IAAF verliest alle geloofwaardigheid

In enkele weken tijd heeft de IAAF alle geloofwaardigheid verspeeld waar het gaat om dopingbestrijding. De atletiekfederatie veinst een keihard en consequent ontmoedigingsbeleid, maar speelt in werkelijkheid als een jojo met de eigen regels.

Rob Velthuis

Niets is voor preses Primo Nebiolo en zijn slippendragers mooier dan een ster die openlijk zijn afschuw uitspreekt over gebruik van verboden stoffen. De inmiddels gestopte veelvoudig olympisch kampioen Carl Lewis werd wat dat betreft beschouwd als het uitgesproken voorbeeld van reinheid; zijn eveneens teruggetreden collega Linford Christie was een goede tweede.

Het kwam dan ook ongelukkig uit dat op 13 (sic) februari binnen de besloten IAAF-kring bekend werd dat Christie een maand eerder in Dortmund was betrapt op het gebruik van nandrolon. De twee nieuwsbrieven van de IAAF die daarna verschenen maakten melding van dopingzaken in april en mei (ook in Duitsland), maar de naam Christie ontbrak. Die verscheen pas begin deze maand in de openbaarheid, nadat een tegendraadse anti-dopingofficial naar het Franse sportblad L'Equipe had gelekt.

,,We houden sommige dopinggevallen achter, soms jarenlang'', tekende het Engelse dagblad The Independent op uit de mond van een IAAF-official. ,,Deze zaak was er een voorbeeld van. Er geldt geen vaste regel voor. Het is een kwestie van persoonlijkheid. Het is politiek.''

Dus had Christie, die op goede voet staat met Nebiolo, in de luwte moeten blijven, waar atleten als Ottey, Walker, Cadogan en Douglas wegens een zelfde vergrijp onmiddellijk de wind van voren kregen. De zaak Christie vertoont opvallend veel overeenkomsten met de kwestie Ben Johnson. Toen de Canadees in '88 als olympisch kampioen op de 100 meter op stanazolol was betrapt, had het IOC dit intern willen houden. Toen was het een Bulgaarse official die onder verwijzing naar alle bestrafte gewichtheffers uit zijn land zijn mond open deed.

De nandrolon-epidemie had op geen slechter tijdstip kunnen uitbreken, zo vlak voor de WK. Het is het soort anti-reclame dat men het liefst bij andere sporten ziet. Een dag voor de opening van de WK liet Nebiolo weten dat hij nergens voor terugdeinst, en noemde de schorsing van Ottey als voorbeeld. Maar inmiddels is, vanwege het lachwekkende effect van al die ontkennende zondaars en vooral mogelijk kostbare juridische consequenties, het terugkrabbelen begonnen.

Naar nu blijkt, is het de IAAF al enige tijd bekend dat in een aantal voedingssupplementen anabole steroïden of afgeleiden daarvan zijn verwerkt, zonder dat dit is vermeld op de bijsluiter. Dit werd eind vorige week toegegeven door dé dopingexpert van de atletiekfederatie, professor Arne Ljungqvist. Hij sluit niet uit dat de betrapte atleten in hun onwetendheid dopingslachtoffer zijn geworden. Dr. Wilhelm Schünzer, directeur van het dopinglaboratorium in Keulen, laat daar zelfs geen twijfel over bestaan.

Betekent dat algehele amnestie voor de slachtoffers? Neen. Volgens de IAAF zijn atleten geheel zelf verantwoordelijk voor aanwezigheid van verboden middelen in hun lichaam, 'zelfs al zijn ze er per ongeluk ingekomen'.

,,In plaats van een systeem dat onschuldige atleten beschermt, is de nieuwe realiteit dat een ondeugdelijk systeem wordt verdedigd'', luidt de conclusie van David Moorcroft, oud wereldrecordhouder op de tien kilometer en huidige baas van de Britse atletiek. Het 'systeem' lijkt zich in elk geval schuldig te hebben gemaakt aan het achterhouden van relevante informatie. Waardoor de sport in diskrediet is gebracht en onnodige geestelijke en materiële schade bij enkele atleten is veroorzaakt. De verantwoordelijke daarvoor, preses Nebiolo, is zojuist voor vier jaar herkozen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden