Iets doen voor Bob Dylan

Gedichten voor een jubilerende dichter

Over ongeveer een maand wordt de Nobelprijs voor de Literatuur uitgereikt. En al jaren prijkt op het lijstje van mogelijke kandidaten ook de naam van singersongwriter Bob Dylan. Komt bij dat het dit jaar vijftig jaar geleden is dat Dylans elpee 'Highway 61 Revisited' verscheen, met daarop het nummer 'Like a Rolling Stone'.

Een en ander was voor de schrijvers en Dylan-fans Kees 't Hart en John Schoorl reden voor een eerbetoon.

Of eerbetoon, niet eens per se.

Want rijp en groen uit de Nederlandse dichtkunst werd benaderd om 'iets' voor de zanger te doen: "Doe iets, doe iets terug, je kunt Dylan niet alleen laten."

Zo ontstond 'Als een zwerfkei', een boekje waarin gevierde en volstrekt onbekende dichters, jonge goden en leeftijdgenoten van de beroemde zanger liefde en ergernis over Dylan uitten, herinneringen ophaalden of eigen versies maakten naar bekende Dylan-songs.

Het werd een even gevarieerd als wisselvallig boekje dat het clichébeeld voedt van Dylan met zijn nasale stemgeluid, die de jongeren in de jaren zestig de ogen opende, maar dat ook ruimte biedt aan late bekeerlingen als Rob Schouten: "Maar het lukte, en op mijn vijftigste, / vrouwen en kinderen afgevinkt, / wist ik dat het zo zijn moest en ik zong: / 'I'm sick of love, I wish I'd never met you'".

De een, Diann van Faassen, zet een motto van Dylan in om een integer portret te schetsen van een opa, een man die een sober leven leidde: 'Een blokje om het huis / op klompen door het grind / gaf lucht om opnieuw te gaan zitten'.

Een ander - Rick de Leeuw - maakte met 'De zanger de man', een weinig originele variatie op Nijhoffs 'De moeder de vrouw': "Ik ging naar HMH om Bob Dylan te zien."

Dan liever een gedicht als dat van Jana Beranová, dat op z'n plaats valt in de wereld van nu waarin mensen zonder huis het nieuws bepalen, en dat laat zien dat Dylans teksten niet verouderd zijn.

Ook Beranová ontvluchtte ooit haar vaderland: "Vanuit een diepe put, niet dakloos maar / nergens thuis, brulde ik destijds: / How does it feel to be without a home?" Of dat van Huub Beurskens, dat de tijd omspant van 1941 (het jaar waarin Robert Allen Zimmerman, zoals Dylan echt heet, geboren werd) tot nu, van Tweede Wereldoorlog tot IS. "(...) en nog altijd // past er geen gedicht of lied wanneer je ziet wat hopelijk / nooit went - want de dood is wel degelijk the end, / Bob Dylan -".

Daar staan dan weer luchtiger verzen tegenover zoals dat van Daniël Dee. Die stelde in zijn variatie op de klassieker 'The Times They Are A-Changin' vast dat tijden inderdaad veranderden, en dat je meisjes van nu, anders dan in de sixties, niet meer met een Dylanplaat in bed kan krijgen.

Kees 't Hart & John Schoorl: Als een zwerfkei. Dichters over Dylan Nijgh & Van Ditmar; 128 blz. euro 15

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden