Ik bad op mijn knietjes, handjes vroom gevouwen

Ingelijste gebedjes van: Susan Roels (51)

"Ik kom uit een katholieke kermisfamilie. Mijn moeder was een heel gelovige vrouw. Ze stak in de kerk een kaarsje op als ze zorgen had en was ze iets kwijt, dan riep ze de heilige Antonius van Padua aan. Deze lijstjes met een gebed voor de ochtend en avond kreeg ik van haar toen ik een jaar of vijf was. Zo'n grote meid als ik me voelde! Als mijn moeder me naar bed bracht, dan bad ik samen met haar. Ik op mijn knietjes, ellebogen op bed, handjes vroom gevouwen, terwijl zij het avondgebed voorlas. Een fijn ritueel was dat, heel knus.

Mijn ouders stonden in die tijd met een rups op de kermis. Dat was zo'n carrousel met tweepersoons karretjes die steeds sneller ronddraaide. Was de rups op topsnelheid, dan kwam er een touw met een kwast naar beneden. Wie de kwast te pakken kreeg, mocht gratis nog een rondje. Tegen het einde van de rit zakte er ook nog een doek over de karretjes, zodat je in het spannende donker met z'n allen als een heuse rups verder draaide.

Het was in onze familie gebruikelijk dat de kinderen rond hun zesde naar het internaat gingen. Ik kwam bij de nonnen terecht. De lijstjes verhuisden mee, die pakte mijn moeder zorgvuldig in. Ze kregen een plek boven mijn bed, in mijn hoekje op de slaapzaal. Ik moest erg wennen op het internaat, ik had heimwee en voelde me soms best alleen. 's Avonds voor het slapengaan moesten we bidden. Dan had ik mijn eigen, vaste ritueel. Lezen kon ik natuurlijk nog niet, maar de tekst van het gebedje kende ik uit mijn hoofd. Dat was elke avond heel even een stukje thuis.

De hele lagereschooltijd heb ik de gebedjes dagelijks gebruikt. Toen ik aan het puberen sloeg en me overal tegen afzette, kwamen ze bij mijn moeder in de kast terecht. Ik kreeg ze weer mee toen ik ging studeren. Ik weet niet meer zo goed wat ze daarbij zei. Mijn moeder was een vrouw van weinig woorden.

Op mijn eerste adres hingen de lijstjes in de hal. Daarna hebben ze jarenlang in een kastje opgeborgen gezeten. Bij elke opruimactie of verhuizing kwamen ze weer tevoorschijn. Op de een of andere manier heb ik nooit overwogen ze weg te gooien. Ze staan zelfs weer op de schoorsteenmantel.

Het bijzondere is: ik ontdek nu eigenlijk pas wat voor mij de betekenis is van de gebedjes. En hoe die in de loop der jaren steeds is veranderd. Over het geloof ging en gaat het in ieder geval niet - daar heb ik niets mee. Op het internaat stonden ze dus voor het ritueel, voor het dicht bij mijn moeder zijn. Vanaf mijn puberteit ervoer ik ze als benauwdheid van geloof. En nu mijn ouders er allebei niet meer zijn, staan de gebedjes symbool voor het belang van zorg voor elkaar."

In bezit sinds: 1968

Aanschafwaarde: ca. 2,50 gulden per stuk

Welk voorwerp staat op een ereplaats in uw huis, wat neemt u beslist mee als er brand uitbreekt? Misschien is het niet eens het kostbaarste wat u heeft. Vaak bepalen herinneringen en emoties wat ons dierbaarste bezit is.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden