'Ik deed maar wat op het podium, zonder plan'

De eerste baan maakt vaak diepe indruk. Zanger Roel van Velzen (34) begon bij Crazy Pianos in Scheveningen. Momenteel tourt hij langs de theaters met 'The rush of life'.

"De verzoeknummers waren de motor van de avond. Vanaf een uur of zeven begon de tent vol te lopen, voor het diner. De gasten schreven de liedjes die ze wilden horen op een servetje, en gooiden die het podium op. We speelden alles: van Bob Marley tot Kinderen voor Kinderen. We waren op een avond met vier of vijf pianisten, dus er was altijd wel iemand die het liedje kon spelen.

Ik was 21 toen ik er voor het eerst het podium beklom. Ik studeerde nog, en had een studentenbandje. De baas van Crazy Pianos had me met mijn bandje zien spelen en gevraagd of ik auditie wilde komen doen. Het was gelukkig rustig die avond bij Crazy Pianos, ik was bloednerveus voor de auditie. Ik speelde twee liedjes - 'Johnny be Good', en een nummer van Take That - en werd meteen aangenomen.

Crazy Pianos werd mijn tweede huis, ik was er altijd. Als ik er niet werkte, ging ik erheen om te stappen. Mijn collega's werden mijn vrienden, werk en privé liepen in elkaar over. In het begin trad ik alleen in de weekeinden op, al snel besloot ik met mijn studie te stoppen zodat ik me volledig op het werk kon storten.

Door Crazy Pianos kon ik ongelofelijk veel uren maken als muzikant. Spelen, spelen, spelen - daar leer je het meest van. Ik heb uitgerekend dat ik daar 1200 avonden heb gedraaid. Zo speel je je plankenkoorts er wel uit. Eigenlijk heb ik zeven jaar lang betaald mogen repeteren. Het was één grote speeltuin. Ik ging het podium op zonder plan. Ik deed maar wat, en kwam er vanzelf wel achter of het werkte of niet. Mijn collega's waren door de wol geverfde artiesten. Niet alleen muzikaal leerde ik veel van hun, ik kon ook bij ze afkijken hoe ze zich op het podium gedroegen. Zo leerde ik dat wanneer de aandacht van het publiek een beetje inzakt, je de avond weer naar je toe kunt trekken door iets onverwachts te doen. Meestal ging ik dan ineens vragen stellen aan iemand in het publiek: wie was zijn favoriete artiest, aan welke zanger had-ie een hekel? Als je maar genoeg open vragen stelt, krijg je altijd een leuk gesprek.

Langzaam maar zeker leerde ik het publiek bespelen. Je moet weten wat voor vlees je in de kuip hebt. Sommige avonden waren er veel stelletjes, dan weer bedrijfsfeesten, of vriendinnengroepen uit Brabant die een weekendje Scheveningen deden. Je moet de zaal 'lezen': bij een groep internationale studenten, kun je niet aankomen met een hele avond Hazes. Ook de timing is belangrijk. Sommige liedjes zijn de grote geweren van de avond - die werken altijd - maar die kun je niet te vaak trekken. We hadden bijvoorbeeld een Queen-medley. Die zetten we in als de avond op zijn hoogtepunt was, niet wanneer de zaal pas halfvol zit. Zo leerde ik een goeie setlist bouwen. Een belachelijke setlist - dat wel. We speelden van 's avonds zeven, tot drie uur 's nachts, ongelofelijk lang. Al zaten we niet alsmaar op het podium. We wisselden af: een uur op, een uur af. In het vrije uur deed ik ook nog de achtergrondkoortjes voor de andere pianisten. Het was hard werken, ja. Maar er was niets wat ik liever deed."

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden