Ik ben boos, maar niet op Femke Van den Driessche

Och, Femke Van den Driessche. Tot zaterdag kende bijna niemand je. Nu staat je naam wereldwijd geschreven, met erachter: fraudeur. Bedrieger. Omdat er een motortje is gevonden in een van jouw fietsen.

Zelf zeg je dat het jouw fiets niet is. Hij is van een vriend, die een van jouw fietsen heeft overgekocht. Die vriend was mee naar het WK, zaterdag. Daar was hij het parcours gaan verkennen, op jouw oude fiets. Hij had het ding tegen de vrachtwagen gezet, jouw mechaniekers hebben 'm gepakt, schoongemaakt en tussen jouw fietsen gehangen. Zo'n vergissing is snel gemaakt.

Je wenkbrauwen dansen in wanhopige boogjes boven je ogen en je linkerwang gloeit rood als je het allemaal uitlegt, voor de camera van de Vlaamse televisie. Stamelend herhaal je dat het een misverstand is.

Je vader, in zijn dikke grijze kabeltrui, zit naast je zijn handen te bestuderen, maar valt ineens in: de vriend heeft het motortje om jou bij te houden. Die motortjes zijn gewoon te koop hoor, er rijden meer wielertoeristen mee, het is op televisie geweest.

Dat kan ik me herinneren: Erik Dijkstra fietste vorig jaar in het programma 'Bureau Sport' Michael Boogerd zoek op de Muur van Geraardsbergen, op een fiets met een onzichtbaar motortje in de trapas.

Ik wil je verschrikkelijk graag geloven, Femke. Maar je hebt de schijn zo vreselijk tegen. Hoe kan het dat jij laatst in de Koppenbergcross tien seconden sneller de zeshonderd meter lange bult op kletste dan al jouw concurrentes? Tien seconden! Ik heb de beelden teruggekeken: een waanzinnig groot gat - op de volledige wereldtop.

En wat te denken van je broer, die op dit moment geschorst is wegens dopinggebruik. Dat schrijven de Vlaamse kranten tenminste, in de bijzinnen over jouw bedrog.

Ik ben bang dat het gewoon waar is. Dat je echt een fiets met een motortje hebt. Het maakt me verdrietig. En boos. Maar niet op jou. Want geen enkel kind van 19 doet, wil en kan dit. Daar zitten volwassenen achter. Leer mij ze kennen, de door fanatisme verblinde ouders, tot alles in staat - mits hun kind maar presteert.

Kinderen die gedwongen op de rollers warmrijden in het startvak van een wedstrijd - zelfs in de stromende regen. Kinderen op de duurste carbon-fietsen, met wielen die ik niet eens kan betalen. Kinderen die zich kapot trainen. Plezier? Winnen moeten ze. Omdat pappa dat wil.

Ik heb ze in mijn ploeg gehad, Vlaamse meisjes die niets liever wilden dan ermee kappen. Maar niet durfden, omdat ze pappa dan zouden teleurstellen. Intussen stelden ze pappa elk weekend teleur, want als je iets niet leuk vindt, dan win je ook niet. Ik kreeg er buikpijn van hoe ze na elke koers met gebogen hoofd naar hun ouders sloften.

Ze zeggen dat jij sterk onder de invloed van je familie staat. Jouw grote pappa met zijn kale hoofd lijkt me ook niet een man om mee te spotten. Ik vrees dat hij elke stap, hap en trap van jou bepaalt.

De storm die nu over je heen raast, is veel te groot voor 19-jarige meisjesschouders. Zelfs als het allemaal een vergissing is: jouw leven is kapot. Onwillekeurig moet ik denken aan de jonge Vlaamse renner Jonathan Breyne, die in 2013 betrapt werd op doping - en een zelfmoordpoging deed. Hij werd net op tijd gevonden. En later vrijgesproken.

Ik hoop zó dat er mensen zijn die jou goed opvangen. Maar ik heb mijn twijfels. Daarom een dringend verzoek, lieve zuiderburen: let op Femke Van den Driessche.

Alsjeblieft.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden