliënten met een babyniveau die afhankelijk zijn van geur, aanraking en herkenning van mensen kunnen we nauwelijks nabijheid bieden. Er zijn ook licht verstandelijk beperkte bewoners, ze hebben nogal eens ernstige gedragsproblematiek of zijn nu gedragsmoeilijk en weinig coöperatief omdat ze niet snappen wat er gebeurt. Soms moeten we dan ingrijpen, in een enkel geval schrijven we rustgevende medicatie voor.

Voor de begeleiders, die hier wonen en de mensen vaak al jaren kennen, is het zwaar. Een aantal personeelsleden is ziek geworden doordat ze de eerste weken onvoldoende beschermingsmateriaal hadden; ze zien patiënten met de dag grauwer worden en kunnen hun niet de palliatieve zorg geven die ze gewend zijn. Je sterft maar één keer – als oude ouders dan niet bij hun kind kunnen zijn is dat heel moeilijk.

Ik heb het geluk dat ik thuis mijn verhaal kwijt kan. Ik speel saxofoon en ga af en toe op mijn racefiets, dat helpt me erg. Normaal zou ik mijn dokterswerk niet kunnen doen als ik er wakker van lag, maar nu ben ik echt geraakt door wat ik zie. Toen een 35-jarige cliënt met tot voor kort een goede gezondheid onlangs overleed, zat ik ’s avonds met tranen op de bank.”

Sandra Goren (46) werkt als arts voor verstandelijk gehandicapten bij ’s Heeren Loo in Ermelo.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden