Interview

'Ik ben opgegroeid zonder ouderlijk gezag'

Auke Hulst (41) is schrijver en woont in Amsterdam. Beeld Patrick Post

In de serie Tegenpolen belichten we opmerkelijke vriendschappen. Zoals dit keer twee leeftijdgenoten met heel verschillende levens en uit heel verschillende milieus. Een rubriek tegen het hokjesdenken. Aflevering 9 (slot): Auke Hulst en Frederic van Kleef.

Schrijver Auke Hulst (41, single in Amsterdam) en bestuursadviseur kenniseconomie bij de gemeente Groningen Frederic van Kleef (37, woont met gezin in het Groningse Harkstede).

Jullie leerden elkaar zeventien jaar geleden kennen.

Frederic van Kleef: "Ik deed mee aan de introductieweek voor mijn studie kunstgeschiedenis en Auke's toenmalige vriendin was die week mijn mentor."

Auke Hulst: "Ik was 24, wat ouder dan Frederic, ik schreef al, en ik hing daar een beetje rond die week, want het ging psychisch niet goed met mijn vriendin. Ik hield haar een beetje in de gaten. Frederic en ik hadden meteen een klik, we bleken dezelfde interesses te hebben, en we hielden vooral van dingen doen met een bal. Het was bijzonder, ik had echt geen vrienden in die tijd, ik was een beetje raar. En ik kwam erachter dat jij goed met rare mensen kunt omgaan. Je kijkt nergens van op, jij bent super mellow."

Van Kleef: "Zo ben ik ook opgevoed, dat ik me in elke situatie kan redden, en ik voel me aangetrokken tot mensen die zich niet gedragen zoals het zou moeten. Jij had dat ook een beetje, je had iets zwaars over je."

Hulst: "En ik had altijd ingewikkelde vrouwen."

Van Kleef: "Mijn vrouw was in die tijd ook wel zwaarmoedig... Ik dacht: wanneer laat ik haar aan jou, mijn beste vriend, zien? Ik dacht: als het niet matcht, wat moet ik dan? Ik wilde dat zo lang mogelijk uitstellen, het heeft bijna vier jaar geduurd. Bizar. Uiteindelijk ging het goed gelukkig."

Hulst: "Het was vooral herkenning. Jouw vrouw en ik komen allebei uit een situatie van verwaarlozing. Ik ben opgegroeid zonder ouderlijk gezag. Mijn vader overleed jong, en mijn moeder was vooral afwezig en we woonden nogal afgelegen in het gehucht Denemarken, vlak bij waar jij nu woont. Het is zo gek, jij woonde in je jeugd in Emmen en Wassenaar, ik ging naar Amsterdam, en jij bent na je studie bijna op mijn Groningse geboortegrond gaan wonen."

Van Kleef: "Ik kom uit wat je noemt een hoogburgerlijk milieu, ik werd opgeleid tot modelburger. Maar er kwamen op mijn tiende scheuren in het plaatje, mijn vader wilde scheiden. Hij hertrouwde met een man."

Hulst: "Jouw familie was erg van de schone schijn, denk ik, bij ons lag alles open en bloot."

Van Kleef: "Als je kijkt naar autochtone Nederlanders kon onze startpositie bijna niet meer uiteenlopen."

Hulst: "Ja, hoogburgerlijk, katholiek Wassenaar en het anarchistisch-atheïstische Groningse platteland."

Van Kleef: "Ik ben na mijn studie in Harkstede gaan wonen, gemeente Slochteren, 3300 inwoners, met één school met 400 kinderen en een supermarktje. Ik ben geografisch veel meer geïnteresseerd en op de hoogte van het Noorden dan jij, jij bent sowieso niet zo geworteld."

Hulst: "Ja, je hebt wel gelijk. Ik leef in Amsterdam, maar ben vooral bewoner van mijn hoofd."

Hoe ontwikkelde jullie vriendschap zich?

Hulst: "We gingen eerst alleen maar snookeren. We spraken vaak af in snookercafé Cue Action hier in Groningen."

Van Kleef: "We hebben nog steeds een doe-relatie."

Hulst: "We praten nu door dit interview veel meer dan normaal, dat is heel ongemakkelijk."

Van Kleef: "Nee, dat valt wel mee."

Hulst: "Mijn moeder kwam eens onaangekondigd binnenwaaien in dat café om doodleuk te melden dat ze ging scheiden van haar derde echtgenoot. Ik zei: Is goed, moeder, maar wij gaan weer even door, oké?"

Van Kleef: "En ik stond erbij met een stalen gezicht."

Hulst: "Na al dat poolen hebben we twee pingpongtafels gekocht en, nu acht jaar terug, de Harkstede-games opgericht, een soort Olympische Spelen."

Van Kleef: "Die spelen hoeven niet per se in Harkstede plaats te vinden, maar dat gebeurt wel vaak. Het bestaat uit het afwerken in een weekend van een tiental balspel-, duursport- en kaartelementen met een groep vrienden die door het hele land wonen. Ik ben voorzitter en penningmeester. Nee, vrouwen doen niet echt mee."

Botsen jullie nooit?

Van Kleef: "Ja, soms, en dat heeft dan te maken met onze verschillende levensstijlen. Het gaat dan vaak over de tijd die over is om met elkaar door te brengen."

Hulst: "Ik heb inderdaad een totaal ander leven dan jij. Geen relatie, geen kinderen, geen koophuis, geen vaste baan, ik reis veel. Mijn hele leven is ingericht op dat ik mijn autonome werk kan doen, dat ik bewegingsvrijheid heb. Soms is het lastig ja, dan stel ik iets voor, en is het moeilijk..."

Van Kleef: "Ik moet rekening houden met mijn vrouw, de kinderen, de derde is op komst, mijn werk. Het gaat wel steeds soepeler, toch?"

Hulst: "Ik moet zeggen dat ik in het begin ook nog zo veel meer gehecht was aan mijn vrijheid dat je met mij geen langetermijnafspraak kon maken. Ik raakte van de leg als jij belde en zei dat je zaterdag-over-drie-weken wilde afspreken, ik wilde je gewoon die dag dan zien. Tot een paar jaar terug had ik geen agenda. Ook uit recalcitrantie. Nu heb ik als schrijver optredens, lezingen, en daar wil ik op tijd zijn."

Van Kleef: "In mijn leven worden er allemaal dingen van me verwacht. Het is druk, ja. Wat fijn is aan onze vriendschap is dat er niks wordt verwacht. Soms zien we elkaar twee maanden niet, dan bellen we elkaar en gaan we verder waar we gebleven waren. Ik heb wel behoefte jou regelmatig te zien."

Hulst: "We bedenken situaties dat we elkaar kunnen treffen, we gaan ook een paar keer per jaar golfen. Met die sfeer eromheen hebben we verder niks, maar we vinden het spelletje wel leuk. Als we een heel weekend golfen praten we best veel. We zijn allebei wel een beetje somber, en geen grote praters, en dan hebben we het daarover. Soms hebben we er allebei last van, dan bellen we elkaar ook een tijd niet. Dan sluiten we onszelf op. Weet je wat trouwens mooi is aan jou? Dat je niet oordeelt. Ook niet over die ingewikkelde vriendinnen die ik had."

Van Kleef: "Nee, ik ben niet zo oordelend. Heel soms kom ik met adviezen."

Hulst: "Ik kan het me niet heugen! Weet je wat het goede is van een doe-relatie? Het is escapisme, maar het is ook communiceren zonder woorden."

Van Kleef: "Het is voor mij even pauze nemen van de rest van de wereld."

Zijn jullie weleens jaloers op elkaars leven?

Van Kleef: "Op zijn vrijheid, soms, maar ik zou voor geen goud willen ruilen."

Hulst: "Nee. Zijn leven lijkt me uitermate verstikkend, zo gereguleerd. Haha."

Van Kleef: "Hij weet niet wat het is om kinderen te hebben."

Hulst: "Maar ik voel me wel verbonden met jouw gezin."

Van Kleef: "Mijn oudste is naar Auke vernoemd."

Hulst: "Een geweldige eer. Ik moest heel hard huilen toen."

Frederic van Kleef (37) is bestuursadviseur kenniseconomie bij de gemeente Groningen en woont in Harkstede. Beeld Patrick Post
Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden