Icons Scapino Ballet Rotterdam

DANS

***

Dat iedereen z'n vijftien minuten fame opeist, zoals stijlorakel Andy Warhol voorspelde, is bepaald niet irreëel gebleken. Wie wil, kan met Facebook, YouTube, reality-tv zó een instant ster zijn. Vermoeiend, zo veel zelfmanifestatie. En een beetje zielig ook wel, want voordat je er erg in hebt, ben je 'celeb'-af. In het programma 'Icons' van Scapino Ballet Rotterdam wordt rond dit thema geassocieerd in drie afzonderlijke choreografieën, met elk haar eigen dynamiek.

De Duitse choreograaf Felix Landerer is in zijn ensemblestuk '15 minutes or less' het meest expliciet in zijn benadering van de mens als idool. Alle dansers dragen de signaalkleur rood, maar in een zee van rood valt niemand meer op. Dansers worden op handen gedragen om daarna door dezelfde massa te worden verzwolgen. Individuen proberen zich los te scheuren, met de moed der wanhoop en met verbeten gezichten, om weer in één organische beweging door de groep te worden opgeslokt. Choreografisch is Landerer boeiend vanwege zijn vloeiende groepsbewegingen die als zachte deining over het podium golven, zijn theatrale dosering is echter niet zo sterk. De gesproken tekst met 'diepe' bespiegelingen over zelfbewustzijn, vertroebelt meer dan dat hij verheldert.

De verleidelijke, maar ook verwarde, tragisch levensmoeë zangeres Nico van The Velvet Underground staat centraal in Ed Wubbes 'Icon/Nico', een remake van zijn succesballet uit 1997. Het werk begint met een danseres die zich letterlijk bevrijdt van Warhols spreuk over fame door zich te ontdoen van het aluminiumfolie waarin ze is omwikkeld. Meerdere danseressen geven Nico vorm en laveren van verleidelijk en zelfbewust naar innerlijk verscheurd, met de mannen als aangevers. Emotioneel geladen, rijke duetten, dynamische groepsstukken, met een glansrol voor Bonnie Doets. Na zeventien jaar sudderen had de remake dringender gekund.

Een aanwinst voor het gezelschap is Itamar Serussi Sahar (1978), geëngageerd als huischoreograaf. Wat zijn 'Wolf' precies met dit iconenthema van doen heeft, wordt niet helder; 'fun and cool', zoals twee Engelse bezoeksters na afloop concluderen, is zijn danstaal wél. In het mannenstuk 'Wolf' zien we 'fun' terug in het energiek machismo van zes dansers, lone wolves die in een roedel tot elkaar zijn veroordeeld. Losse bewegingen, zoals slapstickloopjes, een flebberende tong, doorgezakte poses en swingende heupen, worden met vlijmscherpe timing aaneengesmeed tot een pakkende choreografie. De interactie van deze alfamannen oogt gevaarlijk, maar is vooral kwetsbaar en aandoenlijk. En dat is inderdaad 'cool'.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden