'Ik ben toe aan een komedie'

De Franse cinema heeft een opvolgster voor Jeanne Moreau (86), Catherine Deneuve (70), Isabelle Huppert (61) en Juliette Binoche (50). Marion Cotillard maakt indruk in dramatische rollen, waar geen glamour aan te ontdekken valt.

De Franse actrice Marion Cotillard, die haar naam vestigde in de rol van Edith Piaf, geldt als de nieuwe prima donna van de Franse cinema door de heftige dramatische rollen die ze de afgelopen tijd speelde. Ze deed dat 'glammed down', zonder make-up of andere tierelantijnen, zoals een paar jaar geleden toen ze zonder digitale facelift op de cover van de Italiaanse Vanity Fair verscheen.

Grote indruk maakte ze als de orkatrainster die in Jacques Audiards 'De rouille et d'os' met afgehapte benen in een rolstoel belandt, én in de armen van de Belgische hunk Matthias Schoenaerts.

Vanaf deze week is Cotillard te zien in het sociale drama van de Belgische broers Dardenne, 'Deux jours, une nuit', over een jonge fabrieksarbeidster die vecht tegen een depressie en haar aangekondigde ontslag.

En het zou wel eens een nieuw jubeljaar voor haar kunnen worden, want zij staat ook tegenover Michael Fassbender in een nieuwe verfilming van Macbeth. Cotillard is daarin de machtsbeluste generaalsvrouw, Lady Macbeth, die haar man aanzet de koning te doden en de troon te bestijgen.

"Ik ben toe aan een komedie," verzucht de 38-jarige actrice. "Dit zijn steeds vrouwen die om verschillende redenen de dood in de ogen kijken en dat is voor iemand als ik, die zich erg inleeft in een rol, geen kleinigheid."

In Cannes werd Cotillard de hemel in geprezen voor haar optreden als Sandra, de jonge moeder en echtgenote die een weekend (twee dagen en een nacht) de tijd krijgt om haar collega's in de fabriek ervan te overtuigen niet voor hun bonus te stemmen maar voor het behoud van haar baan. Een groot deel van de internationale pers had Cotillard getipt voor de hoofdprijs, niet Julianne Moore.

In de film heeft Sandra's werkgever zijn werknemers handig bespeeld. Door hen te laten kiezen voor hun bonus, kiezen ze automatisch voor haar ontslag. Zo behoudt de werkgever de sympathie van zijn werknemers. Het is immers niet zijn schuld dat zij haar baan verliest.

Maar omdat een voorman de werknemers extra onder druk heeft gezet bij het stemmen, moet er een nieuwe stemronde komen. Sandra begint met de blik op de klok aan een pijnlijke bedeltocht langs de deuren, in een poging haar collega's ervan te overtuigen af te zien van hun jaarlijkse bonus van 1000 Euro.

Solidariteit

De Belgische broers zwengelen via Sandra de gevolgen aan van de economische crisis en stellen vragen over solidariteit. De Luikse cineasten tonen de psychologie van het kapitalisme in volle werking.

"Toen ik het script van de Dardennes had gelezen, was ik zo blij", aldus Cotillard. "Ten eerste had ik nooit durven dromen dat ik door de broers zou worden gevraagd. Ze gaven altijd de voorkeur aan amateurs of minder bekende Belgische acteurs, omdat dat past bij de naturalistische stijl van hun films. Ten tweede liep ik al een tijdje rond met vragen over onze samenleving die niet de mens centraal stelt, maar geld en productiviteit, waardoor mensen zich afvragen: ben ik wel nuttig? Dat gevoel niet nuttig te zijn, kan iemand ertoe drijven deze wereld te verlaten. In Deux jours, une nuit wordt Sandra naar de rand van die afgrond geduwd."

Zelf vond Cotillard, die opgroeide in een Frans acteursnest en samen met acteur Guillaume Canet zelf ook zo'n nest stichtte, een antwoord in haar vak als actrice. Dat beschouwt ze als "een niet aflatend onderzoek naar dat interessante beest dat mens heet".

Voor haar optreden in 'La Vie en Rose' als de Franse chansonnière Edith Piaf kreeg ze zes jaar geleden de Oscar voor Beste Actrice, de eerste van een Franse actrice in een Franstalige rol. Cotillard die tot dan toe had geploeterd in films als 'Taxi', 'Taxi 1' en 'Taxi 2', was in één klap een ster, de opvolgster van Jeanne Moreau (86), Catherine Deneuve (70), Isabelle Huppert (61) en Juliette Binoche (50). Binnen de korste keren was ze het gezicht van Lady Dior en woordvoerder van Greenpeace.

Biologisch

"In 'Deux Jours, Une Nuit' is iedereen verantwoordelijk voor wat er gebeurt", vertelt Cotillard. "In het dagelijks leven is het niet anders. Wij zijn verantwoordelijk voor wat we kopen en consumeren. Ik let bijvoorbeeld op wat ik eet, dat is meestal biologisch. Mijn moeder is wat strenger, zij is macrobiotisch. Ik let ook op de herkomst van mijn kleren."

Cotillard behoort tot de acteurs - denk aan George Clooney en Sean Penn - die bekendheid gebruiken om zaken aan de kaak te stellen. "Ik werk nauw samen met de modewereld, en heb daar discussies over het goede gebruik van cosmetica. Ik voel me verwant met iemand als Natalie Portman, die als voorvechter van dierenrechten haar eigen lipstick heeft ontworpen voor Christian Dior, en haar eigen merk 'vegan footwear' heeft gelanceerd. Alleen door samen te werken, kun je dingen veranderen. Daar gaat Deux jours, une nuit ook over. Het zijn geen grote revoluties. Soms is het genoeg een vraagteken in iemands hoofd te planten."

'Deux Jours, Une Nuit' verschijnt donderdag in de bioscoop. 'Macbeth' wordt later dit jaar verwacht.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden