ideeën over de grens

Koetjes en kalfjes zijn uit, je hoort zelfs wildvreemden je gevoelens te tonen

Het is feest, je wil een gesprekje voeren met een volstrekt onbekende. Maar die begint plots over haar ex. Je staat in de metro, komt een vaag bekende tegen, die begint plompverloren over de band met haar ouders - om twee stations later uit te stappen. Wat je op zulke momenten over je heen krijgt, zijn aanvallen van emotionele incontinentie, schrijft Meredith Haaf in het Duitse blad Neon. Mensen praten dan honderduit over hun diepste gevoelens tegen relatieve vreemden. Volgens de schrijfster kenmerkt dat vooral haar eigen generatie: mensen van rond de dertig, vrouwen meer dan mannen.

Veel praten over hoe je je voelt, maakt je sympathiek en authentiek in de ogen van anderen, denkt de schrijfster. Dat is belangrijk in deze tijd waarin je persoonlijkheid je marktwaarde bepaalt. Wie alleen over voetbal of politiek praat, toont een gebrek aan empathie.

De Koreaanse filosoof Byung-Chul Han spreekt van een 'transparantiesamenleving', waarin iedereen voortdurend wordt opgeroepen om zich digitaal of in het echt bloot te geven. Maar willen we dat? Wat is er toch gebeurd met het gesprek over het weer, vraagt Meredith Haaf zich af.

Goede kunstenaars komen vaak uit dictaturen. Dat beweert de Parijse kunsthandelaar Kamel Mennour in Brownbook, 'urban guide to the Middle East'. Mennour handelt dan ook graag in werk van Arabische kunstenaars die naar het Westen zijn gekomen. "Ik denk dat de reden dat hun kunst zo raak is erin ligt dat die niet mag, het is verboden in de landen waar ze vandaan komen." Pas door hun land te verlaten, krijgen ze toegang tot kunst en kunnen ze zelf kunstenaar worden. Dat maakt hun kunst goed, denkt Mennour, zelf een Fransman die in Algerije werd geboren.

Bobby Constantino werkte jaren als hulpofficier van justitie in Boston. Goed werk, dacht hij, totdat hem begon op te vallen dat hij zwarte jongeren moest vervolgen voor dingen die hemzelf in zijn jeugd hoogstens op een paar gefronste wenkbrauwen kwamen te staan. Constantino besluit het systeem dat hij dient van de andere kant te gaan bekijken. Daartoe loopt hij met spuitbussen door een slechte wijk in Brooklyn, vertelt hij op theatlantic.com. Materiaal om graffiti aan te brengen mag je in New York niet bij je hebben. Maar Constantino, blank en goed gekleed, trekt slechts een enkele keer de aandacht van agenten, die al gauw een zwarte man zien langsrennen waar ze liever achteraangaan. Uiteindelijk loopt Constantino naar het stadhuis, spuitbussen in de hand, passeert daarbij zo'n tweehonderd agenten, en begint graffiti aan te brengen. Vijf dagen lang blogt hij over zijn overtreding, hij probeert zichzelf aan te geven maar wordt weggestuurd, voor hij eindelijk wordt aangehouden.

De cel waarin hij belandt deelt Constantino met talloze anderen. Brandwonden, blauwe plekken, een gebroken pols: de zwarte arrestanten zijn bij hun aanhouding verwond. De blanken niet.

Als Constantino wordt veroordeeld tot een taakstraf en boete, krijgt hij ook een proeftijd van drie jaar. In die drie jaar mag hij New York City niet uit zonder toestemming, ook niet voor familiebezoek. De politie mag in die tijd zonder huiszoekingsbevel zijn woning binnenvallen.

Bobby Constantino heeft Justitie leren kennen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden