'Ik ben aan het wandelen'

De meeste vermissingen halen de krant niet. Het zijn er 40.000 per jaar. Wie zijn die mensen die zoek raken, voor even of voor eeuwig?

Slechts één dag werkt Bert Snijder (dan 37) in zijn nieuwe baan als magazijnbeheerder in Berkel en Rodenrijs: op 13 april 1995. Tien dagen later spreekt hij een laatste keer met zijn moeder. Het is bijzonder dat hij zelf belt. Hij vertelt niet dat hij met werken is gestopt.

Bert vertrekt met een paar broeken en T-shirts, zijn paspoort, een stapel girocheques en zijn donorcodicil. In de Apple-computer in zijn kleine vrijgezellenhuis staat een screensaver klaar. 'Ik ben aan het wandelen in Europa, kom niet meer terug in deze woning, verkoop alles maar en gebruik het geld om mijn schulden te betalen.'

Zijn zus Betsie Wessels-Snijder (60) snapt nu, twintig jaar later, nog steeds niet wat Bert bezielde. "Zomaar vertrekken. Het past niet bij Bert."

Bert groeit op met zijn ouders en zus in Groenlo. Hij doet mavo, en gaat daarna bij de marine om wat van de wereld te zien. Hij droomt ervan mee te mogen naar Aruba. Op zijn rechteronderarm laat hij een roos tatoeëren. Hij heeft een snorretje en een lange bos krullend, donkerblond haar.

De schuchtere Bert voelt zich prima op zijn plek tussen de manschappen. Alleen met leidinggevenden heeft hij wat moeite. Hij volgt interne opleidingen en schopt het tot 'marinier der 1e klasse van de logistieke dienst'. Helaas, de wereld krijgt hij niet te zien. Exotischer dan Valkenburg, Amsterdam en Den Helder wordt het niet.

Vriendinnetjes heeft Bert niet, voor zover zus Betsie weet. Ja, een meisje op de middelbare school: de dochter van een rijke fabrikant. Dat loopt mis, want hij is protestant en zij katholiek. Maar op het werk is Bert populair, ook later als magazijnbeheerder bij een computerzaak. Hij is niet het type dat meteen vrienden maakt. Maar bij wie hem kent, kan Bert niet stuk.

Hij trekt zich ieders lot aan, en maakt zich zorgen over het milieu en de ellende in de wereld. Bert adopteert een kindje via Foster Parents Plan, wordt actief voor Milieudefensie en geeft grif aan goede doelen. Hij is gek op de kinderen van zijn zus. Als de familie bij elkaar komt bij de moeder van Bert en Betsie zorgt oom Bert voor chips en surprise-eieren. Hij geeft beide kinderen een Game Boy.

Bert woont inmiddels in Gouda. Hij is wat aangekomen en hij heeft een baardje. Zijn lange haar heeft plaatsgemaakt voor een nette scheiding. Wel draagt hij nog steeds die bril met grote glazen in een dun montuur. Hij is een levensgenieter, hij drinkt graag wijn. "En hij was gek op de Griek", zegt Betsie. "Daar nam hij ons graag mee naartoe."

Het valt Bert zwaar dat de faculteit geneeskunde van de Universiteit van Amsterdam, waar hij dan werkt, in 1995 moet reorganiseren. 'Om teleurstellingen te voorkomen ben ik zelf bezig een andere baan te vinden', schrijft hij in zijn sollicitatie aan het bedrijf in Berkel en Rodenrijs. Hij wordt aangenomen als magazijnbeheerder, maar moet eerst een tijdje als vertegenwoordiger op pad. Dat is Bert waarschijnlijk slecht bevallen, denkt Betsie. "Het is niet zo'n rappe prater."

Bert is toe aan vakantie, zegt hij tegen zijn moeder. Hij heeft het vaker gehad over een wereldreis, maar zijn moeder probeert dat uit zijn hoofd te praten.

Op 8 mei 1995 haalt Bert girokaarten in het grenswisselkantoor in Amsterdam. Op 16 mei rekent hij nog af bij een slijter in Gouda, waar hij dan al een maand niet is gezien. Daarna zijn er betalingen in België, Luxemburg en Frankrijk. Op 6 juni slaapt hij in Hotel Pavillon Cronstadt in Nice. Daar raakt zijn geld op, en eindigt het spoor.

In de buurt van Milaan wordt een maand later zijn portemonnee gevonden, met zijn rijbewijs, maar zonder zijn paspoort.

Moeder Snijder overlijdt in 2005. De foto van Bert hing al die jaren boven haar bed. Hij zou nu 57 moeten zijn. "Ik denk dat hij nog leeft", zegt Betsie. "Hij heeft zoveel gemist. Het trouwen van de kinderen, het sterven van moeder. Maar ik denk dat hij weer opduikt. Dan word ik eerst heel boos, en val hem daarna in de armen."

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden