Iedereen houdt van dode Joden

Levende Joden worden veel minder bewonderd dan dode Joden, zeker door linkse mensen, beweert Daniël Teeboom. Hij kan het weten, als levende Jood. „Ik dacht bij mezelf: wat jammer toch dat ik geen dooie Jood ben, dan hield iedereen hier van mij.”

Zolang ik me kan herinneren zijn dode Joden populair. Waarom precies weet ik niet, zelf vind ik levende Joden leuker.

Dat is misschien een beetje vreemd, want iedereen bewondert dode Joden. Er zijn zelfs speciale dagen waarop elk jaar weer het heugelijke feit wordt herdacht dat er zoveel dode Joden zijn. Ook worden er sympathieke films en boeken over dode Joden gemaakt, die bovendien nog eens goed verkopen (de boeken en de films, niet de dode Joden).

Levende Joden daarentegen zijn lang niet zo geliefd. Een uitzondering wordt gemaakt voor levende Joden die bezwaar maken tegen andere levende Joden – bijvoorbeeld iemand als Hajo Meyer van Een Ander Joods Geluid.

Hajo Meyer zag ik een poosje geleden op een bijeenkomst die georganiseerd was door de SP en GroenLinks. Hij verscheen daar samen met Dyab Abou Jahjah. Het was een soort mini-Wannseeconferentie, maar dan in Amsterdam. De deelnemers hielden zich bezig met wat er moest gebeuren met de Joden in Israël. Aan de deur stonden twee heren dvd’s uit te delen met samenzweringstheorieën over 11 september. Binnen riep Hajo Meyer tegen iedereen die een kwartje in hem gooide dat hij zich zo schaamde. Hij schaamde zich voor Israël, hij schaamde zich voor de steun die het kreeg van Amerika en hij schaamde zich in het bijzonder voor de vriendschappelijke banden tussen Israël en Nederland.

Aboe Jahjah vertelde het dankbare publiek dat er nooit vrede mocht worden gesloten met de zionistische entiteit. Hij sprak niet over ’Israël’, dat woord wilde hij niet in de mond nemen. De zionisten moesten tot de dood worden bestreden: geen vrede, geen twee staten en ook geen dialoog. Dat laatste vond Aboe Jahjah belangrijk. Daarom herhaalde hij tegen het publiek: „Praat niet met zionisten.” Goed advies. Voor je het weet denk je dat het mensen zijn, en dat is natuurlijk niet de bedoeling.

Het publiek applaudisseerde, Hajo Meyer glunderde, een dame stond op en sprak de beide heren toe. Zij was blij dat ze dankzij Hajo Meyer en zijn vriend Aboe Jahjah niet meer hoefde na te denken over vrede tussen Israël en Palestina. Vrede vond zij maar niks. En nu kon ze zich, met de zegen van een Jood, geheel concentreren op de vernietiging van Israël. Applaus.

Blijkbaar denken mensen er graag over na hoe je levende Joden dood kunt krijgen. Aboe Jahjah beloofde dat het geen droom hoefde te blijven. Hij had immers in Libanon met eigen ogen gezien hoe het Israëlische leger kon worden verslagen. Er was dus ook goed nieuws.

Toen hij dit zei, probeerde ik een glimp op te vangen van meneer Meyer, en ik dacht bij mezelf: wat jammer toch dat ik geen dooie Jood ben, dan hield iedereen hier van mij.

Maar ja, ik ben te laat geboren om in aanmerking te komen voor die eer, en bovendien zitten daar allemaal akelige nadelen aan. Desondanks: alle lof voor dode Joden.

Levende Joden worden veel minder bewonderd dan dode Joden, zeker door linkse mensen. Daar heb ik wel begrip voor. Neem bijvoorbeeld Amerika waar, zo laat ik mij vertellen, de ’rijke Joodse lobby’ de dienst uitmaakt. Dat is heel erg en heeft allerlei verschrikkelijke gevolgen zoals Jerry Seinfeld en de Aipac, de Joodse lobby-organisatie in Washington. En dan heb je natuurlijk ook nog Israël, waar niet alleen héél veel niet-dooie Joden rondwandelen, maar waar ze ook nog eens alle regels overtreden door in de meerderheid te zijn. Een absurde situatie waar de niet-Joodse minderheid zich uiteraard tegen verzet. Joden zouden daar eigenlijk begrip voor moeten hebben, en niet zo moeten zeuren over antisemitisme.

Natuurlijk is antisemitisme slecht – het heeft immers z’n doel bereikt. Dat doel was de vernietiging van het Joodse ras in Europa. Joden behoren weliswaar niet tot een specifiek ras, maar een kniesoor die daar op let. Vernietigd zijn ze toch.

Zoals antisemitisme ooit in orde was vóór de Holocaust, zo is antizionisme dat nu. Dat komt omdat het doel van het antizionisme, de vernietiging van de Joden in Israël, nog lang niet is bereikt. Bovendien, de doorsnee Duitser kon in 1933 niet weten wat de nazi’s allemaal van plan waren, terwijl de antizionisten geen geheim maken van hun genocidale plannen. Althans, de islamitische antizionisten niet. Daarom is het heel normaal om Duitsers tot de dag van vandaag scheel aan te kijken, maar moeten we antizionisten het voordeel van de twijfel gunnen.

Westerse antizionisten zullen zeggen dat de ontmanteling van Israël niet noodzakelijkerwijs met geweld en massamoord hoeft samen te gaan. Jammer genoeg hechten Joden in Israël zoveel waarde aan hun vrijheid dat ze die nooit zullen opgeven door vrijwillig met een Palestijnse staat te fuseren. Dat is een groot obstakel voor het vredesproces en daarom zullen zij er eerst van overtuigd moeten worden dat het beter is om niet vrij te zijn. Toch krijg ik niet de indruk dat Hamas uit is op verzoening. Dat is natuurlijk mijn eigen schuld, ik heb het handvest van Hamas gelezen.

Wat na de oorlog overbleef aan overtuigde antisemieten ontwikkelde, bij gebrek aan beter, een enorme hekel aan de gigantische voorraad dode Joden. Maar daar win je geen verkiezingen mee, want die waren inmiddels bij de rest waanzinnig populair geworden. Zo is iedereen altijd erg boos als neonazi’s weer eens wat grafzerken omverduwen, of een paar monumenten bekladden.

Antizionisme is anders. Dat is de haat tegen levende Joden en daarom begrijpelijk. Levende Joden pesten Palestijnen door in Israël de meerderheid te vormen en bovendien hardnekkig in leven te blijven. Palestijnen doen hun best om de natuurlijke orde te herstellen en blazen zich, als ze de kans krijgen, zo nu en dan op in Israëlische bussen. De laatste tijd lukt dat niet meer (heeft iets te maken met een muur) en daarom bestoken ze de Joden alleen nog maar met raketten. Weliswaar leuk bedacht, maar eerlijk gezegd schiet dat niet erg op. Wie weet, misschien wil Iran nog uitkomst brengen.

Soms lukt het de Palestijnen om ondanks alle obstakels zo nu en dan toch nog wat Joden dood te maken. Voor de Palestijnse zaak, die meer gebaat is bij vrede en onderhandelingen, is dat soort aanslagen uiteraard funest. Maar dode Joden zijn, zoals iedereen weet, geweldig. Geen wonder dus dat Palestijnen in bepaalde kringen net zo populair zijn als dode Joden.

Zoals de Palestijnen niet bezet willen worden, zo willen de Israëliërs de staat die hun vrijheid garandeert niet opgeven. Wij mogen niet verwachten dat één van die twee volken met minder dan vrijheid genoegen zal nemen, zeker zolang we hier in Nederland nog Bevrijdingsdag vieren.

Wat de Palestijnse vluchtelingen betreft: mensen die al zestig jaar lang leven in landen waar iedereen dezelfde taal spreekt en dezelfde godsdienst aanhangt, hoeven geen vluchtelingen te zijn. Toch zijn er mensen die menen dat alleen een binationale staat het Israëlisch-Palestijns conflict kan oplossen. Zij zien de beelden van wat er in landen als Libanon, Irak en een poosje geleden ook in Joegoslavië is gebeurd, denken aan Israël en krijgen dan blijkbaar een warm gevoel van binnen.

Gezien de demonisering van Joden in de islamitische wereld lijkt een binationale staat zo’n beetje de slechtst denkbare oplossing. Behalve natuurlijk als je ontzettend veel van dode Joden houdt.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden