'Ik dacht: ik heb mijn oma gewoon vast'

Welk voorwerp staat op een ereplaats in uw huis, wat neemt u beslist mee als er brand uitbreekt? Misschien is het niet eens het kostbaarste wat u heeft. Vaak bepalen herinneringen en emoties wat ons dierbaarste bezit is.

Staartje van: Maureen van Bavel (49)

In bezit sinds: ca. 2005

Aanschafwaarde: n.v.t.

"Dit is het staartje van mijn oma. Een van haar dochters knipte het af in de zomer van 1943, kort voordat oma in een rijtuigje met paarden ervoor naar het ziekenhuis werd gebracht om te worden bestraald. Ze had een hersentumor. Nog geen twee maanden later was ze er niet meer. Opa bleef met acht kinderen achter.

Het verhaal van mijn oma is lang onduidelijk gebleven. Er werd in de familie zelden over gesproken - blijkbaar was het trauma te groot. Tot een tante mij een jaar of tien geleden een oud doosje gaf met daarin dit staartje. Ik heb toen ook voor het eerst de correspondentie gelezen tussen mijn opa en mijn oudste oom Nout, die destijds aan het seminarie studeerde.

Die brieven emotioneerden me enorm. Ze schetsen de doodsstrijd van mijn oma en de wanhoop van mijn opa. Het gezin woonde in de Hoefstraat, een katholieke arbeiderswijk in Tilburg. De saamhorigheid daar was groot. Opa schrijft ergens dat de buurt besluit een noveen te houden. Negen dagen op rij trekken ze met z'n allen naar het geboortehuisje van pater Donders in de Heikant om te bidden voor oma. 'En nu zullen wij maar hopen dat Frater Adrianus en Pater Donders bij onze lieve Heer het zoo bewerken dat er wezenlijk een goede verandering in komt want zoo kan het toch niet langer meer ...'

Het doosje met het staartje heb ik jarenlang in mijn tuinhuisje bewaard. Ik wilde het letterlijk en figuurlijk buiten houden, want ik was er bang voor. Nu weet ik: het was niet het staartje, ik was bang voor het verhaal, voor de pijn van mijn vader. Oma's dood had bij hem een enorme wond geslagen. Hij was een echt moederskind, hing enorm aan haar. Erover praten kon hij niet, maar hij werd boos als wij lelijk deden tegen onze moeder. Wees blij dat je nog een moeder hébt, zei hij dan.

Oma was 56 toen ze overleed. Mijn vader en een paar van zijn broers en zussen zijn op die leeftijd in een persoonlijke crisis geraakt. Dat houdt me bezig, nu ik zelf bijna 50 ben. Maar ik wil er niet in meegaan. Aan mij hoeft dit niet te blijven kleven, heb ik me voorgenomen.

Daarom heb ik het doosje naar binnen gehaald. De eerste keer dat ik het staartje eruit pakte, dacht ik: ik heb mijn oma gewoon vast, terwijl ik haar nooit ontmoet heb. Ze had dun haar, net als ik. Ik laat mijn haar nu groeien en wat zo mooi is: ook bij mij komt er aan de onderkant een beetje krul in.

Oma heeft tientallen kleinkinderen, achter- en zelfs achterachterkleinkinderen gekregen. Ze heeft geen van allen gekend, maar bijna allemaal zijn we gedoopt in het doopjurkje van Brussels kant dat zij ooit heeft gemaakt. Al is het dan 72 jaar later, door dit verhaal te vertellen wil ik mijn oma toch een beetje oma laten zijn."

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden