Icarus

Of mijn grootvader ooit van Ovidius had gehoord, laat staan gelezen, dat lijkt me onwaarschijnlijk. Toch leek het alsof de oude man zijn gehele levensfilosofie rond de mythe van Icarus had gearticuleerd. De mens kende zijn plaats niet, vond opa Rodrigo. De mens was in zijn ogen een lomp schepsel dat er almaar van droomde om heel hoog in het firmament te zweven en te vliegen. Had-ie maar net als hij vrede gehad met een handvol olijven en een stuk gedroogde vis, dan was alles prima gegaan in de wereld. Maar nee, al die verblinde Icarussen wilden maar één ding: zo dicht mogelijk bij de zon komen. En natuurlijk had Rodrigo altijd een vracht aan anekdotes paraat die zijn geliefde motto 'hoogmoed komt altijd voor de val' moest illustreren. Soms letterlijk, als het verhaal van zijn jonge collega van het elektriciteitsbedrijf. Die had zich gespecialiseerd in reparaties van kabels, hoog in de masten. Met zijn voetbeugels klom hij als een eekhoorn in een dennenboom. Zo goed zelfs dat het hem allang niet meer ging om die reparaties maar om het klimmen zelf. Steeds hoger, steeds sneller. Geen veiligheidsgordel was aan hem besteed. Hij waande zich de Icarus van de elektriciteitsmasten. Totdat op een warme dag de was van zijn vleugels plots smolt en de onvermijdelijke val werd ingezet. Het kind dat ik toen was kon het einde van het afgrijselijke verhaal amper aanhoren. Tegen de mast, als enig instrument om de val van de jonge acrobaat te breken, stond een pikhouweel. . .

Gisteren is een andere Icarus heengegaan. Of hij zichzelf als een ongelukkig kind van Ovidius beschouwde, valt te betwijfelen. Maar voor miljoenen kinderen uit de jaren zeventig en tachtig was hij zeker de man die de zon het dichtst had weten te benaderen. In zijn mooi kostuum vloog hij de wereld rond, verzette hij bergen en tutoyeerde hij de planeten. Dat dit met behulp van animaties, computertechniek en special effects uit gerenommeerde filmstudio's totstandkwam, doet er niet toe. Christopher Reeve was zijn rol allang ontstegen. Voor hele generaties was en bleef hij die wonderlijke Superman. Tot die dag van 1995. Hij viel niet van een mast, maar van zijn paard. Bijna tien jaar heeft de verlamde Reeve in zijn rolstoel doorgebracht. Hij werd een nieuw rolmodel, dat wel. Vol moed en met een groot doorzettingsvermogen. Toch was het ondanks mijn bewondering voor hem, bijna een opluchting voor het kind in mij, toen ik gisteren van de dood van deze superheld vernam. Het kind vond dat hij niet in die stoel hoorde te zitten, maar ergens heel dicht bij de zon.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden