ICH BIN HEPPENHEIMER

Woensdag 26 augustus 2009Heppenheim.Vanmorgen begint mijn pelgrimstocht naar Zwolle.

‘Ich bin Heppenheimer’, staat er op het T-shirt dat ik een jaar geleden heb gekocht.

Maar ik kan hier moeilijk aarden.

Ik heb heimwee naar alles wat mij vertrouwd en lief is.

‘WAT WIL IK,’ is de brandende vraag die ik op mijn fietstocht meeneem.

Het afscheid van mijn vriendin is koeltjes.

Donderdag 27 augustus

Eltville

Hoe zou het gaan met de kinderen van mijn voormalige klasje? Ik mis ze.

Een schooljaar lang was ik als ‘Grundschullehrer’ hun ‘Herr Tomas’.

Maar tijdens een vrij lesuur zat ik vaak op dit idyllische bankje.

En zag mezelf als ‘vrije vogel’ hier langs de Rijn te fietsen.

Nu zit ik met de gebakken peren.

Geen werk, geen thuis, een zwerver ben ik!

Vrijdag 28 augustus

St.Goar.

Ik verzuim naar boven te kijken, naar de Loreley.

Logisch.

Want ik heb mijn eigen Loreley in Heppenheim.

Ik stuur haar een passende ansichtkaart.

Even later fiets ik langs pension Knab.

Hier logeerde ik in mijn vorige leven met mijn eerste grote liefde.

Is dit nostalgie, of voel ik heimwee?

Zaterdag 29 augustus

Koblenz.

Ik geniet van het uitzicht op het Deutsches Eck en drink een Königsbacher.

Rudi, vanuit Augsburg op weg naar zijn geboorteplaats Keulen, zet naast mij zijn tentje op. Hij is vandaag door de as van zijn ligfiets gezakt, maar deze fietst na reparatie beter dan ooit!

Ik vertel dat ik nog graag een lange wereldreis zou willen maken.

‘Dan DOE je dat toch.’, zegt hij. ‘Je slaat je spullen op en gaan met die banaan!’

Zondag 30 augustus

Keulen.

Tegenover de Dom gaat een vriendelijk oud mannetje naast me zitten.

Hij vertelt dat zijn vrouw al 5 weken op sterven ligt.

Ik vraag wat de gelukkigste tijd was van zijn leven.

‘1943’, antwoordt hij tot mijn verbazing, ‘toen ik in Parijs gestationeerd was als soldaat. Kameraadschap, uitgaan: een prachttijd.’

Wat moet ik daar nu weer mee?

Maandag 31 augustus, dinsdag 1 september

Düsseldorf, Xanten.

Ik ben voortdurend de Rijn kwijt, de wég kwijt!

En verzucht: Waarom doe ik dit.

Omdat ik niet weet wat ik wil?

Slappeling! Mopperkont!

Je dúrft geen keuze te maken.

Je houdt stiekem alle achterdeurtjes open:

naar Nederland, naar Duitsland, naar ‘nog een reis maken’.

Woensdag 2 september

Emmerich, Lochem.

Alleen maar gele nummerborden: dat voelt als thuiskomen.

Maar is het dat ook?

Opeens besef ik dat ik allang weet wat ik wil.

Mijn keuze heb ik immers drie jaar geleden gemaakt.

Ik verliet mijn huis in Zwolle en fietste recht in de armen van mijn Loreley.

Sindsdien woon ik overal en nergens.

Het is tijd om thuis te komen.

‘Ja, ik wil’, hoef ik alleen maar te zeggen.

Ik geef mijn verzet op.

Zo simpel kan het zijn.

Donderdag 3 september

Zwolle.

De laatste etappe van mijn pelgrimstocht.

Het stormt en regent, maar ik ben de rust zelve.

Vandaag ontmoet ik de mensen die ik lief heb.

En morgen keer ik terug naar huis.

Jan Tomas

Heppenheim

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden