Ieder op weg naar zijn eigen kerk

Thijs Linssen:
"Ons hele gezin hockeyt en dat maakt de zondag tot een nogal rommelige dag. Een beetje een verknipte gezinsdag. Een gezamenlijk ontbijt zit er dan vaak niet in. Eén zoon maakt er een sport van zo lang mogelijk in bed te liggen, de ander gaat bijna altijd met mij naar het veld. Hij vermaakt zich daar dan de hele dag wonderwel met vrijwel niets.

Mijn vrouw hockeyt ook, maar soms ergens anders of op een andere tijd dan ik. Ontbijten beperkt zich daarom vaak tot staand keuvelen in de keuken.

Ik breng de hele zondag op het hockeyveld door. Als voorzitter wil ik er graag bij zijn als onze eerste teams 's middags thuis spelen, maar ik hockey zelf ook in een veteranenteam.

Ik was vorig jaar lang geblesseerd en had daardoor alle gelegenheid om veel van onze elftallen te zien spelen, zonder dat het mijn eigen team in de weg zat. Dat is fijn. Je bent toch ook een beetje het gezicht van de club. Hier lopen een heleboel mensen rond die ergens wat van vinden. En dat zeggen ze dan tegen mij. Dat varieert van: 'Er zit een barst in mijn voorruit door een hockeybal die over het hek is gegaan' tot 'Mijn dochter speelt in een veel te laag team'. Ik ga er allemaal niet over, maar je ben op zo'n dag wel een aanspreekpunt.

Als voorzitter ben je ook gastheer namens de club. Ons eerste herenteam is vorig jaar gepromoveerd naar de hoofdklasse en vorige week speelden ze voor het eerst thuis. De voorzitter van onze tegenstander HGC was meegekomen en daar praat ik dan uitgebreid mee bij. Ik weet niet of dat binnen hockey gebruikelijk is, maar ik vind het zelf wel plezierig. Kopje koffie voor de wedstrijd en na afloop een biertje.

Als ik langs de lijn sta, dan ben ik toch vooral supporter. Scoren de jongens een doelpunt, dan schreeuw ik het uit. Ik voel me niet geremd als voorzitter.

Mijn eigen veteranenteam is al een hele tijd bij elkaar en de onderlinge band is hecht. Vergeet niet: we zien elkaar zo'n dertig zondagen per jaar en dat al vijftien jaar lang. Laatst had ik het er nog met een paar teammaten over hoe bijzonder het is dat het zo goed klikt tussen ons. Dat is echt bijzonder, want zo'n team is toch een beetje een bij elkaar geharkt zooitje.

Het gaat verder dan die wedstrijd op zondag. Als ik in de zomer mijn verjaardag vier, staat een groot deel van het team bij mij in de achtertuin. We kennen elkaars gezinnen en zijn betrokken bij elkaars levens. We openen het seizoen altijd met een barbecue bij iemand thuis en dan komen de vrouwen en kinderen mee. Dat is ongelooflijk leuk.

Ik hou ook erg van andere sporten, maar het hockey zorgt ervoor dat ik ze minder goed volg. Zo betrapte ik mezelf erop dat ik het WK wielrennen op de weg gemist had en er pas 's avonds achter kwam wie er gewonnen had. Dat vond ik vervelend. De dingen gaan op zondag sowieso wat meer langs je heen.

Ik was vroeger thuis de enige die aan hockey deed, maar dat was op zaterdag. Wij waren een tennisgezin. Zoals mijn zoon hier de hele zondag op het hockeyveld rondhangt, bracht ik mijn tijd door op de tennisbaan. Ik kom uit een katholiek nest, maar wij waren geen kerkgangers. Maar ook al doe ik er niets aan, ik voel me nog altijd katholiek. Dat is een prettig gevoel. Op zondag hoor ik de klok nog altijd luiden.

Onze velden liggen midden in een heel gelovig dorp. Er zijn hier geloof ik wel vier protestantse kerken. Als je vroeger met je hockeystick door de straat fietste, dan werd je daar wel op aangekeken. Er was weinig binding tussen het dorp en de club. Het schuurde nogal. De laatste jaren is dat enorm verbeterd. Het dorp is verjongd en we hebben er nu veel leden wonen. Als ik op zondag naar de club fiets en een gezin tegenkom dat op weg is naar de dienst, keert dat niet meer het gezicht af. We gaan nu goed met elkaar om. Ieder op weg naar zijn eigen kerk.

In welke mate hockeyen ons leven beheerst, merken we als het seizoen in mei weer ophoudt. We hebben altijd even een paar weken nodig om aan de hockeyloze zondagen te wennen. Zo'n gevoel van: wat moeten we vandaag nou in hemelsnaam gaan doen?"

Wie is Thijs Linssen

Thijs Linssen (46) is voorzitter van hockeyclub Voordaan in Groenekan. Samen met twee partners heeft hij een ingenieursbureau. Hij is getrouwd met Nicole Adriaansens. Ze wonen in Utrecht en hebben twee zonen.

De zondag bepaalde het ritme van de week, de kerk het ritme van de zondag. Nu kerkbezoek niet meer zo vanzelfsprekend is, vullen we de zondag met onze eigen rituelen. Deze week de zondag van:

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden