'Ik ben blij met dit seizoen'

Diamond League Nu Dafne Schippers stabiel op het hoogste niveau sprint, is de onvoorwaardelijke liefde voor de meerkamp verdwenen

Een jaar geleden werd Dafne Schippers tijdens de Diamond League in Brussel onthaald gelijk de grootste ster van de atletiek, Usain Bolt. Dit keer is een dag voor de wedstrijd de perszaal niet volgepakt gelijk een blik sardines. Net zomin als voor haar rivaal, tweevoudig olympisch sprintkampioene Elaine Thompson.

Schippers was destijds de sensatie, als meerkampster die op de sprint een komeet bleek en de gevestigde Amerikaanse en Jamaicaanse orde opschudde. Ze was 'zomaar' wereldkampioene op de 200 meter en runner-up van de 100 geworden. In Brussel was haar duel met olympisch kampioene Allyson Felix op de 200 het hoogtepunt, de beoogde olympische tweestrijd.

Die kwam er niet. Felix haalde de finale niet, Schippers werd tweede. En ondanks de vijfde plaats op de 100 meter in Rio blijft de Nederlandse met Thompson de smaakmaker van de atletiek. Met zoals gisteren in Brussel spectaculaire sprintduels, die bij de mannen door de dominantie van Bolt en elkaar ontlopende concurrenten node wordt gemist.

Op de onderdelen waarop honderdsten van seconden net zo hard tellen als technische details, kan een jaar een eeuwigheid zijn. Die periode was er voor Schippers een van drastische verandering. Daarin werd ze onmiskenbaar een betere, stabielere sprintster, maar haar snelheid nam niet toe en op de beslissende momenten in Rio ging het niet als gewenst.

Er zijn parallellen te trekken tussen Schippers en Thompson, die afgezien van 'hello' geen contact met elkaar hebben. Er zijn ook verschillen, en die vielen voor Schippers de verkeerde kant op.

Beiden zijn 24 (geen twee weken verschil) en kenden hun mondiale doorbraak vorig jaar op de WK ondanks nog haperende starts. Maar de progressie van Thompson was minder opzienbarend. Ze kwam tenslotte voort uit de Jamaicaanse sprintcultuur en gedijde in de schaduw van ster Shelly-Ann Fraser-Pryce.

Op Schippers lag meer druk, ze werd in eigen land gezien als olympisch boegbeeld dat de gouden medailles 'even ging ophalen', zoals ze het zelf uitdrukt. In Rio raakte ze geblesseerd, zodanig dat er zelfs sprake was van paniek over een mogelijke aftocht. Haar finales waren vervolgens niet perfect. Vijfde op de 100 was niet te verteren, tweede op de 200 wel, al moest ze daar behoorlijk lang op kauwen.

Naar de oorzaken is het gissen. Mogelijk zijn de sportieve grenzen te veel opgezocht, in combinatie met de overval van bijzaken die moeilijk te managen bleek. Haar managersteam werd uitgebreid met broer Derek, die bij reizen en wedstrijden niet van haar zijde wijkt.

Schippers geeft toe dat het een zwaar jaar is geweest, met een compleet veranderd leven. "Misschien is het te snel gegaan, maar je hebt geen keuze. Ik werd na de WK in het diepe gegooid. Dat is ook niet erg, ik heb er veel van geleerd en ben er sterker van geworden."

Voor de olympische droom moest de start worden verbeterd, daarom liep ze indoor veel 60 meters. Het is de enige afstand waarop ze haar persoonlijke record verbeterde, al greep ze wel naast de wereldtitel.

Het seizoen is met coach Bart Bennema nog niet geëvalueerd, er is geen tijd geweest voor reflectie. Schippers zegt niet te weten hoe ver ze is als sprintster. "Ik hoop nog ver van mijn top, zodat ik kan groeien naar hogere snelheden."

Eerst gaat ze vier weken rondreizen in Azië. "Sinds 2012 heb ik niet meer zo lang vakantie gehad." Daarna wordt het plan gesmeed voor de komende vier jaar, al geeft Schippers wel een aanwijzing. "Het is moeilijk het indoor- en buitenseizoen volledig te doen. Indoor was goed voor mijn starts, maar het seizoen is misschien te lang geworden."

Tevredenheid overheerst, met als hoogtepunten de Europese titel 100 meter in Amsterdam en het olympische zilver op de 200. "Ik ben blij met dit seizoen, het was erg stabiel. Het was mijn eerste echte jaar in de Diamond League met veel wedstrijden. En uiteindelijk is het bijzonder om als Nederlandse op de sprint een olympische medaille te winnen."

Ook indrukwekkend: op de 200 meter maakte Schippers tien starts, waarbij ze zeven keer triomfeerde en drie keer tweede werd. Tweemaal werd ze verslagen door Thompson, tijdens de Olympische Spelen en vorige week op 0,01 seconde in Zürich, waar ze wel met een beste seizoentijd het eindklassement van de Diamond League won, goed voor 40.000 dollar en een diamantje.

Brussel was gisteren haar zevende 100 meter - alle onder de 11 seconden - waarvan ze drie keer won en drie keer tweede werd. Sneller dan haar seizoensopening in mei (10,83) werd ze niet; de moeizame afsluiting van het seizoen werd zelfs haar traagste race: 10,97.

Net als Ellen van Langen in 1992 na haar olympische triomf, liet Schippers op haar olympische zilver in Brussel een nederlaag volgen. Vooral omdat Thompson (10,72) met een onnavolgbare rush bewees de terechte olympische sprintkoningin en winnares van het Diamond League-klassement te zijn.

Met het sprintsucces is Schippers onvoorwaardelijke liefde voor de meerkamp verdwenen. "Sprinten past meer bij mij als persoon, het is explosiever in alles. In emotie, in presteren, in lopen. Ik heb veel geleerd in de meerkamp, maar dit is voor mij een betere weg."

"Ja, in 2013 dacht ik er radicaal anders over. Maar toen had ik op de WK net een meerkampmedaille gewonnen. Dan verwacht je niet dat je zo snel overstapt naar de sprint, en zulke prestaties haalt. Maar inderdaad, mijn liefde is veranderd."

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden