Beeld Jörgen Caris

Column Erik Jan Harmens

Ieder mens is voor mij een prikkel, daarom werk ik graag alleen

Bij de groenteboer zoeken ze een gezellige medewerker. Dat staat met krul-letters geschreven op een bord boven de toonbank: ‘Gezocht: gezellige medewerker.’ Nooit staat er: ‘Gezocht: introverte medewerker.’ Ze willen altijd een gezellige, iemand die ‘lekker spontaan’ is.

Wie spontaan is zegt dingen zonder er eerst over na te denken. Hij doet de dingen impulsief, onvoorbedacht. Zelf ben ik het tegenovergestelde van spontaan. Elke zin die ik uitspreek is voor hij uit mijn mond ontsnapte enkele keren overwogen. Als ik iets wil doen, zie ik het eerst voor me, daarna doe ik het en ten slotte volgt de evaluatie. Ik doe de dingen dus drie keer: een voorbeschouwing, een nabeschouwing en tussendoor één keer echt.

In de tijd dat ik nog wel eens op een baan solliciteerde, werd mij vaak gevraagd: “Ben je een teamplayer of werk je liever alleen?” Ik hoorde ‘teamplayer’ te antwoorden, maar zei altijd eerlijk, in de geest van de Amerikaanse cultschrijver Charles Bukowski, dat ik absoluut geen hekel had aan mensen, maar wel beter presteerde als ik ze niet om me heen had.

Een poosje geleden vond ik alleen thuis schrijven een beetje eenzaam worden, dus huurde ik een ‘unieke werkplek’ in een kantoorgebouw. Dat stond met vette letters op de website: “Wij bieden unieke werkplekken, op toonaangevende locaties.”

De zzp’ers om me heen waren allemaal erg aardig en toch was ik de hele dag op mijn hoede. Ik wist precies hoe laat iedereen ’s morgens binnenkwam en hoe laat ze ’s middags weer naar huis gingen. Ik registreerde het als iemand even naar de wc ging en hoe lang, en ik hoorde elke diepe zucht. Niet alleen dat, ik vroeg me ook af waarom die diepe zucht werd geslaakt: was er iets aan de hand met die persoon, had hij zorgen, kon ik iets doen? Ieder mens is voor mij een prikkel, daarom werk ik graag alleen.

Ik hield op die toonaangevende locatie trouwens ook scherp in de gaten of mensen die koffie gingen halen netjes aan de anderen om ’m heen vroegen of die ook wat wilden.

Sneakte iemand op een onbewaakt ogenblik weg om alleen voor zichzelf in te schenken, dan fantaseerde ik hoe ik de stiekemerd bij terugkeer publiekelijk ter verantwoording zou roepen en aan zijn oor langs de bureaus zou trekken in een walk of shame. Gelukkig zijn er dingen die ik me wel voorstel, maar nooit echt doe. Het blijft bij een voorbeschouwing.

Schrijver en dichter Erik Jan Harmens over de prikkels die het druk maken in zijn hoofd, lees hier meer van Erik Jan.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden