Ig Henneman imponeert met Dickinson

Nog in Haarlem (HJC, vanavond), Groningen (Grand Theatre, 91), Leeuwarden (Brouwershoeck, 171).

Het was pure kwaliteit dat de vocaliste zaterdag een vol BIM-huis bood. Maar dat deed ze niet alleen. Dat deden alle musici, en bovenal Ig Henneman, de componiste van al die prachtige muziek, getoonzet op uiterst introspectieve teksten van de Amerikaanse dichteres Emily Dickinson (18301886).

Met 'Dickinson', Hennemans meest ambitieuze onderneming tot nu toe, laat de Amsterdamse componiste (47) zich kennen als iemand met wie evenzeer rekening gehouden dient te worden als met succesvolle generatiegenoten als Maarten Altena, Guus Janssen en Ab Baars.

In plaats van op vergelijkbare manier te stoeien met muzikale conventies en belang te hechten aan grensverleggende acties, creeerde Henneman voor dit project een eigenzinnig muzikaal concept. Alle ervaring die zij eerder opdeed in pop-, 'klassieke' en geimproviseerde muziek kon zij hier in kwijt.

Een sterk element in de zeven stukken is de combinatie van vloeiende ensemblelijnen en onderhuids opborrelende dissonante accenten. Dit was mogelijk door de gedurfde bezetting, die ook plaats bood aan spannende individuele confrontaties.

Op zich was die bezetting weinig apart, met koper- en rietblazers en een ritmesectie. Alleen de rol van viool en altviool was minder vanzelfsprekend, maar ook weer niet opzienbarend. Belangrijker was de personele bezetting met de trombonist Wolter Wierbos, pianist Michiel Scheen en contrabassist Wilbert de Joode.

Verder omringde Henneman zich met kopstukken als Jannie Pranger, tenorsaxofoniste Vera Vingerhoeds en de ten onrechte weinig op de voorgrond tredende altsaxofoniste en fluitiste Mariette Rouppe van der Voort. Uit Amerika kwam violiste Mary Oliver, die Henneman op de laatste October Meeting had leren kennen. Minder bekend zijn de jonge, maar zeer getalenteerde trompettiste Felicity Provan en de uit postpunkgroep The Ex afkomstige slagwerkster Katrien.

Met name de laatste keuze is curieus. Het onbeholpen, 'lompe' gebeuk van Katrien leverde een enorm contrast met het verfijnde spel van het ensemble. Een soort dwarse aardsheid versus de elegante verhevenheid van de andere musici, zoals ook Emily Dickinson die in haar gedichten verwerkte. Een superieure slagwerker als Michael Vatcher zou hier heel andere, zeker zo noodzakelijke verbanden hebben laten horen.

Geen nieuws voor Emily Dickinson, zoals Jannie Pranger in bewogen gearticuleerde zinnen liet horen:

An ear can break a human heart

As quickly as a spear,

We wish the ear had not a heart

So dangerously near.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden