'Ik ben geen ster, eerder een zonnetje'

Vanaf 11 juni gaat zanger Gerard Joling voor RTL 4 tien weken lang op zondagavond de 'Karaoke Roadshow' presenteren. “Niets is mooier dan zingende mensen. Tegenwoordig wordt er veel te weinig gezongen. De mensen hangen maar voor de televisie. Het is toch veel leuker zelf in actie te komen. Bij mijn optredens nodig ik zanglustigen uit het publiek ook wel eens uit mee te gaan doen. Daar geven ze vaak spontaan gehoor aan. Het gaat daarbij om het plezier dat mensen eraan beleven. Het hindert helemaal niet als het soms een beetje vals klinkt.”

De 'Karaoke Roadshow' is een variatie op het programma 'Karaoke TV' dat de Tros vorig jaar uitzond met Sjoukje Smit als presentator. Jolink: “De Tros is daar tot verdriet van Sjouk om onduidelijke redenen abrupt mee gestopt. De makers, IDTV, hebben het nu aan RTL gesleten. Stom, want een programma dat aanslaat moet je niet uit handen geven.”

Gerard Joling vaart er echter wel bij. “Het verzoek voor dat programma kwam op het juiste moment. Na tien jaar had ik het gevoel aan iets nieuws toe te zijn. Niet dat het me ontbreekt aan aanbiedingen. RTL 4 heeft me in eerste instantie gevraagd een groot wekelijks showprogramma te gaan presenteren, waarmee ze in het najaar willen beginnen. Het was een eervolle opdracht en daarom heel aantrekkelijk. Toch heb ik er heel snel nee tegen gezegd. Je kunt niet voorzichtig genoeg zijn. Ik zou niet de eerste in de showwereld zijn die zich in dat opzicht vergaloppeert. Het lijkt allemaal heel aardig, maar als je op je bek valt heeft dat invloed op je hele carrière. Als je je zo duidelijk op televisie gaat presenteren, zeggen de mensen al gauw: 'O, die Joling moet ook zo nodig'. Je moet je beperkingen kennen, al kan ik goed mijn woordje doen. Voor zo'n avondvullend showprogramma komt het er heel sterk op aan of je een vlotte babbel hebt. De mensen moeten om je kunnen lachen. Ik vraag me af of ik daarvoor de geschikte man ben. Daarom heb ik nee gezegd. Ze kwamen kort daarop met dat idee voor die karaokeshow. Daar hoefde ik niet lang over na te denken. Zoiets ligt op mijn terrein. Daarmee kun je niet echt de mist ingaan. Als ik dat er goed vanaf breng kunnen we verder kijken. Wie weet wat er nog eens gebeurt.”

De opzet van de show is kris-kras door het land op te treden op pleinen van historische steden. “We beginnen in Nijmegen. Daarna komen onder meer Zwolle, Gouda en Alkmaar aan de beurt. Ik zal er zingen en we hebben elke keer twee bekende gasten, die als jury optreden.”

Bij die shows speelt mee dat er mogelijk nieuw talent wordt ontdekt. Zo is ook voor Joling de weg naar een muzikale carrière geopend. “Ik heb er als kind nooit bij stilgestaan dat ik later van zingen mijn beroep zou maken. Er werd bij ons thuis overigens wel gezongen. Mijn broer Willem zong in het kerkkoor in Schagen, evenals mijn zusje Gerdi. Zij zijn nog steeds actief op dat terrein, vooral Gerdi. Een paar jaar geleden heeft zij mij overgehaald solo mee te doen aan een uitvoering van haar koor met semi-religieuze liederen. Dat heb ik met heel veel plezier gedaan. Ik denk er wel eens over dat het best fijn zou zijn eens een cd op dat terrein te maken. Er liggen nog zoveel mogelijkheden open. Dat zou ook weer iets heel anders zijn dan de mensen van mij gewend zijn en dat streef ik na. Je moet je nooit op één terrein blind blijven staren. Op het gebied van zingen is er zoveel mogelijk. Zelf heb ik vroeger wel eens in de kerk gezongen, zoals veel van mijn leeftijdgenootjes.”

“Ik was heel jong al actief bezig. In de buurt was ik befaamd door mijn circusvoorstellingen, wat je dan ook onder dat circus mocht verstaan, ik trad op als acrobaat. Toneelspelen met verkleedpartijen vond ik eveneens prachtig. Ik had op dat terrein best kapsones. Plaatselijk werd ik een zekere beroemdheid, vooral na mijn optreden in het 'Popweekend Schagen' in 1984. Voor die gelegenheid huurde ik een witte limousine met chauffeur. Daarin liet ik me voorrijden tot bij het podium. Jammer dat het stroomde van de regen. Het effect van die stunt ging daardoor enigszins verloren. Ik was in die tijd ook al actief bij modeshows als dressman, en daaruit vloeide weer voort dat ik me bij een modellenbureau liet inschrijven. Daar verdiende ik aardig mee.”

“Ik had als kind veel last van astma-aanvallen. Om daaraan iets te doen, ben ik zangpedagoog Tom de Graaf in Schagen om advies gaan vragen voor ademhalingsoefeningen. Hij kwam tot de conclusie dat ik een goede stem had en daarmee best iets kon doen. Als ik iets doe wil ik het ook goed doen, daarin uitblinken. Toen ik me eenmaal met zingen bezighield, groeide de wens een echte zanger te worden. Ik droomde van platencontracten. Maar daar zag het niet naar uit, de bandjes waarop ik mijn liedjes inzong en naar de platenmaatschappijen stuurde, in de hoop dat zij er op in zouden haken, kwamen even snel weer terug. Ze hadden er geen ruimte en geen budget voor.”

Joling had inmiddels een baan gekregen als kelner in hotel-café 'De gouden Engel' in Schagen, waar zijn tante Ans de scepter zwaaide. “Het was een boeiende periode. De horeca is een mooi beroep. Ik ben geïnteresseerd in mensen en wat dat betreft kom je als kelner aan je trekken. Ik heb in die tijd wat afgekletst. Als je er open voor staat, komen de mensen met van alles en nog wat. Vaak stortten ze hun hart bij me uit en vertelden me heel persoonlijke zaken. Ik bewaar goede herinneringen aan die tijd. Als ik niet meer zou zingen zou ik zo weer in de horeca gaan.”

Via via kwam Gerard Joling (vorige week 35 jaar geworden) in contact met Henny Huisman. “Ik hielp hem bij het zoeken van kandidaten voor zijn 'Soundmix Show'. Toen Henny hoorde van mijn pogingen als zanger uit de verf te komen, kwam in 1985 het verzoek mee te doen aan zijn show. Henny stelde voor dat ik Maggie MacNeal zou gaan imiteren. Daar was ik aardig goed in vanwege mijn hoge stem. Maar ik voelde er niets voor met een jurk aan voor de televisiecamera's te verschijnen. Ik heb toen meegedaan als Don McLean. Met 'Crying' werd ik derde. Dat was aardig, hoewel ik graag nummer één had willen worden. Niettemin leverde het mij een platencontract op. Mijn eerste single 'Love is in your eyes' werd een groot succes. Zo is het gekomen.”

Joling ontkent met kracht verhalen dat de uitslag van te voren al vast stond en dat hij onderdeel zou zijn geweest van een soort complot om in Nederland een nieuwe zanger naar voren te schuiven. “Als dat de bedoeling was geweest hadden ze me wel als nummer een laten eindigen.”

Joling heeft inmiddels elf lp's en cd 's, waarvan een dikke 25 nummers het tot goud en platina brachten en vele nationale en internationale onderscheidingen, waarbij een Zilveren Harp, op zijn naam staan. Joling had een filmrol in de laatste 'Flodder', was te zien in de televisieserie 'Drie recht, een averecht' en is nu goed voor zo'n 180 optredens per jaar. “Die optredens heb ik de laatste tijd wel iets gereduceerd. De tijd dat ik van hot naar her reisde en drie tot vier keer op een avond ergens optrad behoort tot het verleden. Ik denk niet dat ik dan als zanger goed bezig ben. Je moet je voor elk optreden opladen. Dat kun je niet meer dan twee keer echt goed doen. Anders pleeg je roofbouw op jezelf.”

Zijn tweede lustrum als zanger zal in het najaar worden gevierd met een gala-avond, vermoedelijk in het Circustheater in Scheveningen. “Dat wordt door de televisie uitgezonden. Eraan vooraf gaat een grote toernee door het Verre Oosten met optredens in Taiwan, de Filippijnen, Singapore en Hongkong. Mogelijk knopen we er nog een reeks optredens in het Midden-Oosten aan vast, maar dat staat nog niet helemaal vast.”

Joling heeft in het buitenland naam gekregen. Hij trad er op met bekende collega's als Nana Mouskouri en Tracy Wong. Sinds 1987 staat hij in was in het kabinet van Madame Tussaud in Amsterdam. Het is opvallend dat Joling in het Verre Oosten zo populair is. Onlangs heeft hij een contract getekend met een van de grootste platenmaatschappijen in Singapore, die zijn opnamen in licensie zal gaan uitbrengen. “De reden van mijn populariteit daar? Ik ben er niet echt achter, maar ik denk dat het heeft te maken met het feit dat ze daar houden van hoge stemmen en hoog zingen kan ik.”

Ondanks het feit dat het hem voor de wind gaat, relativeert hij zijn successen “Ik zal mezelf nooit een ster noemen. Een zonnetje is een juistere benaming. Het is maar weinig mensen gegund om dankzij hun hobby over de hele wereld te reizen en dat ik tot die kleine groep ben gaan behoren zie ik als een groot voorrecht.”

Uit zijn internationale bekendheid is nu voortgevloeid dat de Nederlandse fotobranche Gerard Joling bij de kop heeft genomen als onderwerp voor een fotoboek dat in de periode van 17 t/m 27 mei aan cliënten cadeau wordt gedaan - tenminste, als ze voor 25 gulden hebben gekocht. 'Nederlandse topfotografen fotograferen Gerard Joling', is de titel. “Ik heb die foto's zelf geselecteerd uit mijn omvangrijke foto-archief. Dat houd ik nauwkeurig bij, evenals mijn knipsel-archief. Er ontgaat mij niets dat over mij wordt gepubliceerd. Vroeger hielp mijn vader me daarbij. Hij was zonder twijfel mijn grootste fan. Hij verzamelde alles over mij. Een krante-interview liet hij zogenaamd achteloos even rondslingeren, zodat de mensen die hij daarop wilde attenderen er niet omheen konden. Elk televisieoptreden legde hij op video vast. Het was heel aandoenlijk. Vorig jaar is hij overleden, na jaren met zijn gezondheid te hebben getobd. Vader was hartpatiënt. Later kreeg hij er ook nog kanker bij. Het was een lange lijdensweg. De laatste tijd was alles zo onzeker, dat ik me vaak afvroeg als ik een concert gaf of vader er na afloop nog zou zijn. Ik belde vlak voor mijn optreden naar huis om de laatste berichten te horen en na afloop was het meteen weer naar de telefoon. Om hem te eren heb ik mijn voorlaatste plaat 'Eternal Love' aan hem opgedragen. Vooral de liedjes 'I'll write a song for you' en 'Together again' heb ik geschreven met hem in gedachten. Ik ben de laatste tijd meer gaan schrijven. Ook over mijn vader. Die teksten blijven voorlopig in de kast. Ze zijn erg persoonlijk en ik ga er pas iets mee doen als de tijd er rijp voor is, als ik zeker weet dat het echt goed is. Want ik zou niet kunnen verdragen dat zoiets persoonlijks door kritiek wordt weggesabeld.”

Joling is een archiefmens: “Ik ben geabonneerd op een knipseldienst die mij alles toestuurt. Elke veertien dagen trek ik er een paar uur voor uit om mijn albums bij te werken. Dat zijn er inmiddels zo'n 160. Ik heb alleen al zo'n 50.000 foto's in mijn archief zitten. Omdat ik niets aan het toeval wil overlaten, heb ik zelf uitgezocht wat leuk was voor dit boek. De fotobijschriften zijn ook door mij gemaakt. Nu weet ik tenminste dat het allemaal klopt.”

In het boek zit ook een foto van zijn recente reis voor Unicef naar Ethiopië. Jolink is daarop te zien met een aantal vrouwen die zware stenen torsen voor de aanleg van een stuwdam, een van de Unicef-projecten in dat land. “Die reis naar Ethiopië heeft een gigantische indruk op me gemaakt. Een armer deel van de wereld heb ik nog nooit gezien. Wij zeuren wel eens, maar als je daar bent geweest praat je nergens meer over.”

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden