'Ik ben goed in de liefde'

Zanger en liedjesschrijver Daniël Lohues is verknocht aan Drenthe, maar reist ook enorm graag. "In Idaho ben ik echt iemand anders. Geen idee wie, maar ik mag hem wel."

Les 1

Weet waar je vandaan komt

"Ik ben opgegroeid in een moderne woonwijk van Emmen. Mijn ouders hebben mij Nederlands geleerd. Eigenlijk heel raar dat ze dat hebben gedaan, want met elkaar spraken ze Ericaas. Hun tweede taal hebben ze mij dus als eerste geleerd. Nu spreken we allemaal Ericaas met elkaar, maar toen ik opgroeide leerde je kinderen geen streektaal, want 'daar komt niks geen goeds van'. Terwijl, toen ik van Emmen naar Erica verhuisde, was het: 'Waarom praat jij zo 'hoog'? Vonden ze dat ik Hoog Nederlands sprak.

Toen ik negentien was, verhuisde ik naar Utrecht om in een bandje te gaan spelen. Daar zei iedereen dat ik Drents sprak. Dat was niet zo, het was Nederlands, alleen met een zwaar accent. Toen dacht ik: als iedereen toch al denkt dat ik Drents praat, moet ik dat misschien ook wel echt leren. Zodoende kwam ik bij mijn opa terecht, de vader van mijn moeder. Hij leerde me dat Drents niet een op zichzelf staande taal is, maar dat het met het Nedersaksisch te maken heeft. Een keer, op zijn verjaardag, bij een feest in Duitsland, stond hij naast mij op de dijk. Hij wees en zei: 'Ik wil graag noar huus'. De volgende dag nam ik de trein naar Utrecht en zat ik weer op mijn kamertje. Ik had heimwee. Toen heb ik mijn eerste liedje in het Drents geschreven, 'Noar Huus'. Ik dacht: ja, dan moet het zo maar wezen. Twee dagen later schreef ik nog een liedje in het Drents, een halve dag later weer een. Het was het begin van wat ik nog steeds doe. Als je de tekst beschouwt als iets belangrijks, als iets wat uit het diepst van je hart komt, kan dat niet in het Engels."

Les 2

Zie maar

"Mijn moeder vertelt wel eens dat ik als baby nergens belangstelling voor had, behalve voor dingen waar geluid uit kwam. Ik stond niet in de box, kroop niet en ik wilde niet lopen. Niks. Wou ik gewoon niet. Echt alles hebben ze mij moeten bijbrengen. Ik denk dat het ook de reden is waarom ik nog steeds geen rijbewijs heb; ik zie er het belang niet van in. Er is wel een foto dat ik op mijn eerste verjaardag een klein pianootje krijg. Als baby zat ik ook met mijn vader achter het orgel. Ik denk dat hij al snel zag: wacht even, die heeft er gevoel voor. Mijn vader speelde ook accordeon. Ik weet nog dat ik met twee lijmklemmen de accordeon vast had gemaakt aan de tafel. Mijn broer moest dan de balg doen en dan kon ik erop spelen.

Zolang hij dacht dat hij het zelf kon, heb ik orgelles gehad van mijn vader. Daarna ben ik naar een privéleraar gegaan, ik was nog te jong voor de muziekschool. Wij waren katholiek, maar ik ging naar een protestantse leraar. Opzettelijk, denk ik. Want de grote orgelmuziek is toch protestante muziek, Bach bijvoorbeeld. Ik heb veel van mijn orgelleraar geleerd. Later ging ik wel naar de muziekschool, in Emmen. Daar heb ik ook weer veel geleerd, ik had een heel toffe leraar. Hij was goed in jazz, dus hij heeft mij, toen ik eraan toe was, heel voorzichtig ook de lichte muziek leren kennen.

Ik had nooit het idee: hier kan ik misschien later wel wat mee. Daar dacht ik niet over na. Nog steeds niet trouwens. Ik kijk wel in de toekomst, maar ik stippel niks uit. Nee, ik zie wel. Ik heb ook nooit gedacht: ik moet een vak leren of ik moet mijn best doen op school. Nooit."

Les 3

Niks moet

"Van school zag ik ook het belang niet in. Iedereen zei tegen me: denk aan later.

Ik speelde heel veel orgel, ik speelde in de kerk, ik was misdienaar. Ik hielp mijn opa in de tuin. Ik had het idee dat ik het goed deed.

Zeiden ze ineens dat ik alles verkeerd deed. Zo van: je moet een vak leren, voor later, een vrouw zoeken en kinderen opvoeden. En dan elke zomer met de caravan naar Frankrijk. Zo'n beeld kreeg ik voorgeschoteld. Ja, daaaag. En ook: je moet voetballen. Maar ik kan niet voetballen en ik wil niet voetballen want dat was gevaarlijk voor mijn handen.

Nee, ik voetbal niet. Dat doe ik niet. Ja, dat zit heel diep bij mij. Nog steeds. Als ik me wil laten zeggen wat er allemaal moet, dan was ik wel bij een baas gaan werken.

Ik moest natuurlijk wel naar school, er was leerplicht, dus op een gegeven moment werd gezegd: ga jij maar wat met je handen doen. Ik kookte altijd al graag dus werd ik kok en -banketbakker. Had ik les met dertig jongens in een groot gebouw met een bakkerij, een keuken en een restaurant. Vond ik fantastisch, zou ik zo weer willen doen. Toen zeiden de leraren opeens: 'Hé, dat doe je goed zeg'.

Ik ben aardig terecht gekomen voor een banketbakker, hè? En ik mag nog steeds graag koken. Toen we de cd 'Ericana' opnamen bij mij thuis, kwamen de jongens al 's middags. Dan bakte ik voor iedereen eieren en had ik ook voor 's avonds al gekookt. Beetje koffie drinken en grappen maken. We hebben enorm gelachen met zijn allen. En dan tussendoor spelen. Geweldige tijd. Happy days."

Les 4

Wat niet kan, is nog nooit gebeurd

"Mijn vorige plaat, 'Gunder', ging over dingen die ik overal in de wereld had gezien. 'Ericana' staat voor dichtbij. Het moet zijn of je bij mij thuis aan de keukentafel zit.

Een van de liedjes die er op staan is 'Wat niet kan, is nog nooit gebeurd'. Ik hoorde die uitspraak van de zomer en toen viel bij mij ineens het kwartje: wat mooi. En wat waar ook. Toen heb ik er een nummer van gemaakt. Ik schrijf dat in eerste instantie voor mezelf en als anderen er dan ook iets mee kunnen, vind ik dat mooi. Ik probeer naar dit motto te leven, het is een oproep aan mezelf.

Want ik schreef dit niet in de allervrolijkste bui. Ik schreef het om mezelf op te beuren na een gebroken hart."

Les 5

Gooi jezelf erin

"Op al mijn platen gaat het over de liefde, eigenlijk alles wat ik maak. Toch? Vind ik wel. Ach, ik schrijf af en toe een keer iets over Drenthe, maar voor de rest is alles terug te voeren op de liefde. Als ik me niet zo fijn voel, ga ik schrijven. Als je ergens heel erg mee overhoop ligt of je hebt de verkering uit, dan schrijf je daar over. En dan haal ik een beetje eigenwaarde uit zo'n liedje. Het zijn momentopnames.

Ik vind dat ik goed ben in de liefde. Misschien ben ik niet zo goed in verkering. Nou ja, ook wel trouwens. Ik ga niet vreemd of zo. Ik heb een aantal keren samengewoond en dat vond ik hartstikke leuk. Ik houd altijd heel veel rekening met iemand en ik kook heel lekker. Ik ben een romanticus, ik heb er veel voor over. Ik gooi mezelf er altijd helemaal in. Ik kan niet 'een beetje verkering' hebben. Of half van iemand houden. Daarom weet ik niet of de ware liefde bestaat. Als dat zo is, kom ik daar graag achter. Aan de andere kant: ik ben gezegend. De vriendinnen die ik heb gehad, vond ik allemaal te gek.

Vroeger werd je verliefd en ging je trouwen en dan was het klaar. Als er problemen waren, werkte je daar aan. Nu stap je makkelijker van de een naar de ander. Als ik ooit getrouwd was, dan was ik nu nog steeds getrouwd. Daar ben ik best ouderwets in. Daarom ben ik nooit getrouwd, haha. Echt!"

Les 6

Alles wordt beter met een scheutje liefde

"Ik word gelukkig van muziek maken, van lekker eten, van mooie wijn en goed gezelschap. Het heeft allemaal te maken met ambacht. Ik vergelijk het wel eens met het mixen van een cd. In een studio kan alles, je hebt overal knopjes voor. Alleen één knop zit er niet op en dat is liefde. Met koken is het net zo. Je kunt je specerijen overal vandaan halen, maar er moet altijd een beetje liefde bij en dat kun je niet kopen, dat moet je zelf doen.

Ik ben een echte foodie; ik reis om ergens te eten. Ik heb een lijstje van restaurants, ook in het buitenland, waar ik per se geweest wil zijn. Daar vlieg ik dan heen om er te eten. Maar ik ben net zo blij als ik op zondagmiddag bij mijn ouders kom en mijn vader zegt: 'Ik heb net krentenbrood gemaakt, moet je een plakkie hebben?' Dan doet hij dat plakje even in de oven, echte boter erop, kopje thee erbij. Pa en ma aan tafel, en de liefde die er bij zit. Dan denk ik wel eens: wat moet ik toch in dat visrestaurant in Vancouver ? Dit is duizend keer zo lekker."

Les 7

Van reizen word je een ander mens

"Met mijn twee neven, Bram en Thijs, bezoek ik elk jaar een stad. Al sinds ze vijf zijn. We zijn vaak in Amsterdam geweest, Utrecht, Zwolle, Maastricht. Toen Bram achttien was en Thijs zestien zei ik: 'Jongens, jullie moeten een pak kopen en een paspoort halen. We gaan naar New York'. Ik kom er al jaren, maar het was fantastisch om de stad te zien door hun puberogen. Zij beleven die stad heel anders. Maar ze komen wel uit Erica, hè. Dus het gaat niet van: te gek, wow! Nee, meer: o, het is wel mooi. Heel onderkoeld allemaal. Ik heb ze meegenomen naar mooie restaurants, maar we zijn ook naar Chinatown geweest. Die jongens zijn sinds de New Kids-films verslaafd aan een broodje bapao. Ik wist het aan te wijzen op een dimsum-kaart en sindsdien willen ze geen 'gewone' bapao meer eten.

Ik houd van reizen, ik denk omdat mijn ouders mij al heel jong hebben meegenomen naar Canada. Stond ik als jochie van vijf over de prairie te loeren. Ik voelde me daar goed, dat herinner ik me nog. Ik houd ontzettend van Noord-Amerika, ik heb al 48 van de 50 staten bezocht. Als ik in Idaho ben, ben ik een ander mens.

Mensen vragen wel eens: ben je anders op het podium? Neuh. Ben ik net zoals nu. Maar daar ben ik echt iemand anders. Geen idee wie, maar ik mag hem wel. Ik ga er alleen niet meer wonen. Dat was ik ooit van plan, maar dat slaat nu nergens meer op, dan had ik het toen moeten doen.

Ik zit als ik thuis ben elke dag op de webcam te kijken of er in Idaho al sneeuw is gevallen. Het is daar zo mooi, zo fijn, ik voel me daar zo prettig. Misschien heeft het met magnetisme te maken, of met aardstralen."

Daniël Lohues
Daniël Lohues (42) is muzikant en liedjesschrijver. Hij speelt in The Charlies, maar verwerft tweede helft jaren negentig pas echt bekendheid met zijn band Skik. Daar schrijft hij al Drentstalige liedjes voor als 'Op Fietse' en ''t Giet Zoas 't Giet'. Na Skik volgt Lohues & the Louisiana Blues Club, waarmee hij op het North Sea Jazzfestival speelt én in het voorprogramma van The Rolling Stones staat.

Vanaf 2006 gaat hij 'Allennig' verder en duikt hij de theaters in met zijn liedjes en verhalen. Vanaf 2011 maakt hij platen met zijn muzikale maten Bernard Gepken, Guus Strijbosch en Bart Wagenmakers. Met hen maakt hij ook de onlangs verschenen cd 'Ericana', die hij opneemt in zijn eigen huiskamer. Lohues woont in Erica, Drenthe, en is single.

Voor informatie over de voorstelling en de cd Ericana: www.lohues.nl

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden