ideeën over de grens

Zo'n obscene raketreis is ook nergens goed voor

"Richard Bransons ruimtetoerisme toont hoe obscene ongelijkheid eruitziet." Branson mag dan treuren over de crash met zijn ruimtevliegtuig, in de ogen van columniste Zoe Williams (theguardian.com) is de ondernemer met zijn ruimteproject kapitalen aan het opbranden voor de kick - van hemzelf en andere rijkaards. "De behoefte om de aarde enkele minuten met eigen ogen op afstand te zien, voor een slordige 200.000 euro, duidt op een innerlijke beleveniswereld zo dor als het maanoppervlak." Waarom moet je de aarde als een stip zien, vraagt ze zich af. Om perspectief te krijgen? Waarom kun je die inzichten niet putten uit je eigen verbeeldingskracht?

Williams laat er het neo-kapitalistische model op los: we zijn allemaal consument en bepalen onze identiteit door wat we kopen. Langzamerhand is het aanvaard dat een goed leven gemeten wordt naar de mate waarin je niet zozeer dingen als wel goede herinneringen verzamelt. Branson levert ze, aan de rijken. En wat krijgen ze voor die bedragen waarmee cholera in hele dorpen kan worden uitgeroeid? Waarschijnlijk een grotendeels saaie trip, zoiets als een nachtvlucht, die de mensheid niets goeds oplevert. Het advies van Williams: koop een mooie gedichtenbundel.

De westerse visie op Iran is achterhaald, de revolutie behoort tot de verleden tijd, schrijft The Economist (economist.com). In een reportage verhaalt het blad over een land "waar het revolutionaire vuur is uitgeblust, waar velen rijker zijn geworden, van westerse spulletjes houden, waar ruim de helft van de jongeren naar de universiteit gaat, de moskeeën steeds leger zijn en de politiek niet door een dictator, maar op een politieke marktplaats wordt bepaald."

Toch sluit ook het immer voorzichtige tijdschrift niet uit dat Iran bouwt aan een atoombom. Deze maand loopt een ultimatum af in de slepende besprekingen daarover. Maar, betoogt The Economist, de vergiftigde sfeer bij de gesprekken moet plaatsmaken voor een beeld van een Iran waarmee je zaken kunt doen. Laten we geduld hebben, "want de gevolgen van mislukken van dat overleg - nucleaire proliferatie in het gehele Midden-Oosten of een Amerikaanse of Israëlische aanval op het land - zijn te catastrofaal".

'De bouw van de Berlijnse Muur was een strategische zet van Moskou in de Koude oorlog.' Nee dus, dat is een van die mythes over de Muur, stelt historica Hope Harrison. In dit jubileumjaar van de val - morgen 25 jaar geleden - vult zij de rubriek van de Washington Post waarin wekelijks vijf mythes worden ontzenuwd (washingtonpost.com). De geestelijk vader van de Muur, schrijft zij, was de Oost-Duitse leider Walter Ulbricht. Hij zeurde jaren bij Moskou, om de stroom vluchtelingen te keren. Het Kremlin wilde er niet aan: "Het was technisch onmogelijk en zou te bruut overkomen." Ulbricht bereidde in het geheim de opdeling voor en liet zelfs grote voorraden prikkeldraad opslaan. Pas toen in de zomer van 1961 dagelijks 1000 Oost-Berlijners vertrokken, stemde Chroesjtsjov in, maar hij was overrompeld door de snelheid waarmee Ulbricht zijn stadsdeel afsloot. Vier andere misvattingen die Harrison ontkracht: het ging om één muur, de oproep van president Reagan ('Tear down that wall') leidde tot de val, de Muur viel in één dag, en - niet onbelangrijk - alle Duitsers waren daar meteen blij mee.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden