interview

‘Ik ben een bevoorrecht mens en dat besef ik donders goed’

Gerben Vreugdenhil in zijn woning in Rotterdam-Prinseneiland. 'Ik ben een bevoorrecht mens en dat besef ik dondersgoed.' Beeld Werry Crone
Gerben Vreugdenhil in zijn woning in Rotterdam-Prinseneiland. 'Ik ben een bevoorrecht mens en dat besef ik dondersgoed.'Beeld Werry Crone

Gerben Vreugdenhil verkocht de aandelen in zijn vastgoedbeheerbedrijf en geniet nu van zijn rust en vrijheid. In de serie Wat hebben we het toch goed, laat Trouw mensen aan het woord over wat er dit jaar goed ging in hun leven.

Zijn tuin is op een haar na klaar voor de winter. En ja, dat heeft hij dit jaar helemaal zelf gedaan. In zijn stem weerklinkt trots. "Weet jij hoe leuk en hoe rustgevend dat is? Ik ben er dagen zoet mee geweest. Het was fantastisch, echt waar. Je bent de hele dag buiten, je snoeit wat takjes, je veegt wat bladeren bijeen. Je bent domweg gelukkig."

Zo oogt Gerben Vreugdenhil (56) vandaag ook, nippend aan zijn koffie in zijn ruim bemeten woning in Rotterdam-Prinsenland. Hij straalt rust en geluk uit. Die twee woorden keren dan ook veelvuldig terug in het gesprek. Toeval of niet, op de achtergrond ligt een van de twee Siberische katten te spinnen van genot op de verwarmde plavuizen vloer. "Het is soms net een blije hond", glimlacht zijn baas.

Prepensioen

Vreugdenhil, raadslid voor Leefbaar Rotterdam, is sinds een half jaar met prepensioen. In juni verkocht hij zijn aandelen in het mede door hem opgerichte vastgoedbeheerbedrijf, Sectie5 Investments uit Amsterdam. Zijn beide compagnons namen zijn belang over. Sindsdien is hij financieel onafhankelijk, de ex-vermogensbeheerder kan gaan en staan waar hij wil. "Ik ben een bevoorrecht mens en dat besef ik donders goed."

Aanleiding om te stoppen met werken was de dood, vier jaar geleden, van zijn moeder. "Ze was pas 74 en is gestorven aan die bekende, vervelende ziekte. Ik hing heel erg aan mijn moeder, haar dood was een enorme klap. Omdat we in mijn familie niet heel erg oud worden, was haar overlijden ook een moment om in de spiegel te kijken: hoe vul ik de resterende pak 'm beet 23 jaar van mijn leven in?"

Vreugdenhil werkte 'hard en veel'. Met veel plezier, benadrukt hij. "Ik ben heel erg van de school 'In het zweet uws aanschijns zult gij uw brood verdienen'." Maar het leven is meer dan elke dag om zes uur 's ochtends in de auto stappen en 's avonds pas om acht uur weer thuiskomen, zo hield zijn zus, huisarts in Dordrecht, hem voor. "Ze zei dat ik het rustiger aan moest doen, dat ik moest leren om mijzelf te ontspannen. En dat ik de luxe heb om deze keuze te mogen maken."

'Verademing'

Zijn nieuwe leven is 'een verademing', aldus Vreugdenhil. Ook voor zijn vrouw, regiodirecteur bij een zorginstelling, en hun twee kinderen, een dochter (17) en een zoon (14). "Mijn kinderen hebben mij niet heel veel gezien in hun leven. Nu wel en ik kan daar enorm van genieten. Het is kleinburgerlijk geluk, niets bijzonders. Maar het is fijn om 's ochtends op te staan en de broodjes voor het gezin af te bakken. Het is fijn om twee broodtrommeltjes neer te zetten. Of om mijn zoon naar zijn school in Hillegersberg te brengen als het heel hard regent."

Bang dat hij zich vroeg of laat gaat vervelen, zegt Vreugdenhil niet te zijn. Nieuwe uitdagingen zijn zo gevonden. Vorige week nog: stond hij ineens de ramen te zemen. "De zon stond laag en ik zag ineens allemaal strepen." Hij lacht besmuikt om het voorbeeld. Volgende week gaat hij met zijn zoon skiën in Noorwegen. "Samen op pad en geen seconde aan werk te hoeven denken - héérlijk!"

null Beeld Werry Crone
Beeld Werry Crone
Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden